Imbir


Etymologia angielskiego słowa Ginger jest bardzo długa i niejednoznaczna: prowadzi przez romański (gingibre), łacinę (zingiberi), pali (singivera), aż do tamilskiego słowa Inji Ver czyli korzeń rośliny Inji (chociaż nikiedy wskazuje się na cringa-vera co w sanskrycie znaczy rogaty wygląd, chodzi oczywiście o kształt korzenia). W Polskim ostatecznie zaistniało mocno skrócone Imbir.
W Azji południowo-wschodniej należy też szukać początków jego kulinarnej kariery – jako miejsce pochodzenia wskazuje się Malezję i Indie Wschodnie, a do Europy trafił z Krzyżowcami. W większości krajów używa się świeżego korzenia imbiru – starty lub posiekany trafia zwykle jako dodatek do dań i sosów. W tej wersji dodawany jest też do herbaty i kawy. Indie czyli największego producenta imbiru (ok. 30 proc. światowego rynku) różni jednak od reszty Azji to, że wiele przypraw jest tu suszonych i proszkowanych – tak trafia do tutejszych curry, a także najsłynniejszej induskiej mieszanki przyprawowej Garam Masala (w tej postacie imbir trafił też na bliski wschód gdzie dodaje się go do kawy oraz mleka). Suszony imbir najczęściej można spotkać także w Europie – to ze względów prakytcznych związanych z transportem przyprawy na duże odległości.

W Japonii imbir się za to marynują – występuje w dwóch postaciach: Beni Shoga oraz Gari - a w Wietnamie używa się nie tylko korzenia lecz również dużo subtelniejszych w smaku liści imbiru. Praktycznie na całym dalekim wschodzie kandyzowany imbir traktowany jest jak słodycz. Często używa się go też wymiennie z subtelniejszym w smaku Galangalem.
Zobacz: Żółty Imbir

(Jak obierać Imbir)


Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Chiński Imbir / Fingerroot / Temu Kunci / Kra chai


Nazwa Chiński Imbir odnosi się właściwie do dwóch pokrewnych z sobą roślin Boesenbergia Rotunda oraz Boesenbergia Pandurata. One z kolei są jedną z czterech przypraw określanych mianem Galangalu – Anglicy używają nazwy Fingerroot, czyli palczasty korzeń, bo faktycznie kłącza przypominają nieco palce. Najpopularniejszy jest w kuchni indonezyjskiej, a szczególnie jawajskiej (nosi tu nazwę Temu Kunci) oraz tajskiej (Kra chai, Ka chai, Gra chai, Ka Aen) gdzie jest najczęściej stosowaną ostrą odmianą galangalu – dodaje się m.in do kwaśnej pasty Nam Phrik Kaeng Som oraz leśnego curry Kaeng Pa Mu. Często wykorzystuje się także do rybnych curry.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kencur / Proh horm / Waan horm / Sha Jiang


Kencur (łac. Kaempferia galanga) to przyprawa korzenna zwana niekiedy także Imbirem Aromatycznym lub Imbirem Piaskowym ewentualnie bardziej poetycko Lilią Zmartwychwstania. W istocie zalicza się do jednej z czterech przypraw określanych mianem Galangal. Co istotne nazwa Kencur odnosi się niekiedy także do tzw. Galangalu Mniejszego – obie różne gatunkowo przyprawy są bowiem często mylone. Jest ona powszechnie używana w Indonezji (na Jawie oraz Bali – tutaj dodaje się do słynnego pieczonego drobiu Betutu), a także w Malezji gdzie dodaje się ją do potrawy Nasi Ulam. W Tajlandii obowiązują dwie jej nazwy (Proh horm/Waan horm) ale nie jest powszechnie używana – jeśli już to raczej jako przyprawa suszona zwana także niekiedy Proszkiem Laotańskim. W Chinach tymczasem używana jest botaniczna nazwa Shan nai oraz handlowa Sha Jiang.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Galangal Mniejszy


Galangal Mniejszy czyli Alpinia Officinarum lub po polsku Alpinia Lekarska ma bardziej intensywny i nieco słodszy, cynamonowy smak od Galangalu Wielkiego, co stanowi o jego popularności. W średniowieczu za sprawą Tatarów, którzy dodawali go do herbaty, trafił także do Europy i przez pewien czas był popularny szczególnie w jej środkowo-wschodniej części (także w Polsce gdzie ostatecznie został wyparty przez imbir) jako przyprawa aromatyczna i zdrowotna do octów a także nalewek (np. rosyjska Nastojka, polska Gorzka Żołądkowa i poniekąd także Imbirówka).
Galangan mniejszy w Azji Południowo-wschodniej niekiedy utożsamiany jest z indonezyjskim Kencur choć to zupełnie inny gatunek – tzw. Kaempferia galanga. W tej pomyłce chodzi jednak po prostu o smak: glanganowi mniejszemu pod tym względem bliżej kencur, niż do swojego krewniaka galanganu większego.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Galangal Wielki (Chiński lub Tajski) / Langkuas / Kha


Galangal Wielki czyli Alpinia Galanga w smaku najbardziej zbliżony do imbiru choć delikatniejszy, a przy tym bardzo aromatyczny. Najpopularnieszy jest w Indonezji, Malezji, Laosie i Tajlandi. Tutaj wchodzi w skład zup, przede wszystkim Tom Kha Gai, ale także past Curry. Z suszonego galangalu często robi się nalewki wspomagające trawienie. W Indonezji używana jest malajska nazwa Langkuas (ew. Langkwas) ewentualnie korzeń nazywany jest Galangalem Korzennym a także Laos. Krórkie Kha to nazwa obowiązująca w Tajlandii oraz Laosie. W indyjskim Manipuri jest to Kanghu, a dla Tamilów Chittarattai.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Galangal / Galana / Galgant


To cała grupa przypraw korzennych z rodziny imbirowatych wywodzących się z Chin i Azji południowo-wschodniej, skąd wywędrowała na zachód do Indii i jeszcze dalej. Jest nieco podobny do Imbiru: różni się kolorem – jest różowy – oraz bardziej pieprznym smakiem. Nie mniej obie przyprawy dość często używa się zamiennie.
Zazwyczaj jada się go świeżego. Galangal nie jest to jednak tylko jeden typ korzenia.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych