Chorwacka 66 w tej kategorii

Maraschino / Maraska

Włoskie Maraschino czy też Chorwacka Maraska to rodzaj wiśniówki wywodzący się z dalmackiego miasta Zadarze (po Włosku Zara). Pierwsze przepisy na tę nalewkę pochodzą z XVI wieku. Przez wieki był to obszar kontrolowany przez Wenecjan, więc nić dziwnego, że pierwszą destylarnię Maraski (Factory Maraschino Drioli Zadar) w 1759 założył Francesco Drioli (w 1821 swoją fabrykę założył także Genuańczyk Hieronim Luxardo). Dzięki nim Maraschino szybko zawojowało rynek Włoski. Po drugiej wojnie światowej wraz z utraceniem Zadaru przez Włochy, produkcja została zakończona. Odnowioną ją na półwyspie apenińskim – rodzina Luxardo założyła nową destylarnię koło Padwy, a Drioli wrócili do Wenecji i wybudowali zakład w pobliskiej Mirze, zamknięty zresztą w latach 60-tych. Poza nimi ważnymi producentami była także rodzina Valhov która przeniosła się Casoni koło Modeny. Produkcję Maraschino wznowili też Jugosłowianie. Po przegranym procesie musieli jednak zmienić jej nazwę na Maraska. ...

Pelinkovac / Pelin

Pelinkovac to chorwacki bitter ziołowy, którego głównym składnikiem aromatycznym jest piołun - po chorwacku pelin. Jego moc waha się od 28 do 35 proc. Pelinkovac popularny w Zagrzebiu serwuje się z plasterkiem cytryny na lodzie. Najbardziej znane marki to Gorki List (zawiera wyciąg z 26 ziół), Maraska Pelinkovac (nie mylić z Maraską) oraz Badel. Pelinkovac ma swoje odpowiedniki w Bułgarii (Pelin), Rumunii (Vin Pelin) oraz na Węgrzech (Unicum).

Travarica

Travarica to popularny w Chorwacji (szczególnie na Istrii) rodzaj Rakiji aromatyzowanej ziołami - po chorwacku travam oznacza tyle co trawa co można utożsamiać z liśćmi i gałązkami ziół, które pływają w butelce z alkoholem, oddając jej zielonkawo-złoty kolor. Gorzkawą bazę smakową nadaje wódce dodatek m.in. ruty zwyczajnej, która ma także działanie bakteriobójcze. Travaricę zazwyczaj serwuje się na początku posiłku.

Biska

Biska to rodzaj wywodzącej się z półwyspu Istria chorwackiej nalewki ziołowej przygotowywanej na bazie Rakiji. Recepturę tę pozostawili ponoć po sobie celtyccy druidzi, którzy przemierzali te tereny zanim opanował je Rzym. Charakterystyczna dla Biski jest dodatek jemioły (efektownie wygląda gałązka włożona do butelki z alkoholem), dzięki której nabiera aromatu i koloru. Bisce przypisuje się właściwości lecznicze – ma regulować krążenie. Najbardziej ceniona jest ...

Šurlice

Šurlice to domowy makaron wywodzący się z chorwackich wysp położnych w północnej części Adriatyku: Krk, Rabu, Cresu i Losinja (cały region nazywany jest Kwarner). Kluski przygotowuje się z rozwałkowanych, prostokątnych kawałków ciasta zwijanych wzdłuż, szerszego boku, tak aby uformować rodzaj niedomkniętego ruloniku – kształtem przypominają Paštrovski Makaruli, a jeszcze bardziej włoski Casarecce. Często serwuje się go z ciężkimi sosami mięsnymi, takimi jak ...

Fuži

Fuži to tradycyjny makaron wywodzący się z chorwackiej Istrii. Ma kształt płaskich kwadratów szerokości 3-4 cm, zwiniętych w rurkę, których dwa przeciwległe rogi są ze sobą złączone - tradycyjnie zwijało się je na drewnianym patyczku (np. trzonku drewnianej łyżki) i pod tym względem przypomina Paštrovski Makaruli, a jeszcze bardziej włoski Garganelli. Fuži zwykle podaje się z sosem pomidorowym przygotowywanym na bazie cielęciny, a przy lepszych okazjach także z ...

Mlinci

Mlinci to nazwa jadanych w Słowenii i Chorwacji cienkich placków przygotowywanych z mąki, wody i soli. Często przed podaniem dodatkowo podsmaża się je w drobiowym tłuszczu. W Chorwacji popularnym daniem są Mlinci podawane z plastrami pieczonego idnyka.

Safalada

Safalada to używane w całej byłej Jugosławii określenie miejscowych serdelków. Nazwę często odnosi się do Servelat włoskich kiełbas z mózgu wieprzowego (cervello znaczy mózg), z których wywodzi się z kolei też słynne lyońskie Cervelas de Lyon. Chorwaci nie mogą się poszczycić tak znaną markę, ale zapewniają że ich serdelkami zajadano się na habsburskim dworze.

Sudžuk

Sudžuk to ogólne określenie odnoszące się do wszelkiego rodzaju bałkańskich kiełbas domowych. Nazwę wywodzi od tureckiego Sujuk i często używana jest też do markowanie kiełbas produkowanych przez koncerny mięsne. Ze względu na muzułmańskie korzenie, szczególnie w Bośni, Sudžuk często produkowana jest z wołowiny.

Čajna Kobasica

W przypadku tej kiełbasy bardzo popularnej w całej byłej Jugosławii, a w szczególności w Chorwacji – produkuje ją m.in. Podravka – zaskakująca jest nie tylko geneza nazwy. Čajna Kobasica tłumaczy się jako kiełbasa herbaciana, jednak nie przez dodatek herbaty, której tu nie ma, ale fakt że kanapki z tą wędliną podawano w czasie serwowania herbaty. Co ważniejsze nie sami Chorwaci są jej twórcami. Pod koniec XIX wieku na teren ówczesnych, południowych rubieży Cesarstwa ...