Lički Lonac (Baranina duszona z kapustą)


Lonac to popularna na Bałkanach forma potrawy jednogarnkowej – lonac należy tłumaczyć jako kociołek. W Bośni jest m.in. Bosanski Lonac, a w Chorwacji Gazdaricin Lonac z Podraviny oraz Lički Lonac z Liki. To rejon graniczący z Bośnią i Hercegowiną, a sam Lički Lonac dość podobny jest to tego bośniackiego, tyle że w Chorwacji używa się baraniny lub jagnięciny, podczas gdy po drugiej stronie granicy panuje większa dowolność w doborze mięsa. Innym zbliżonym daniem wywodzącym się z tego samego rejonu jest Lički Kupus.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Jagnięcina / Baranina


Kulinarna historia Owcy podobna jest do wołowiny – zwierze te zostało udomowione ok 10 tys. lat temu w Mezopotamii. Skąd się wzięły nie jest precyzyjnie stwierdzone – najprawdopodobniej są krewniakami muflonów. Hodowla owiec na początku miała potrójne przeznaczenie – na mleko, na skórę oraz na mięso – dopiero później przyszedł czas strzyżenia wełny. Z rejonów dorzecza Tygrysu i Eufratu początkowo rozprzestrzeniła się na Bliski i Środkowy Wschód (od Persji, aż do Indii), a później zaczęła migrować na zachód. Około 6 tys. lat p.n.e. owce dotarły nad morze śródziemne, do Północnej Afryki oraz Europy, gdzie nastąpiła dalsza migracja stad. W czasach Rzymskich dotarły aż do Skandynawii, a w średniowieczu głównym ośrodkiem hodowli była Hiszpania i Anglia. Za ocean popłynęły wraz z konkwistadorami (owce znajdowały się już na pokładzie drugiej wyprawy Kolumba) oraz kolonizatorami – do słynących owcami Australii oraz Nowej Zelandii trafiły pod koniec XVIII wieku.
Długa i zawiła historia hodowli oraz kolejnych introdukcji owiec stała się przyczyną mnogości ich ras co widać np. w przypadku Francji. Podobnie jest zresztą z wołowiną. Podobne jest też rozróżnienie ras na mięsne, mleczne i dodatkowo wełniste oraz oczywiście ich mieszanki, spośród których najsłynniejszą jest chyba Merynos (rasa mięsno-wełnista). Jest ona hodowana także w Polsce. Poza nią mamy własne odmiany, takie jak Polska Owca Nizinna oraz Polska Owca Długowenista, które stanowią większość pogłowia, a także mniejsza Polska Owca Górska (wszystkie mają też swoje odmiany takie choćby Corriedale). Można też jeszcze spotkać takie rasy jak najbardziej pierwotna Świniarka, a także Kamieniecka, Białogłowa Cakle, Czarnogłówki czy Karakuły hodowane na skórki.
W dzisiejszej kuchni większe znaczenie niż dorosłe owce, mają młode sztuki do roku czyli jagnięta. Najmłodsza i bardzo rzadka to tzw. jagnięcina mleczną (owce do 6 tygodni, mają poniżej 10 kg wagi). Wyróżnia się też Jagnięcinę Wiosenną – karmione mlekiem owce urodzone na przełomie zimy i lata, bite w wieku 3 do 5 miesięcy. Dorosła barania – w krajach anglosaskich dzielona na tą do dwóch lat (tzw. Hogget) oraz starszą (Mutton) – ma wielu przeciwników, którym nie odpowiada smak zawartych w niej specyficznych kwasów tłuszczowych (chociaż wielu rzeźników przekonuje, że to tylko kwestia właściwego usunięcia odpowiednich gruczołów). Baranina jest też twardsza od jagnięciny, przez to bardziej nadaje się do dłuższego pieczenia i duszenia niż. np smażenia.


Porady


Jak wązanć mięso na pieczeń

Informacje praktyczne


Klasyczny, polska struktura rozbioru mięsa wołowego i zastosowania poszczególnych jego części (źródło: Kuchnia Warszawska…)

Wartości odżywcze:
(w 100 gr – wołowina, cała tusza, średniotłusta)

Kalorie:
157 kcal

Woda:
71 gr

Białko:
19,9 gr

Tłuszcz:
7,8 gr

Węglowodany:
0,4 gr

Minerały i Witaminy:
Wapń – 7 mg
Fosfor – 205 mg
Żelazo – 3 mg
Wit B1 – 100 mcg
Wit B2 – 160 mcg
Wit PP – 5.500 mcg

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych