Kerbau / Sapi Asam (Wołowina w sosie z tamaryndowca)


Wołowina nigdy nie była specjalnością Azji Południowo-Wschodniej, a w tym także Indonezji. Tutejsze krowy przypominające te indyjskie nie są rasami mięsnymi. Dlatego jeśli chodzi o bydło to znacznie częściej sięgano po hodowanej tu bawoły (wodne). Prosty i popularny sposób podania, to obsmażenie mięsa w paście z tamaryndowca – tak właśnie wygląda przepis na Kerbau Asam (asam oznacza zarówno smak kwaśny jak i utożsamianego z nim tamaryndowca). Od kilku dekad w Indonezji zagościła jednak wołowina importowana Australii oraz Nowej Zelandii – jej indonezyjska nazwa brzmi sapi. Tańsze mięso wyparło te miejscowe chudsze i szlachetniejsze. Dziś do tego przepisu używa się raczej mięsa wołowego – jest to Sapi Asam.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Dyrlægens Natmad (Kanapka z wątrobianką i wołowiną)


Dyrlægens Natmad wprost należy tłumaczyć jako nocna przekąska weterynarza. Jest to bowiem rodzaj duńskiej kanapki, jaką miał zwykle jadać po pracy Sigurd Keilgaard, weterynarz pracujący w królewskich stajniach, zachodząc na wieczorny posiłek do smørrebrødsrestaurant (czyli rodzaju kanapkowni) Oscara Davidsensa. Kompozycja była prosta – chleb posmarowany masłem i pastą z wątrobianki, a na to plasterki peklowanej wołowiny Saltkød – i to raczej regularność z jaką Keilgaard je zamawiał przyniosły im sławę. Od tego czasu kanapki zostały wzbogacone krążkami cebuli i galaretą Sky.

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Picadillo (Mielona wołowina w sosie pomidorowym)


Picar po hiszpańsku znaczy mielić lub siekać. Nazwę Picadillo można więc rozumieć jako potrawa z mielonego mięsa. To tradycyjne danie hiszpańskie, które konkwistadorzy zawieźli do swoich kolonii, przede wszystkim amerykańskich – filipińskim odpowiednikiem jest Giniling. Picadillo popularne jest głównie a Ameryce Środkowej, m.in. na Kubie i w Meksyku. Meksykanie do sosu dodają zwykle nieco chili, poza tym czasem wołowinę zastępują owocami morza. Charakterystyczne jest użycie rodzynek, produktu który nie jest rdzennie meksykański.
Serwować można je z ryżem, ale równie dobrze nadaje się do nadziewania tortilli, a także papryki.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Mole Chichilo de Res (Wołowina w brązowym sosie mole)


Mole Chichilo zwane też brązowym, to najrzadziej spotykanych klasycznych mole z regionu Oaxtacal. W przeciwieństwie od innych meksykańskich sosów jemu brązowej barwy nie nadaje jednak czekolada, ale długie prażenie papryczek chili (klasyczna mieszanka to odmiany mulato, de arbol, pasilla i chilhuacle). Dzięki temu zyskuje również charakterystyczny wędzony posmak.
Chichilo różni się też tym, że raczej nie stosuje się go do drobiu ale wołowiny (stąd nazwa de Res), która jest w stanie poradzić sobie z intensywnością jego aromatu.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Mole Amarillo de Res (Wołowina w żółtym sosie Mole)


Zwane także żółtym sosem (chociaż jego kolor nie jest całkiem żółty), a najczęściej Mole Amarillo to rodzaj mole szczególnie popularne w należącym do Oxacan regionie Central Valleys. W przeciwieństwie do takich klasyków jak Mole Poblano, a nawet Mole Colorado, tutaj drób nie jest obowiązkowym uzupełnieniem mięsnym. Amarillo równie często towarzyszy wołowinie (stąd określenie de Res), a także podaje się je po prostu z warzywami. Co więcej w Valley Central jest powszechnie używane do nadziewania pierożków empanadas, gdzie sos łączy się z kurczakiem i liśćmi hoja santa.
Niejako krewniakiem tego sosu jest Mole Amarillito, z południowo-zachodniej części Meksyku.
Poniżej wersja z wołowiną. Można ją jednak zastąpić innym mięsem (np. kurczakiem), albo przygotować sam sos i użyć jako bazy smakowej. W ten sposób można go połączyć nawet z roślinami strączkowymi, takimi jak ciecierzyca w przepisie na Garbanzos en Mole Amarillo.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Dendeng (Wołowina smażona na ostro)


Indonezyjski Dendeng zwany też Dendeng Balado (Batoko) lub Dendeng Pedas  to specjalność zachodniej Sumatry i miasta Padang. Jest to cienko pokrojona wołowina i smażona razem z chili – zarówno Balado jak i Pedas oznacznają na ostro. Kiedyś mięso przed smażeniem suszyło się na słońcu. Dziś jest wyłącznie marynowane i obsuszane w piekarniku.
To bardzo popularna potrawa podawana na Sumatrze zarówno w dużych restauracjach, jak i ulicznych barach zwanych warung

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kaeng Panang Nuea (Curry Panang)


To tajskie curry (taj. Kaeng) rodem z Malezji – patrz Pasta Curry Panang – zyskało ogromną popularność w całej Azji południowo-wschodniej. Użyte do pasty przyprawy świeże (takiej jak chili, czosnek czy też galangal) oraz suszone (kmin, kolendra, karadamon) to efekt połączenia dwóch stylów curry – hinduskiego i tajskiego. Dzięki temu uzyskujemy wyjątkowo intensywny smak. Przez to Kaeng Panag zwykle serwowane jest z „mocnym” mięsem, najlepiej wołowiną – w oryginale, w ogóle nie występuje w wersji wegetariańskiej (na filmie poniżej przepis na Curry Panang z wieprzowiną).

Curry podawać można nie tylko z ryżem, ale także chlebkiem roti. Z okazji uroczystości curry Pannag napełnia się także Krathong Thong, czyli rodzaj tajskich babeczek. Poza tym jako dodatek zwykle serwuje się także jajko na twardo.
Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Kaeng Mussaman Neua (Curry Mussaman)


Wołowina to najbardziej klasyczny dodatek do pasty curry mussaman, którą na południu Tajlandii zwykli przygotowywać członkowie muzułmańkiej mniejszości przybyłej tu z Indii – chociaż serwuje się ją także z kurczakiem, a nawet jagnięciną (oba przepisy na filmach poniże). Poza samym smakiem pasty cechą charakterystyczną Kaeng Mussaman Neua jest krojenie mięsa na duże kawałaki (podobnie jak w przypadku np. gulaszu) podczas gdy w większości tajskich curry nazwyanych tu Kaeng jest cięte znacznie drobniej albo nawet mielone. Z tego też względu Gaeng Mussaman Neua dłużej musi się także dusić.
Charakterystyczny jest także dodatek ziemniaków, wyjątkowej rzadkości w tajskiego kuchni, które w tym przepisie traktuje się jak warzywo.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych

Capama / Kapama (Mięso duszone)


Słowo Capama czy też Kapama do języka greckiego dotarło z Turcji, a oznacza po prostu duszone potrawy. W tym przepisie wschodnie wpływy widać zresztą nie tylko w nazwie, ale także aromatyzowaniu dania cynamonem, gożdzikami i skórką z pomarańczy – Capamę tradycyjnie przygotowuje się zresztą w północno-wschodniej Grecji, graniczącej z Turcją. W samej Grecji najczęściej dusi się jagnięcinę. Wołowina która nie miała dobrych warunków do hodowli, była bowiem droższa i rzadziej używana (dziś do potrawy używa się jednak także drób, a na wyspach nawet kałamarnice). Z drugiej strony można przypuszczać, że najczęściej jedli ją właśnie Osmanie, którzy okupowali ten kraj, byli tutejszą elitą i po prostu stać ich było na odrobinę luksusu. Taki koncept dobrze pasuje do Polskich warunków gdzie relacji cen baraniny i wołowiny są odwrotne niż w Grecji.

Czytaj dalej →

FavoriteLoading Dodaj do ulubionych