Bakłażan 6 w tej kategorii

Bakłażan Tajski (Jabłkowy) / Kaeng Khiao Wan Phak

Bakłażan Tajski zwany też Jabłkowym (łac. Solanum Virginianum, chociaż występuje też pod kilkom innymi nazwami) to rodzaj niezbyt dużego, biało-zielonego, kulistego bakłażana (niekiedy ma kolor fioletowy, żółty czy biały). Waży do 200 gr – jak sama nazwa wskazuje rozmiarami przypomina niewielkie jabłko. Popularny jest przede wszystkim w Tajlandii (tutejsza nazwa to Makheua Brot Chao Phraya) gdzie często trafia do miejscowych curry (taj. Kaeng), najczęściej zielonego, szczególnie w wersji wegetariańskiej (takiej jak zaprezentowana na filmie), ale także czerwonego curry Kaeng Phet Daeng Gai, curry ziołowego Kaeng Khae Gai oraz rybnej zupy Kaeng Tai Pla. Bakłażana jada się ze skórką, dzięki czemu zachowuje kształt. Miąższ szybko ciemniej na świeżym powietrzu kroić go więc należy tuż przed gotowaniem. Bakłażana jabłkowego można zastępować zwyczajnym, fioletowym bakłażanem. ...

Şakşuka (Zapiekanka warzywna z bakłażanem)

Şakşuka to rodzaj tureckiego Ratatouille, a niektórzy przekonują, że nawet jego pierwowzór (jej protoplastki można natomiast szukać w tunezyjskiej Chakchouka). Wybór warzyw z bakłażanem w roli głównej - poza nim dodaje się to co akurat świeże i dostępne: pomidory, papryki czy też cukinie - jest smażony, grillowany, zapiekany ewantualnie duszony. Poniżej wariant zapiekany. Şakşuka to stara tradycja sięgająca rozkwitu imperium osmańskiego - zwykle przygotowano ją w glinianym naczyniu güvec. Zazwyczaj serwuje się ją jako meze, ewentualnie dodatek do mięs. Do Şakşuki najczęściej podaje się z drożdżowe pieczywo lub placki - np. pitę - które dobrze wchłaniają warzywny sos, wyciekający w czasie pieczenia. ...

Patlıcanlı Tavuklu Saç Kavurma (Kurczak duszony z bakłażanem)

Saç to naczynie charakterystyczne dla kuchni tureckiej. Szeroka patelnia z półoktągłym, sferycznym dnem wyglądająca nieco jako spłaszczony wok (płaska patelnia używana w Turcji nosi nazwę Tava). Saç ma wiele zastosowań. Podstawowym jest przygotowywanie mięsnych potraw smażonych lub duszonych - analogicznie do dalekowschodniego woka. Poza tym służy do wypiekania takich placków jak Gözleme, Lawasz, Pita czy Yufka. W tym wypadku ciasto piecze się na wypukłej stornie, niejako na patelni odwróconej do góry nogami. Jeszcze większe zmiany w jej użytkowaniu wprowadzono na Bałkanach, gdzie nazwa zaimportowana z Turcji nazwa Sač to właściwie rodzaj przykrywki pod którą piecze się mięso w żarze. Poniżej jednak bardziej tradycyjna potrawa. Patlıcanlı Tavuklu Saç Kavurma czyli kurczak (tur. tavukuk) z bakłażanem (tur. palticanli) przygotowany z użyciem saç. Jest to danie duszone, rodzaj lekkiego gulaszu na co wskazuje określenie kavurma - patrz Kekikli et Kavurma. Zamiast Saça można użyć dowolnej szerokiej patelni, ew. woka lub patelni do paelii. ...

Patlıcan Salatası (Sałatka z bakłażana)

Tureckie Patlıcan Salatası tłumaczy się jako sałatka z bakłażana, a jest to tutejsza wersja arabskiego Baba Ghanoush. W Turcji bakłażany są jednak raczej rozcierane niż siekane, tak jak w Libii czy Syrii. Analogicznym greckim daniem jest Melitzanosalata. Podobną przystawką jest także Köpoğlu/Kyopoolu.

Bakłażan / Oberżyna

Bakłażan czy też Oberżyna to powszechne nazwy Psianki Podłużnej (łac. Solanum melongena). Jest to gatunek zaliczany do licznej rodziny Psianek wywodzących się z Indii i Azji południowo-wschodniej (psiankami są zresztą także pochodzące z Ameryki pomidory i ziemniaki). Oberżyna pochodzi z Indii i do Europy przybyła około XII - XIII wieku (w krajach Arabskich pojawiła się już we wczesnym średniowieczu). Szczególną popularność zdobyła w Grecji - tutejsza nazwa Melitzana (gr. μελιτζάνα) wywodzi się od włoskiego Malanzana - gdzie jest głównym składnikiem jednej z najpopularniejszych zapiekanek Moussaka. Za najlepsze uchodzą bakłażany hodowane w greckiej Tsakonii, a także Komotini (południowa Tracja). Niemniej za bakłażanami przepadają zresztą mieszkający po sąsiedzku Turcy, którzy stosują jeszcze więcej sposobów na jego podania. Naturalny jest fioletowy, niekiedy ciemnobrązowy kolor oberżyny, chociaż uprawia się już także owoce białe, zielone, żółte a także w kolorach będących melanżami tych barw. Ma kształt wydłużony, rzadziej kulisty - te bardziej popularne są na Dalekim Wschodzie. Surowy bakłażan jest goryczkowaty za sprawą nieco toksycznej solaniny, dlatego przed smażeniem lub duszeniem plastry bakłażana soli się lub namacza w słonej wodzie – sól wchłania toksynę, ale także powoduje, że bakłażan w czasie smażenia wchłania mniej oleju. Botanicy od lat pracują jednak nad obniżenie poziomu trującej solaniny, więc kolejne warianty oberżyny są mniej gorzkie i coraz częściej rezygnuje się z ich zasalania. Nazewnictwo w Azji południowo-wschodniej Chiny - Ngai Kwa, Gie Zi, Hon Pee Choi, Chan Che Zu, Ai Qwa Japonia - Nasu Wietnam - Cai Tim Tajlandia - Mackhera, Makhua Yaew Indie - Brinjai, Bangai, Baingan, Bhanta, Badanjan Malezja - Terung [yellow_box]Bakłażany: Tajski | Laotański | Wietnamski | Groszkowy | Mechaty | Etiopski | Afrykański | Jilo | Kantakari [/yellow_box] (Poniżej przepis na prostą sałatkę z grillowanym bakłażanem) ...