Istarska Supa / Supica (Zupa na czerwonym winie)

Rzadko kiedy w kuchni śródziemnomorskiej używa się słowa zupa lub jemu pokrewnych (to raczej specjalność języków germańskich oraz wschodnich i zachodnich Słowian). Na Bałkanach zupa to zazwyczaj juha. Tymczasem w chorwackiej Istrii, gdzie niekiedy funkcjonuje też zaczerpnięta z włoskiego Maneštra można się natknąć na wyjątkowy specjał jakim jest Supica czy też Istarska Supa. To potrawa z reguły serwowana na wzmocnienie, czy to przy ciężkiej pracy czy też w chorobie. Jej bazowym składnikiem jest bowiem czerwone wino, w którym namacza się opiekany chleb. W tym względzie bardzo celnie nawiązuje do określenie suppa zaczerpniętego z ludowej łaciny źródłosłowa nazwy zupa, który pierwotnie oznaczał chleb maczany w wywarze.
Mieszkańcy Istrii swoją supę podają też w specyficznym glinianym naczyniu zwanym Bukaleta. Przypomina nieco szeroki dzban z dużym “dzióbkiem”. Po zjedzenia chleba, który każdy zamaczał we wspólnym garnku, wino po prostu wypijało się przelewając je do innych naczyń. Wszystko tradycyjnie odbywało się przy palenisku, gdzie zapiekało się pieczywo i utrzymywało temperaturę zupy.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Wina Prowansji


Prowansja to przede wszystkim wina różowe, które stanowią tu ponad połowę produkcji. Podobnie jak sąsiednia Langwedocja, nigdy nie była ona bowiem nastawiona na produkcję wielkich trunków. Widać to zresztą w strukturze winiarskiej regionu. W 90 proc. jest ona zdominowana przez trzy duże apelacje produkujące wina niewyszukany, pomiędzy którymi poutykanych jest sześć malutkich, ale bardziej eksykluzywnych regionów.

Wśród największych mamy więc:
Côtes de Provence AOC – w tej apelacji, która równocześnie jest apelacją ogólną dla całego regionu i istnieje od 1977 roku, powstaje trzy czwarte prowansalskich win, a aż 80 proc. z nich to wina różowe. Podstawowym szczepem jest tu Carignan, który jednak jest stopniowo wypierany przez winorośla Cinsaut, Grenache i Mourvedre – musi ich być co najmniej 60 proc. Innym wymogiem apelacji, przy produkcji win jest konieczność uzyskiwania 20 proc. produkcji metodą maceracji saignee, czyli uzyskiwania różowego moszczu jako uboczny produkt przy wytwarzaniu silnie skoncentrowanych win czerwonych (wino różowe po prostu robi się z odcieku z moszczu na wino czerowne).

Coteaux d’Aix-en-Provence AOC – to drugi co do wielkości region winny Prowansji w którym wytwarza się jednal przede wszystkim wina czerwone (ponad 60 proc.). Przy ich produkcji dominują szczepy Grenache, Cinsaut oraz Mourvedre.

Les Baux-de-Provence AOC – to najmniejsza z największych i najmłodsza apelacja Prowansji (od 1995 roku). W tutejszym upalnym klimacie najlepiej dojrzewają winogrona Carignan, Cinsaut oraz Counoise, z których powstaje czerwone wino – żadnego ze szczepów nie może być jednak więcej niż 30 proc.


Poza trzema dużymi w Prowansji mamy też doczynienia z sześcioma mniejszymi apelacjami:

Bandol AOC – ta najbardziej ceniona z Prowansalskich, mała nadmorska apelacja istnieje już od 1941 roku. Najlepsze tutejsze, czerwone wina powstają przedewszystkim ze szczepu Mourvedre (jest go około połowa). Dojrzewają co najmniej 8 – 10 lat (a nawet 15 i więcej lat) przez co są ciemne, mocne i korzenne.
Casis AOC – ta najstarsza w Prowansji apelacja (1936 rok) jest wyjątkowa, bo zdominowana przez białe wino 0 około trzech czwartych produkcji. Powstają ze szczepów Clairette, Marsanne, Ugni blanc oraz Sauvignon blanc i szczególnie dobrze komponują się z daniami rybnymi, a przede wszystkim bouillabaisse. Co ciekawy kiedyś w tym niezbyt gęsto zaludnionym regionie do zbiorów winiarze zatrudniali m.in. marsylskie prostytutki.
Coteaux Varois AOC – ta apelacja, którą od dawna bardzo interesowali się burgundzcy winiarze, słynie przede wszystkim z doskonałych win różowych. Tutejszy rolnikom nigdy nie zależało jednak na rozgłosie i krajowej pozycji, dlatego też region swoje AOC otrzymał dopiero w 1993 roku.
Bellet AOC – ta apelacja położona w pobliżu Nicei znajduje się pod silnym wpływem włoskich winiarzy. Stąd jej główną winoroślą jest Vermentino, z której produkuje się doskonałe białe wino.
Coteaux de Pierrevert AOC – ta niewielka, a przy tym najmłodsza apelacja produkuje zarówno wina białe, czerwone jak i różowe wykorzystując do tego szczepy Grenache, Syrah, Cinsaut, Clairette oraz Vermentino.
Palette AOC – ta najmniejsza apelacja Prowansji obejmuje zaledwie 32 ha upraw. W większości należą one do Château Simone, które produkuje przede wszystkim wina czerwone.

Prowansja chociaż młoda na arenie międzynarodowej to wzorem Bordeaux stworzyła własny system cru przyznawanym poszczególnym producentom. Na liście Cru Clases stworzonej w 1955 roku znalazło się 14 winnic:
Château de Brégançon – lokalizacja: Bormes-les-Mimosas
Clos Cibonne – lokalizacja: Le Pradet
Château du Galoupet – lokalizacja: La Londe-les-Maures
Domaine du Jas d’Esclans – lokalizacja: La Motte
Château de Mauvanne – lokalizacja: Hyčres
Château Minuty – lokalizacja: Gassin
Clos Mireille – lokalizacja: La Londe-les-Maures
Domaine de Rimauresq – lokalizacja: Pignans
Château de Roubine – lokalizacja: Lorgues
Château Ste. Marguerite – lokalizacja: La Londe-les-Maures
Château de St. Martin – lokalizacja: Taradeau
Château St. Maur – lokalizacja: Cogolin
Château Ste. Roseline – lokalizacja: Les Arcs
Château de Selle – lokalizacja: Taradeau

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Pintade a la Catalane (Perliczka po katalońsku)


Leżące na pograniczu hiszpańskim Roussillon nie mogło oprzeć się wpływom kuchni iberyjskiej. W szczególności ze względu na znaczną ilość Katalończyków zamieszkujących tutejsze góry i wybrzeże. Nie brak oczywiście różnego rodzaju paelli, ale jednym z najciekawszych propozycji Katalończyków jest perliczka czyli Pintade a la Catalane. Jej charakterystyczny smak nadaje duża ilość czosnku – w samej Hiszpanii to całkiem popularny sposób podawania kurczaków – oraz wino Rancio z apelacji Banyuls.
W ten sam sposób można serwować wszelkiego rodzaju ptactwo, z zachowaniem proporcji składników rzecz jasna (dorosła perliczka waży od 1 do 1,5 kg).

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Rancio


Rancio to typ wzmocnionego wina produkowanego W Hiszpanii oraz na południu Francji w rejonie Roussillon, a rzadziej Langwedocji. Jest to tzw. proces maderyzacji, czyli przyspieszonego utleniania wina poprzez podgrzewanie go do temperatury 40 – 70 st. C. (tradycyjnie wystawiając je na działanie słońca, np. w szklanych balonach – jak na zdjęciu). Dzięki temu trunek zyskuje 16 – 18 proc. zawartość alkoholu. Później może być poddany leżakowaniu w dębowych beczkach, co nie trwa jednak dłużej niż dwa lata.

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Wina Bordeaux

To przede wszystkim historiia spowodowała, że okrąg winny Bordeaux stał się jednym z najlepszych w całej Francji. Do czasów Wojny Stuletniej cała Akwitania należała do Plantagenetów, królów Anglii. Dlatego też był to podstawowy region z którego Brytyjczycy importowali ten trunek – wówczac kupowali oni jasne czerwone wina, które sami nazwyali claret (określenie to wciąż żyje na wyspach). Utrata francuskich posiadłości nie zraziła ich do wina z Bordeaux, które zyskiwało na znaczeniu.

Efekt był taki, że w 1855 roku na zlecenie cesarza Napoleona III tutejszy syndykat maklerów, stworzył klasyfikacje tutejszych producentów, i tak powstały Cru Classes, do dziś obok Burgundzkiej najbardziej prestiżowa na świecie liga wina (istotną różnicą jest tu jednak fakt, że w Burgundii ta klasyfikacja odnosi się wyłącznie do działek na których uprawia się winogrona, a w Bordeaux sklasyfikowane są chateau jako firmy winiarskie). W związku z swoim eksportowym, anglo-saskim profilem dziś wina z Bordeaux to najcześciej handlowalny produkt na giełdach i aukcjach, bo nie są już tylko napojem, ale przez swe urynkowienie stały się powszechną formą lokat inwestycyjnych, podobnie jak antyki lub dzieła sztuki.

Medoc i Graves
Bordeaux geogrficznie i winiarsko z grubsza dzieli się na trzy części, ustyuowane względem głównej tutejszej rzeki Żyrondy i jej dwóch dopływów, lewego Garonny i prawego Drogodonny.
Na lewym brzegu Żyrondy i Garonny rozciąga się cream de la cream Bordeux czyli winnice Medoc i Graves. w których tłoczy się mocne czerwone wina ze szczepów Cabernet Sauvignon wzbogacanych niekied Malbec, Merlotem oraz Cabenet Franc.

Mniejszym i mniej słynnym z dwóch okręgów jest Graves, gdzie produkuje się 33 mln butelek i istnieją tylko trzy apelacje: AOC Graves, AOC Graves Superieurs oraz AOC Pessac-Leognan. Sercem Bordeaux jest Medoc ze swoimi ośmioma apelacjami i 100 mln butelek rocznej produkcji.
To właśnie winiarze z Medoc zostali w 1855 roku sklasyfikowani w Cru Classes – zostało ustalone pięć klas (premiers crus, deuxiemes crus, troisemies crus,quartiemes crus oraz cinquiemes crus) do których zaklasyfikowano 60 chateau. Jedynym odstępstwem było tu wciągnięcie na listę Premiers Crus Haut-Brion leżącego w Graves. Wiązało się to z faktem, iż te wina już na przełomie XVII i XVIII rozsławił w Londynie markiz Arnaud de Pontac, właściciel winnicy Haut-Brion, który w stolicy imperium brytyjskiego otworzył ekskluzywny lokal (w 1959 podobną choć znacznie węższą klasyfikację Cru Classes wprowadzono w samym regionie Graves – tu sklasyfikowano 15 winnic z apelacji Pessac-Leognan).
W 1855 roku na liście Premier Cru Classes znalazły się więc cztery winnice:
– Chateau Margaux (na zdjęciu) znajdujące się w apelacji Margaux
Chateau Lafite z apelacji Pauillac
Chateau La Tour z apelacji Pauillac
Chateau Haut-Brion z apelacji Pessac-Leognan
Ta lista ta uległa tylko jednej zmianie w 1973 roku kiedy to z Deuxiemes Crus do Premier Cru awansował kolejny po Chateau Lafite producent win należący do rodziny Rotschildów:
Chateau Medoc z apelacji Pauillac

