day : 23/01/2014 16 w tej kategorii

Consommé

 Consommé to rodzaj czystego i chudego bulionu, przygotowywanego na bazie wywaru warzywnego. Robi się go dodając chude mięso (np. polędwicę), pomidory, ubite białko z jajka oraz Mirepoix. W czasie długiego gotowania na wolnym ogniu wszystkie „nieczystości” rosołu są wydobywane na powierzchnię zupy za sprawą kwasu zawartego w pomidorach, a później wiązane przez proteiny zawarte w jajku. Po odcedzeniu płynu trzeba jeszcze tylko zdjąć oczka tłuszczu. Jest to jedna z najbardziej pracochłonnych i najdroższych zup. Mimo swojego wyrafinowania Consommé wywodzi się z francuskiej tradycji bulionów, które od późnego średniowiecza ewoluowały z chłopskiej Soupe Trempée, czyli kromki chleba zalanej wywarem (tradycja ta pozostała w Zupie cebulowej). Dopiero wraz z rozwojem kuchni dworskiej w XVII wieku różne typy wywarów trafiające „na stoły królewskie” takie jak Potages, Veloutés, Crèmes i właśnie Consommés jako bulion "doprowadzony do pełni" – bardzo skoncentrowany, czysty, przeciwstawiony prostemu, mętnemu wywarowi chłopskiemu. Na to też wskazuje sama nazwa:  consommé to po rzeczownik utworzony z francuskiego imiesłowu przeszłego czasownika consommer, w dawnym znaczeniu: „doprowadzić coś do końca, do pełni, do doskonałości”. W tym czasie kucharze zaczęli więc systematycznie dopracowywać technikę klarowania bulionów: powolne gotowanie, odtłuszczanie, coraz bardziej wyrafinowane filtrowanie. W 1651 burgundzki mistrz kuchni François Pierre de La Varenne, w swojej Le Cuisinier François, opisuje sztukę klarowania bulionu, kładąc fundament pod późniejsze rozumienie Consommé. W XVIII i XIX wieku Carême i później Escoffier dopracowują tę technikę – wprowadzili m.in. klarowanie białkiem jaja – z Consommé tworząc symbol haute cuisine, podawany w restauracjach i na dworach jako elegancką zupę. Dziś we francuskiej gastronomii funkcjonuje jako kwintesencja tradycji bulionu: z jednej strony danie samo w sobie, z drugiej – kluczowa baza do bardziej złożonych zup i sosów. Uchodzi też za techniczny sprawdzian dla kucharzy, bo wymaga opanowania powolnej ekstrakcji smaku i wzorcowego klarowania, które pozostaje jednym z „gestów założycielskich” francuskiej kuchni klasycznej. Poza klasycznym funkcjonuje również Consommé Amiral, przygotowywane na bazie ryb oraz Consommé Diane, do którego używa się dziczyzny. Dziś Consomme serwuje się przed posiłkiem na rozbudzenie apetytu, niekiedy zaprawiając go łyżką Sherry i żółtkiem jajka. ...

Bœuf a la Mode (Sztuka mięs)

Tłumacząc wprost Bœuf a la Mode oznacza „wołowina na sposób”. Jest to jednak po prostu rodzaj francuskiej potrawki znanej w Polsce jako Sztuka mięs. W ten sposób przygotowywano i dalej przygotowywuje się twardsze, a dawniej także tłustsze, kawałki wołowin. To jeden z najstarszych klasycznych francuskich tzw. pot roastów – mięs wolno duszonych  w winie z warzywami, znana już w XVII wieku i mocno związana z Paryżem. Za autora przepisu uważa się François Pierre'a de ...

Marc

Kiedy późnią jesienią winiarze kończyli swoją pracę a wino już dobrze fermentowało, do winnic zaglądali bouilleurs de cru, czyli obwoźni gorzelnicy. Za niewielkie pieniądze na zlecenie przerabiali lekko już naprocentowane wytłoki wingornowe zwane genes. Ich kolumny rektyfikacyjne zwane alembic pracowały w systemie ciągłym i tak właśnie do dziś powstaje Marc Egrappe, czyli wódka z wytłoków, czyli francuski odpowiednik Grappy (najwyżej ceniony jest ten pochodzący z ...

Mousseline

Francuskie Mousseline ma wiele znaczeń. Tak określa się m.in. farsz przygotowywany z mielonego mięsa drobiowego (ew. dziczyzny), creme freche oraz ubitych białek a także dania nadziewane takim farszem. Istotą jest tu źródłosłów mousseline, czyli muślin - delikatna tkanina importowana ze środkowego wschodu. Taką delikatną teksturę mają też dania określane tę nazwą. Stąd użycie creme freche i stąd też popularna w Polsce nazwa mus, która pierwotnie określał ...

Sauce Veloute (Sos Aksamitny)

Sauce Veloute czy też Sos Aksamitny to jeden z najstarszych francuskich sosów. To on był podstawą do stworzenia bechamelu – w sosie aksamitnym zasmażkę z masła i mąki nie rozrabiało się jednak mlekiem, ale bulionem. Jest używany samoistnie, ale przez wieki stał się też bazą do wielu innych sosów takich jak Sos Bretoński, Aurore (z dodatkiem sosu pomidorowego), Ravigote. Jest to jeden z tzw. czterech podstawowych sosów kuchni francuskiej sklasyfikowanych w XIX przez niejakiego Anotniego Creme – zalicza się do nich również Bechamel, Sos Niemiecki i Sos Hiszpański (na początku XX wieku słynny kucharz August Escoffier powiększył to grono jeszcze o sos pomidorowy, maślany a także sosy bazujące na zemulgowanym żółtku takie jak majonez oraz Sos Holenderski). ...

Sauce Gribiche

Sauce Gribiche jest to rodzaj francuskiego sosu majonezowego, bazującego jednak na jajku gotowanym na twardo. Jego smak jest wzbogacony przez różne dodatki, takie jak korniszony, kapary, zioła, a nawet warzywne krojone w julienne. Dla wielu to właśnie te dodatki stanowią o jego istocie i często po prostu łączą je ze zwykłym majonezem. W istocie Gribiche włącza się w długą tradycję francuskich zimnych sosów na bazie oleju, octu winnego, ziół i korniszonów, takich jak np. ...

Sauce Brune / Brun Sovs (Sos Brązowy)

W klasycznej kuchni francuskiej Sauce Brune to nie jeden konkretny sos, tylko cała rodzina ciemnych sosów opartych na brunatnej roux (zasmażce) i brązowym foncie (wywarze). Z czasem jednak to, co dziś nazywamy Sosem Brązowym, utożsamiono z połączeniem Demi-Glace oraz Sosu Hiszpańskiego. Jego historia sięga początku XVIII wieku gdy François Massialot opisywał Sauce Brune robiony z masła zrumienionego z mąką (roux brun), ziołami, przyprawami, winem, verjus oraz wywarem z pieczeni – technicznie bardzo bliską późniejszemu kanonowi. Na początku XIX wieku Marie‑Antoine Carême porządkując francuską sztukę sosów, zdefiniował cztery tzw. grandes sauces, wśród nich Sos Hiszpański, który właśnie wtedy stał się podstawą Sauce Brune: z niego przez dalsze redukcje i wzbogacanie otrzymuje się demi‑glace i całą rodzinę ciemnych sosów do pieczeni. W XIX‑wiecznych książkach i słownikach kulinarnych oba sosy pojawiają się zresztą wymiennie, a Escoffier w swoim Guide culinaire rozwija już dziesiątki wariantów: sos brązowy z grzybami, z winem porto, z pieprzem zielonym itd., ale wszystkie bazują na tym samym fundamencie – brązowym foncie i roux oraz redukcji. Podobny i tak samo nazywający się sos bardzo popularny jest w Danii. Tyle, że tu po zredukowaniu, Brun Sovs jest jeszcze zagęszczany mąką, a jego kolor przyciemniany (na filmie poniżej). Analogicznie jest za oceanem w Québecu pielęgnującym francuskie tradycje, gdzie uproszczony Sauce Brune zagęszczony mąką i skrobią podaje się do Poutine słynnych tutejszych frytek z mięsem ...

Chasseur / Sos Myśliwski / Poulet Chasseur (Kurczak po myśliwsku)

Chasseur czyli Sos Myśliwski (chasseur to po Francusku myśliwy) to XIX wieczne dzieło Philippe de Mornay, który jest również autorem Sosu Mornay, Béchamelu, Sosu Lyońskiego oraz Sosu Porto. Jest to rodzaj Sosu Brązowego, więc za bazę do jego przygotowania służy Demi-Glace lub Sos Hiszpański. Chasseur zwykle wzbogaca się jeszcze grzybami, szalotką oraz białym winem. Wraz z kodyfikacją kuchni francuskiej, której dokonali Carême, a potem Escoffier Chasseur trafił do repert...

Sauce Charcutière / Côte de Porc Charcutière (Kotlety wieprzowe z Sosem Charcutière)

Sauce Charcutière to prosty, ale charakterystyka sos do grillowanej lub smażonej wieprzowiny i innych mięs, wywodzący się z tradycji  charcutiers czyli masarzy czy też wędliniarzy działających w Paryżu oraz Troyes, którzy od XIX wieku serwowali go do swoich wyrobów. Nazwa podkreśla prostotę i związek z codzienną kuchnią mieszczańską oraz robotniczą –  bez drogich składników jak kapary - i stąd jego popularność w tanich bistro. Kluczowy element czyli marynowane ...

Sauce Espagnole (Sos Hiszpański)

Wbrew pozorom jest to jeden z najważniejszych sosów kuchni francuskiej. Jeśli chodzi o jego nazwę istnieją dwie teorię co do takiego źródłosłowa. Według pierwszej chodziło o przyjęcie weselne Ludwika XII i jego żony Anny. Kucharzem młodej królowej był Hiszpan, który zauroczył gości swoim sosem. Ten dodatek został więc ochrzczony na jego cześć. Według drugiej nieco bardziej prawdopodobnej wersji chodziło tu o rządy Ludwika XV i jego walkę o tron hiszpański. We Francji stał się to czas mody właśnie na kuchnię zza pirenejów i m.in. słynne danie jednogarnkowe Olla Podrida. Francuscy kucharze długo eksperymentowali z sosem używanym do tego dania i tak powstał Sos Hiszpański, który bazuje na treściwym, ciemnym i skoncentrowanym rosole cielęcym. Jego obecny przepis został skodyfikowany przez słynnego XIX wiecznego kucharza Augusta Escoffiere. Jeszcze przed nim sos hiszpański został zaliczony do czterech podstawowwych sosów kuchni francuskiej sklasyfikowanych przez niejakiego Anotniego Creme – zalicza się do nich również Sos Aksamitny, Sos Niemiecki i Bechamel (na początku XX wieku słynny kucharz August Escoffier powiększył to grono jeszcze o sos pomidorowy, maślany a także sosy bazujące na zemulgowanym żółtku takie jak majonez oraz Sos Holenderski). ...