Włoska 674 w tej kategorii

Tacchino Natalizio (Indyk pieczony z nadzieniem)

Nazwa Tacchino Natalizio czy też jak chcą niektórzy Tacchino di Natale od początku tłumaczy rodowód tego dania - to Indyk Bożonarodzeniowy (Natale po włosku do właśnie dzień Bożego Narodzenia). Przepis ten wiązany jest przede wszystkim z Mediolanem i Lombardią. Nie jest to jednak potrawa silnie osadzona w tutejszej tradycji kulinarnej. Raczej wskazuje się na jej anglosaskie, a nawet  amerykańskie korzenie. Delikatne mięso indyka było tu raczej rzadkością i zamożni mieszczanie uznali je za dobry materiał na odświętny posiłek - ten sam przepis serwuje się także na okoliczność Nowego Roku. Włosi nadali mu jednak własny charakter przede wszystkim po swojemu komponując skład farszu. W tej kwestii, każdy kucharz pozostawia sobie jednak sporo swobody. ...

Zuppa di Pane e Cavolo Nero (Jednogarnkowe danie z chlebem i jarmużem)

Leżąca u stóp Mont Balnc alpejska Dolina Aosty to najmniejszy, a przy tym jeden z najmniej urodzajnych rejonów Włoch. W skali kraju słynie przede wszystkim ze swoich serów oraz mroźnych zim. W ciężkiej porze tutejsi górale mieli w zwyczaju jadać jednogarnkowe dania bazujące właśnie na serze oraz miejscowym chlebie. Poniżej przykład na jedno z nich Zuppa di Pane e Cavolo Nero, czyli potrawa chlebowa z jarmużem. Wbrew włoskiej nazwie nie jest to odpowiednik polskiej zupy - to danie znacznie gęstsze, a zupy z warzywami noszą tu raczej nazwę minestrone. ...

Pastina / Şehriye

Pastina to włoska nazwa odnosząca się do wszystkich rodzajów drobnego makaronu (np. popularne też w Polsce gwiazdki). Innym miejscem, w którym szczególnie popularny jest ten makaron to Turcja. Tutaj jednak częściej nazywany jest Şehriye - najczęściej w odniesieniu do włoskiego Orzo, makaronu w kształcie ziaren ryżu. Şehriye określa się także zupy przygotowane na bazie drobnego makaronu.

Tortelloni

Włoskie Tortelloni to Tortellini tyle że w nieco większym wymiarze. Zwija się je z dwa razy większych kawałków ciasta. W przeciwieństwie do Tortellini, które tradycyjnie powinny pływać rosole ich większy wariant podaje się wyłącznie w sosie.

Linguine alla Vongole (Linguine z małżami wenus)

Linguine to makaron zwykle serwowany z owocami morza. Linguine alla vongole czyli podsmażanymi małżami wenus przez Włochów zwanych właśnie vongole. To jedne z najpopularniejszych tutejszych małży. Szczególnie na południu kraju, w Kampanii skąd pochodzi zarówno sam makaron, jak i powyższy przepis. Do tak przygotowanych muszli nie trzeba zresztą dodawać linguine równie często używa się bardziej popularne spaghetti. ...

Rigatoni

Rigatoni to jeden z najpopularniejszych włoskich makaronów. Ma kształt krótkich karbowanych rurek. Od tej faktury wywodzi zresztą swoją nazwę. Włoskie rigato można tłumaczyć jako prążkowane - istniej zresztą też nieco węższe i cięte pod kątem, ale również karbowane penne rigato. Rowki nacięte wzdłuż rurki nie mają zresztą wyłącznie charakteru ozdobnego. W żłobieniach ma się zatrzymywać sos. Stąd Rigatoni zwykle podaje się do sosów bazujących na pomidorach. ...

Maraschino / Maraska

Włoskie Maraschino czy też Chorwacka Maraska to rodzaj wiśniówki wywodzący się z dalmackiego miasta Zadarze (po Włosku Zara). Pierwsze przepisy na tę nalewkę pochodzą z XVI wieku. Przez wieki był to obszar kontrolowany przez Wenecjan, więc nić dziwnego, że pierwszą destylarnię Maraski (Factory Maraschino Drioli Zadar) w 1759 założył Francesco Drioli (w 1821 swoją fabrykę założył także Genuańczyk Hieronim Luxardo). Dzięki nim Maraschino szybko zawojowało rynek Włoski. Po drugiej wojnie światowej wraz z utraceniem Zadaru przez Włochy, produkcja została zakończona. Odnowioną ją na półwyspie apenińskim – rodzina Luxardo założyła nową destylarnię koło Padwy, a Drioli wrócili do Wenecji i wybudowali zakład w pobliskiej Mirze, zamknięty zresztą w latach 60-tych. Poza nimi ważnymi producentami była także rodzina Valhov która przeniosła się Casoni koło Modeny. Produkcję Maraschino wznowili też Jugosłowianie. Po przegranym procesie musieli jednak zmienić jej nazwę na Maraska. ...

Trufla

Trufla (łac. Tuber) to specyficzny rodzaj grzybów tworzący podziemne bulwy. Niektóre z nich są jadalne, używane bardziej jako przyprawa niż klasyczny grzyb. W Polsce występuje dziewięć gatunków tych Trufli, takich jak chociażby Trufla Letnia (łac. Tuber aestivum) wytwarzająca czarne, owalne owocniki o białym miąższu o średnicy 2 - 7 cm - jej przeciwieństwem jest zbierana zimną, znacznie mniejsza, Trufla Zimowa (łac. Tuber brumale). Nie są one jednak tak cenione - Trufla Letnia jest nieco mdława - jak Trufle Białe (łac. Tuber magnatum) i Trufle Czarne (łac. Tuber melanosporum) występujące na południu Europy. ...

Bagna Cauda / Bagna Caôda (Sos sardelowy)

Bagna Cauda w Prowansji jada się jak fondue. Zupę z serów zastępuje jednak sos przygotowany na bazie oliwy i anchovis, a zamiast kromek chleba używa się warzyw sezonowych. Nie jest to jednak wymysł Francuski, ale Włoski. Wywodzi się ponoć z piemonckiego Montferrat, gdzie gorący sos zwany tu Bagna Caôda, serwowano jako przekąskę po całym dniu spędzonym w polu - jadali go wszyscy domownicy maczając w sosie różne warzywa. Od początku miał jednak naleciałości z Riwiery - tak włoskiej jak i francuskiej - skąd sprowadzano anchovis. Pierwotnie zamiast oliwy używano ponoć olej z orzechów włoskich. ...