Kamounia (Jagnięcina z podrobami w kminie)


Kamoun tu używana przez arabów nazwa kminu rzymskiego. Wywodząca się z Afryki Północnej Kamounia jest więc potrawą bazującą na tej właśnie przyprawie. To rodzaj gualszu do którego używa się bardzo różnego mięsa. Popularny jest w Algierii gdzie do Kamouni używa się podrobów – głównie wątróbki oraz żołądków – z jagnięciny oraz drobiu, a w porcie Annaba także z krewetek. Podobne podziały występują w sąsiedniej Tunezji, gdzie zazwyczaj używa się jednak mieszaniny podrobów (także serca i nerek) oraz samego mięsa jagnięcego, a w nadmorskich miejscowościach także ośmiornic.
Tutaj kmin jest zresztą także jedną z podstawowych przypraw używanych do ryb.
Poniżej tunezyjski przepis na jagnięcą Kamounię.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Gnaouia (Okra duszona z jagnięciną)


Okra, chociaż używana w kuchniach całego świata – od południa USA i Cajunów, aż po Daleki Wschód – to roślina rdzennie Afrykańska. Powszechna jest zarówno w jej czarnej części jak i na północnym wybrzeżu, a krajach Maghrebu. W Tunezji np. zagłębiem upraw okry jest oaza Tauzar, gdzie nazywa się ją greckim rogiem. W całym kraju popularna jest za to Gnaouia. Rodzaj prostego gulaszu z okrą i jagnięciną w roli głównej.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Mixiote (Mięso marynowane i pieczone)


To chyba najmniej popularne z najważniejszych, tradycyjnych dań Meksyku. Nie brak samych Meksykanów, którzy nigdy nie słyszeli o tej potrawie. Mixiote to potrawa jeszcze prekolumbijska, swoją nazwę liściom agawy w które zawijało się uprzednio zapeklowane mięso, przeznaczone do zapiekania – agawa nadawała mu specyficzny smak. Tradycyjnie jest to jagnię, rzadziej królik, ale spotkać można także drób, głównie kurczak (przepis na filmie poniżej) czy wieprzowinę. Mixiote to potrawa charakterystyczna dla środkowej części kraju – w samej stolicy najłatwiej ją zdobyć w jednym z licznych street-foodów.
Dziś do owijania mięsa zazwyczaj nie używa się już jednak liści z agawy, ale zwykły papier do pieczenia, a w niektórych wypadkach liście bananowca. To efekt prezydenckiego dekretu, który jeszcze w latach 80-tych zakazał używania liści agawy, gdyż zagrażało to jej uprawom.
W ulicznych knajpach zazwyczaj można spodziewać się mięsa gotowanego na parze lub grillowanego. W wersji domowej częściej piecze się je w piekarniku. I to dość długo. Ten, powolny sposób przyrządzania powoduje, że Mixiote niekiedy zalicza się do szerokiej grupy dań typu Barbacoa, czyli meksykańskiego barbecue.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kibbeh / Kibbe / Kubbeh (Krokiety z bulguru i jagnięciny)

Kibbeh popularny w całej kuchni lewantu jest przedmiotem sporu między Syryjczykami i Libańczykami jako pretendentami do autorstwa tej przekąski. Przepisów na nie jest wiele – różniące się zarówno składnikami jak i sposobem ich przygotowania – najpopularniejsze są jednak te smażone z bulguru i jagnięciny. Nawet jednak w ich przypadku istnieją różnice. Nazwa Kibbeh wywodzi się od arabskiego słowa kubbah które znaczy kulka. Formuje się je jednak nie tylko w kulki podobne do pulpetów, ale także nieco wyciągnięte wrzecionowate krokiety, które Anglicy podczas II Wojny Światowej ochrzcili mianem Syryjska Torpeda.
Te same kotleciki można zresztą spotkać także w Turcji: tam noszą nazwę İçli Köfte.
Są też inne warianty Kibbeh: rybne Kibbeh Samak i przygotowane w formie zapiekanki Kibbeh Bil Saniyeh.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kekikli et Kavurma (Jagnięcina z tymiankiem)


To tradycyjny anatolijski przepis na przygotowanie jagnięciny. Zwykle serwowało się ją na Eid al-Adha (Kurban Bajram) czyli Święto Ofiarowania, które ma upamiętniać ofiarę jaką Abraham miał złożyć ze swojego syna Izaaka (w Koranie Izmaela). Widząc poświęcenie bóg pozwolił mu oszczędzić dziecko i w zamian ofiarować jagnię. I tak do dziś dziesiątego dnia Zu Al-Hidżdża, czyli miesiąca pielgrzymek anatolijscy Turcy serwują to proste danie. Jego istotą jest obecność tymianku – nazwę Kekikli et Kavurma można tłumaczyć jako potrawka z tymiankiem.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Sebzeli Kuzu Kapama (Jagnięcina duszona z warzywami)


To danie w Turcji od wieków stanowi symbol luksusu – jadane było zarówno na sułtańskim dworze, jak i w Konak, pałacach arystokratów. Do dziś jest zresztą serwowane na szczególne okazje. Wykwintność dania podkreśla także to, że zgodnie z tradycją przygotowuje się je w marcu i kwietniu, gdy młode owce skubią soczyste trawy i zioła, co ma nadawać szczególnego smaku im mięsu. Do Sebzeli Kuzu Kapama używa się zwykle mięsa z łopatki lub udźca. Jest to właściwie połączenie jagnięciny (kuzu) z warzywami (sabzeli). Kapama to określenie wywodzące się od słowa  kapak po turecku oznaczającego pokrywkę. Chodzi tu bowiem o duszenie dania pod przykryciem na wolnym ogniu. Turcy w ramach spadku przepis na Kapamę pozostawili także na Bałkanach.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Borani (Duszona fasola z jagnięciną)


To danie, zyskało w Turcji popularność w czasie świetności Imperium Ottomańskiego, które obejmowało swoim władaniem bliski wschód. Borani ma bowiem korzenie arabskie, stąd też popularne jest w całym regionie, aż po Armenię na północy i Afganistan na wschodzie. Nazwą swą nawiązuje do perskiej księżniczki Borani, która wyszła za mąż za spadkobiercę kalifów Bagdadu z dynastii Abbasydów. Potrawa swoim wyglądem miała nawiązywać do perskiego, haftowanego klejnotami dywanu – jednego z najcenniejszych darów jakie znajdowały się w posagu księżniczki. Zielony kard szwajcarski (który w północno-europejskiej wersji można zastąpić kapustą włoską) ma oddawać kolor dywanu, a fasola to perły.
W samej Persji czyli dzisiejszym Iranie, a także w Afganistanie Borani ma zresztą znacznie szersze znaczenie – w ten sposób nazywa się różnego rodzaju dipy i sosy bazujące na jogurcie. I tak afgański Borani Banjan to pasta z bakłażana, a perski Borani Esfenaj to sos jogurtowy ze szpinakiem.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kuzulu Pilav (Pilaw z jagnięciną)


Pilaw znany przede wszystkim jako danie Tureckie w gruncie rzeczy ma historię znacznie dłuższą niż sama Turcja. Wywodzi się od perskiej potrawy Pulao, o której wspominano już w historii Aleksandra Wielkiegoi jest to właśnie wspomnienie imperium Cyrusów, które do czasu macedońskich podbojów rozciągało się na tereny Azji Mniejszej. W kuchni tureckiej sposobów przygotowania pilawu jest wiele. Kuzulu Pilav, czyli w dosłownym tłumaczeniu pilaw z jagnięciną, to jedno z bardziej klasycznych dań. Dziś jest zwykle potrawą świąteczną, ale przez wieki było wręcz sztandarowym daniem Janczarów, elity wojskowej imperium Otomańskiego, których stać było na częste jadanie mięsa.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kadin Budu Kofte (Kotleciki z mielonej jagnięciny)


To niewielkie danko, które przed wiekami powstało na dworze sułtana. Ze względu na kształt nazwano je Kadin Budu czyli kobiece uda (Kofte to ogólna nazwa odnosząca się do mielonych kotlecików). Najlepiej nadaje się do nich mięso z udźca jagnięcego, można jedna także używać łopatki. Aby uczynić je jeszcze bardziej delikatnym Turcy dodają do masy tarty ser Kasar Peynir, podobny do bałkańskiego Kashkaval.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych