month : 12/2013 320 w tej kategorii

Tourte Lorraine (Pasztet wieprzowy zapiekany w cieście)

Pasztet wieprzowy Tourte Lorraine to jedna z ulubionych przystawek mieszkańców Lotaryngii – są one zwykle zapiekane w cieście i podawane na gorąco. Pieczenie w cieście to zresztą najbardziej tradycyjna forma przygotowywania pasztetów, które narodziły się właśnie na granicy północnej Francji oraz Belgii. ...

Quiche Lorraine

W Quiche Lorraine zawiera się wszystko czym słynie Lotaryngia: wędzony boczek, śmietana oraz jajka. Jest to prosty i pożywny przepis tutejszej klasy pracującej - m.in. na szychtę zwykli zabierać go ze sobą miejscowi górnicy. Sera którym dziś posypuję się Quiche nie wchodzi w skład pierwotnego przepisu opracowanego przez pewnego piekarza z Nancy. To efekt zdobycia popularności w całej Francji, gdzie zapiekanie tart pod serem jest dość powszechne. ...

Baeckeoffe (Zapiekanka mięsno-warzywna)

Na alzackiej wsi Baeckeoffe zazwyczaj jadało się w poniedziałek. Był to dzień prania, chłopki nie miały więc czasu na gotowanie. W tej sytuacji w niedziele wieczorem do garnka wrzucały warzywa i mięso, które były pod ręką. W poniedziałek o świcie niosły garnek do piekarza, który wstawiał go do pieca (baeckoffe to po Alzacku właśnie piec). W południe odbierały garnek i obiad był gotowy. Względem metody przygotowywania Baeckeoffe bardzo przypomina żydowski Czulent. Dlatego też inna wersja pochodzenia tego dania mówi o tym, że alzackie kalwinistki, które zgodnie z regułami swojego kościoła niedzielę obchodziły w podobny sposób jak żydzi szabat, potrawę przygotowywały w sobotę wieczorem, a rano w drodze do kościoła zostawiały ją piekarzowi. Kiedy wracały z nabożeństwa obiad był już gotowy i to bez ich pracy. ...

Flammekueche / Tarte Flambée (Placek z serem i cebulą)

Flammekueche (czasem nazywany też Tarte Flambée) tłumacząc wprost to podpłomyk. Wywodzi się z rejonu Kochersberg położonego na północnym-wschodzie Alzacji, a popularność zdobył w XIX wieku. Tradycyjnie przygotowywały go bogate rodziny wiejskie, które stać było na piec do pieczenia chleba. Zwykle Flammekueche piekło się w trakcie rozpalania pieca, sprawdzając przy okazji jego temperaturę odpowiednią do wypiekania chleba. ...

Pate de Foie Gras (Pasztet z gęsich wątróbek)

Gęsi i ich przerośnięte tłuszczem wątróbki do Francji przywieźli żydzi z Europy Wschodniej, przede wszystkim Polski. Szczególną popularność zyskały w Alzacji. To działający w Strasbourgu pasztetnik Jean-Pierre Clause pierwszy swój pasztet z gęsich wątróbek miał przygotować w 1780 roku. Wątróbki przetykał szynką i mieloną cielęciną. Taki rarytas bardzo zasmakował królowi Ludwikowi XVI wieku i to on stał się jego promotorem. Kiedyś aby uzyskać szczególnie delikatne mięso wątróbki kruszały w maderze, teraz maceruje się je raczej w eua-de-vie, portweinie, lub koniaku. Zwykle nie dodaje się do nich wiele więcej aromatów. Wyjątek stanowi Pain de Colmar oraz Millefouile de Foie Gras. W pierwszym przypadku wątróbki zaprawione truflami układa się w wysokiej okrągłej formie i podgotowuje na małym ogniu. W drugim przypadku paski wątróbek gęsich przekłada się kawałkami wątróbek kaczych. W sklepach z delikatesami można natknąć się na różne warianty foie gras: - Foie Gras Mi-Cuit, czyli dosłownie wątróbki na wpół upieczone mają za zadanie w najlepszy sposób wydobyć aromat z mięsa. Taki pasztet musi być jednak bardzo świeży. - Foie Gras Entier to wątróbka konserwowana w puszce przygotowywana w jednym kawałku. - Bloc de Foie Gras avec Morceaux to sprasowane wątróbki w mniejszych lub większych kawałkach. - Parfait de Foi Gras zawiera około 75 proc. wątróbki gęsiej uzupełnianej podrobami kurzymi lub kaczymi. Najbardziej klasyczny przepis to jednak Pate de Foie Gras de Strasbourg: ...

Choucroute a l’Ancienne (Kapusta z wieprzowiną)

Mówi się że Choucroute czyli kapusta kiszona i gorące danie z niej przygotowywane to znak rozpoznawczy alzackiej kuchni. Nie ma się więc co dziwić, że tutaj każdy dom ma własny przepis. Niezmiennie pozostaje to, że podobnie w przypadku polskiego bigosu do jej przygotowania poza samą kapustą używa się przede wszystkich różnego rodzaju mięs wieprzowych. Poniżej przepis tradycyjny. ...

Agretti / Barba di Frate / Solanka

Chleb zakonników bo tak się tłumaczy nazwę Barba di Frate (łac. Salsola soda) to rodzaj popularnego we włoszech warzywa liściastego – jest to odmiana rośliny zwanej w Polsce Solanka. Jak wskazuje nazwa ma ona nieco słony smak. Zbierane są młode dość wąskie kłącza. Jadane są na surowo lub gotowane do miękkości. Podobną i podobnie przyżądzaną odmianą Solanki jest popularne w Japonii Okahijiki.

Rukola / Rokietta Siewna

Włoska Rucola, która w Polsce popularna w Polsce jest od paru lat, to od dawna rosnąca u nas Rokietta Siewna (łac. Eruca vesicaria subsp. sativa). Jej ciemnozielone wydłużone listki mają ostry i wyrazisty smak. Najczęściej trafiają do mieszanki sałat, podaje się je jednak także jako dodatek do ciepłych dań – makaronów (takich jak Cavatieddi con la Ruca e Ricotta Salata), risotto, pizzy, a także mięs.