Pozostały Crus drugiej, trzeciej, czwartej i piątek klasy są porozsypywane po całym obszarze Medoc (pełna lista na dole). Co więcej w 1932 stworzono dodatkową listę około 400 winnic klasyfikowanych jako Cru Bourgeois (dziś pozostało około 275 winnic), które w 2003 stały się nawet oficjalną klasyfikacją. Po proteście pozostałych winiarzy sąd w 2007 roku anulował tę klasyfikację i Cru Bourgeois jest dziś już tylko prestiżową etykietą. Poza tym mamy jeszcze do czynienia z 300 tzw. Cru Artisans oraz Cru Paysans.
Dzieląc według apelacji Medoc wygląda więc dziś tak:
AOC Pauillac – fakt, że aż trzy z pięciu Premier Crus wywodzą się właśnie stąd powoduje, że jest to najbardziej prestiżowa apelacja Bordeaux. Produkuje się tu 8,1 mln butelek wina z pośród których 18 winnic etykietuje się jako Cru Classes, 16 jako Crus Bourgeois i 7 Cru Artisans
AOC Margaux – obok Pauillac to najbardziej utytułowany region , gdzie 20 proc. to wina białe. Produkuje się tu 9 mln butelek wina z 21 Cru Classes, 20 Crus Bourgeois i 38 Cru Artisans
AOC Listrac-Medoc – to apelacja, gdzie w szczep Cabernet Sauvignon jest wzmacniany Merlotem. Produkuje się tu 4,8 mln butelek wina z 20 Crus Bourgeois i 12 Cru Artisans
AOC Moulis-en-Medoc – to najmniejsza apelacja regionu. Produkuje się tu 4 mln butelek wina z 31 Cru Bourgeois i 14 Cru Artisans
AOC Saint-Julien – ta apelacja nie jest tak znana jak Margaux i Pauillac, ale niewiele ustępuje im w wytwarzaniu najwyżej klasyfikowanych win. Produkuje się tu 6 mln butelek wina z 11 Cru Classes, 8 Crus Bourgeois i 11 Cru Artisans
AOC Saint-Estephe – tutaj wina są ciężkie i kwaśnie więc ich dojrzewanie trwa szczególnie długo. Produkuje się tu 8,3 mln butelek wina z 5 Cru Classes, 36 Crus Bourgeois i 25 Cru Artisans
AOC Haut-Medoc – to druga co do wielkości apelacja w Medoc ma wiele dobrych win, spośród których najwyżej notowane jest Chateau La Lagune sklasyfikowane w Troisiemes Crus Clase. Produkuje się tu 30 mln butelek wina z 5 Cru Classes, 82 Crus Bourgeois i 116 Cru Artisans
AOC Medoc – ta największa apelacja używająca nazwy regionu ma największy wybór win, w tym nieco łagodniejszych, do których nawet w połowie dodaje się szczepu Merlot. Produkuje się tu 37 mln butelek wina z 62 Crus Bourgeois i 113 Cru Artisans

Sauternes, Barsac i sąsiedzi
Opisując Medoc i Graves nie sposób pominąć sąsiednich apelacji Sauternes i Barsac. Produkowany tu słodkie białe wina podobnie jak te z Medoc zostały docenione już w 1855 roku i również dla nich maklerzy z Bordeaux stworzyli klasyfikację Cru Classes (Trafiło do niej 20 winnic, ich pełna lista na dole). Co jednak ciekawe widać handlowcy mieli większe uznanie dla tych trunków niż czerwonego Medoca, bo poza Premier Crus stworzyli jeszcze wyższą klasę Premier Crus Superieurs. Żeby było bardziej prestiżowow umieścili w niej tylko jedno gopspodarstwo Chateau d’Yquem. Ta winnica do dziś stanowi wzorzec uprawy winorośli, a sekret ich polega na tym że tutejszy szczep Semillon jest atakowany przez grzyb Botrytis cinerea. Dość szybko wysysa on wodę z winogron co zwiększa ich koncentrację i powoduje podniesienie poziomu cukru. Szczep ten dodatkowo wzbogacany jest odmianami Sauvignon oraz Muscadelle.
Sauterns oraz Bersac, gdzie produkuje się dziś około 6 mln butelek to jednak nie jedyne miejsce gdzie powstają białe słodkie wina. Dwa razy większą produkcję osiąga 6 sąsiednich apelacji, położonych w dolinie Cirone, dopływu Garonny. Są to najbliższym im Caerons a także: Cadillac, Loupiac, Sainte-Croix-du-Mont, Cotes de Bordeaux-Saint-Macaire oraz Premieres-Cotes-de-Bordeaux.

Libourn: Saint Emilion, Pomerol
Po przeciwnej stronie Bordeaux, na północ od miasta, na prawym brzegu Żyrondy i jej dopływu Drogodonny, znajduje się mniej sławny, ale nie gorszy region winiarski skupiony wokół miasta Libourne, którego bazwa dała mu ogólną regionalną AOC. Najważniejszymi apelacjami tej części Bordeaux są jednak apelacje Saint-Emillion oraz Pomerol. Nie ustępują one wiele Medoc czy Graves, a to że zostały całkowicie pominięte przy dokonywaniu klasyfikacji w 1855 roku, wynika z faktu że ich portem przeładunkowym w eksporcie na Wyspy Brytyjskie nie było samo Bordeaux, ale właśnie Libourne.

Zresztą sto lat później w 1955 roku syndykat winiarski Saint-Emilion stworzył własną klasyfikację. Bo wino ma tu nie mniejsze tradycje i osiągnięcia, choć nieco inny jest jego skład. Jest tu mniej ciepło niż Medoc więc mniej tu Cabernet Sauvignon a więcej Merlota (minimum 60 proc. upraw w zależności od apelacji) i Cabernet Franc (30 proc. upraw). Nie mniej to nie Merlot stanowi tu o najlepszych winach, ale Cabernet Franc, który np. w słynnym Chateau Cheval Blanc stanowi 2/3 moszczu .
Przygotowane w 1955 roku klasyfikacja obejmuje dziś 68 chateau, dzieląc je na trzy kategorie. Do pierwszej czyli Premiers Grand Crus Classes A należą dwie winnice:
Chateau Ausone, położone przy samym miasteczku Saint-Emillion
Chateau Cheval Blanc, leżące bliżej Pomerol
Zaraz za nimi jest Premier Grand Crus z 11 chateau: Angelus, Beausejour, Beau-Sejour-Becot, Belair, Canon, Clos Fourtet, Figeac, La Gafeliere, Magdelaine, Pavie oraz Trottevieille. Trzecią kategorię stanowi 55 gospodarstw klasy Grand Crus.

Pomerol gdzie Merlot króluje już prawie niepodzielnie, jako jedyny ze słynnej czwórki Bordeux nie dorobił się własnej klasyfikacji. Nie mniej również on posiada swoje gwiazdy chociażby znane na całym świecie Chateau Petrus, leżąc całkiem niedaleko od Cheval Blanc.
Libourne nie ogranicza się oczywiście do dwóch słynnych AOC. Poza własną aplację regionalną produkuje soę tu jeszcze wina dziewięciu AOC: Lussac-Saint-Emillion, Montagne-Saint-Emillion, Saint-Georges-Saint-Emillion, Puisseguin-Saint-Emillion, Leland de Pomerol, Cotes de Castillon, Cotes de Francs oraz Fronsac i Canon-Fronsac.

Blaye i Entre-Deux-Mers
Z Libourne sąsiaduje jeszcze jeden znajdujący się po prawej stronie Żyrodny i Drogodonny okręg winny skupiony wokół miasta Blaye. Wino rosnące w dolinie rzeki jest tu podzielone na trzy apelacje Cotes de Blaye, Premier Cotes de Blaye oraz Cotes Bourgeais. Tutaj jak nigdzie indziej w Bordeaux chętnie dodaje się do wina szczepu Malbec.
Entre-Deux-Mers jak sama nazwa wskazuje to obszar położony w widłach dwóch rzek – Drogodonny i Garonny. To właśnie on rozdziela winnice Medoc i Graves od Saint-Emillion i Pomerol. Entre-Deux-Mers to największy obszar winny więc można tu spotkać największą różnorodność trunków – od białych słodkich do ciężkich czerwonych. Z tego też względu produkuje się tutaj też największą ilość win przypisywanych do apelacji całego regionu czyli AOC Bordeaux i nieco AOC Bordeaux Superier (dużo ich powstaje również w pobliżu Blaye). Poza tym robi się tu wina apelacji regionalnej Entre-Deux-Mers, a także pięciu innych: Graves de Vayers (wbrew nazwie położny jest blisko Libourne a nie Graves), Premiere Cotes de Bordeaux, Entre-Deux-Mers-Haut-Benauge, Sainte-Foy-Bordeaux i Cotes de Bordeaux-Saint-Macaire.


Bergerac i wina Garonny
Dolina Garonny i Drogodonny to nie tylko perły Bordeaux takie jak Medoc czy Saint-Emilion. Tuż za Entre-Deux-Mers, w górze obu rzek istnieje bowiem jeszcze całe zagłębie winiarskie Bergarac oraz to co Francuzi nazywają Sud-Ouest, czyli południowy-zachów. Tutejsze trunki nigdy nie zdobyły jednak wielkiej sławy m.in. ze względu na kupców z Bordeux, którzy blokowali konkurentów – prawem było, że wina spoza okręgu Bordeaux można było sprzedawać tylko po wyczerpaniu rodzimy zapasów. Nie mniej tutejsze wina są produkowane w podobnym stylu i z podobnych szczepów – Cabernet Sauvignon, Merlot i Cabernet Franc dla win czerwonych oraz Samillion, Sauvignon i Muscadelle dla białych

Winnnice Drogodonny, są skupione wokół miast Bergerac. W historii tutejszym winiarzom udało się właściwie wykreować tylko jeden trunek, Montbazillac (na zdjęciu), słodkie białe wina, w których gustowali holendrzy i ich kupcy często przemieżający te ziemie.
Dziś nad Drogodonną istniej dziewięć apelacji:
Bergerac AOC – to apelacja regionalna w ramach, której produkuje się największy wybór win
Cotes de Bergerac AOC – to również regionalna apelacja ale z mocniejszymi winami – czerwone muszą zawierać co najmniej 11 proc. alkoholu
Pecharmant AOC – to najlepsza apelacja w pobliżu Bergerac wramach której produkuje się grand crus czerwonych win z nad Drogodonny.
Montbazzilac AOC – ojczyzna słynnych słodkich win o tej samej nazwie, dziś odbudowuje zdobytą dawno reputację
Saussignac AOC – kiedyś był częścią Montbazzilac, dziś jej największym konkurentem
Rosette AOC – to najbliższy sąsiad Pecharmant, ale bez takich sukcesów – w tej apelacji wytwarza się wyłącznie białe wina.
Montravel AOC – w tej apelacji dominuje Sauvignon i białe wina
Cotes de Montravel AOC – w przeciwieństwie do sąsiedniej apelacji, tutaj białe wina produkuje się z Semillon
Haut-Montravel AOC – ta określa się wschodnią część Montravel, gdzie zamiast Sauvignon uprawia się Semillon

Winnice Garonny od zachodu bezpośrednio sąsiadują z Entre-Deux-Mers, ale rozciąga się daleko na południowy-wschód, w górę rzeki. Po kolei mamy tu więc sześć apelacji:
Cote de Duras AOC – w charakterze tutejsze wina bardzo przypominają Bordeux z siąsiedniego Entre-Deux-Mers
Cotes de Marmandais AOC – tutaj klasyczne szczepy z Bordeaux wzbogacone są już Gamay oraz Syrah.
Buzet AOC – tutejsze wina zaczęły zdobywać uznanie już w latach 40-tych, szczegónie te z kooperatywy vignerons de Buzet
Cotes du Brulhois AOC – w tej apelacji dominuje rzadki u sąsiadów szczep Tannat
Lavilledieu AOC – w tej apelacji produkuje się wina proste i szybki, które pija się lekko schłodzone
Cotes de Frontones AOC – w tej najdalej wysuniętej an południowy-wschód apelacji domniuje rodzimy szczep Negrette

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Wino Cotes-du-Rhone

Dolina Rodanu ze swoimi 6 tys. winnic to jeden z największych francuskich okręgów winnych. Co więcej jest ona podzielona na dwa subregiony – lepszy na północ od Valence i gorszy na południe aż do ujścia rzeki.

Rodan Północny, czyli jak go nazywają Francuzi Rhône septentrienal, ma klimat zdecydowanie kontynentalny. Czerwone grona szczepu Syrah sprowadzili tu ponoć Grecy już ponad 600 lat przed naszą erą. I kwitnie do dziś dając wino o bardzo wyrazistym smaku. Choć w dolinie Rodanu nie ma oficjalnej klasyfikacji jak w Bordeux czy Burgundii to również tutaj mamy do czynienia ze swego rodzajami „Cru”. Najsłynniejsza jest apelacja Hermitage AOC. Rozciągnięta na niewielkim obszarze 134 ha, daje wina długowieczna, dojrzewające 20 lat. Czasem dla nadania im szlachetności do szczepu Syrah dodaje się nieco (do 15 proc.) białego Marsane. Z tego samego Marsane, a także Rousanne produkuje się tu także białe wina. Szlagierem są jednak wina czerwone, którymi już od ponad stu lat winiarze z Bordeaux wzbogacają własne najlepsze trunki.
Poza Hermitage jest tu jeszcze siedem apelacji:
Côte-Rôtie AOC – ten niewielki region (200 ha) wysunięty na północ ku granicy z Burgundią w 80 proc. jest zdominowany szczepem Syrah, reszta to białe Viognier.
Condrieu AOC – produkowane tutaj białe wino ze szczepu Viognier kiedyś było słodkie, teraz przeważa wytrawne.
Château-Grillet AOC – najmniejsza (3,5 ha) i najstarsza (sięgająca czasów Rzymskich) apelacja nad Rodanem produkuje wyłącznie białe wino
Saint-Joseph AOC – to duża apelacje która ciągnie się przez większość górnego biegu Rodanu (na jego prawym brzegu) jest zdominowana przez czerwony Syrah
Crozes-Hermitage AOC – to największy region Północnego Rodanu otulający słynny Hermitage, podobnie jak położonym po drugiej stronie rzeki Saint-Joseph w 80 – 90 proc. jest zdominowany przez szczep Syrah.
Cornas AOC – już od X wieku ten region słyną z mocnych czerwonych win Syrah, które mają tu monopol. Dziś wyrazu nabierają w czasie 5-letniego dojrzewania.
Saint-Péray AOC – w najdalej na południe wysuniętej apelacji uprawia się tylko białe szczepy Marsane i Rousanne, aby z nich tworzyć później wina musujące.

Rodan południowy, czyli Rhône méridional, produkuje słabsze wina niż na północy o czym świadczy fakt, że w większość z nich ma wyłącznie apelację przypisaną całemu regionowi Cotes-du-Rhone AOC oraz Cotes-du-Rhone-Villages AOC (te lepsze zawierają jeszcze nazwę miejscowości z której się wywodzą). Nie rośnie już tu zresztą tak powszechnie szlachetny Syrah – południe jest zdominowane przez nieco bardziej pospolity Grenache. Nie znaczy to jednak, że południwy Rodan w swych warunkach geograficznych zbliżony do Prowansji, nie ma nic ciekawego do zaoferowania. Niewątpliwym uznaniem na całym świecie cieszy się tutejszy Châteauneuf-du-Pape, mieszany z 13 rodzajów winogron. Inne „markowe” apelacje to:
- Côtes du Vivarais AOC
- Coteaux du Tricastin AOC
- Vacqueyras AOC
- Rasteau AOC
- Gigondas AOC
- Beaumes de Venise AOC
- Tavel AOC

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Wino Jury


Jura szczyt swoich możliwości winiarskich osiągnęła w drugiej połowie XIX wieku, przed wybuchem epidemii filoksery kiedy działał tu ojciec współczesnej enologii Ludwik Pasteur (do dziś produkuje się wino z jego winnicy). Dziś poza Francją są one mało znane, a jednak kilka wyjątkowych trunków tego regionu zasługuje na szczególną uwagę.
Najsłynniejsze jest Vin Jaune, czyli żółte wino. Tłoczy się je lokalnej odmiany winogron Savigny – centrum ich uprawy to Appelation Chateau-Challon. Niezwykły jest ich sposób leżakowania. W beczkach spędzają bowiem ponad sześć lat. Wówczas wino ma czas na ulotnienie się, co Francuzi określają mianem porcji dla aniołów. Z każdego nalanego litra pozostaje już tylko 0,62 l, i do takich butelek właśnie rozlewa się to wino. W podobny swoje wytrawne Fino Sherry przygotowują Hiszpanie w prowincji Jerez. W okolicach Challon, co roku chucznie świętuje się otwarcie beczki z kolejnym pokoleniem żółtegowina.
Niemniej słynne jest na jurze Vin de Paeille (tzw. wino ze słomy), którego sposób sporządzania podobny jest do tego jaki w Tokaju przygotowuje się Aszu, w Toskanii Vinsanto, oraz w Pirenejach Jurancon. Chodzi o to, że to wino produkuje się z winogorn praktycznie przemienionych w rodzynki. Na Jurze bardzo dojrzałe winogrona leżakuje się, aż do Bożego narodzenia na słomie. Tak słodki moszcz fermentuje później prawie trzy lata.

Poza Chateau Chalon, na jurze jest jeszcze pięć apelacji:
Arbois AOC – największy i najbardziej powszechny obszr produkcji win
L’Etoil AOC – mała apelacja sąsiadująca z Chateau Chalon, gdzie przygotowuje się zarówno wina żółte, słomiane jak i musujące
Cotes de Jura AOC – duży obszar na którym produkuje się wszystko od win białych przez żółta, aż do czerwonych. Poza tym można się tu natknąć na Macvin i Marc de Jura.
Cremant de Jura AOC – jak sama nazwa wskazuje to zagłębie wina musującego, który na jurze jest produkowany już od ponad 200 lat.
Macvin AOC – to ośrodek właśnie produkcji Macvin

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych