Smaki świata 16 w tej kategorii

Okra / Gumbo / Ketmia

Okra (łac. Abelmoschus esculentus ew. Hibiscus esculentus) w Polsce znana też jako Ketmia Piżmowa lub Ketmia Jadalna to niewielkie warzywo wywodzące się z Afryki. Wygląda nieco jak niewielka cukinia, nie dłuższa od palca – stąd jej brytyjska nazwa Lady's Fingers (na tym kończą się jednak podobieństwa z cukinią i raczej nie stosuje się jej jako zamiennika). Ma dość neutralny, nieco piżmowy smak, a najbardziej charakterystyczną cechą jest fakt, iż w czasie gotowania wydziela dużo śluzu. Z Afryki okra trafiła m.in. do krajów śródziemnomorskich (m.in. na Bliski Wschód do krajów Maghrebu i np. do Grecji), do Azji (na Daleki Wschód oraz Indii), a wraz z czarnymi mieszkańcami Afryki wyemigrowała do Ameryki – szczególnie ceniona jest w kuchni Cajun, gdzie nazywa się Gumbo i jest bazą gulaszu zwanego Gumbo. ...

Cheddar

Ten najpopularniejszy angielski ser (51 proc. całej sprzedaży serów na wyspie) wywodzi się z okolic znanego kurortu Bath, z wąwozu Cheddar w hrabstwie Somerset. To tutaj produkuje się oryginalny, objęty ochroną regionalną West Country Farmhouse Cheddar (przywilej ten obejmuje także Dorset, Devon i Kornwalię). W niekontrolowany sposób produkuje się go nie tylko w całej Wielkiej Brytani i krajach postkolonialnych (USA, Kanadzie, Australii) ale nawet w Belgii i Szwecji, a nawet w ...

Ljutenica

Ljutenica ewentualnie Lyutenitsa lub Lutenica to jedna z kilku bałkańskich past warzywnych. W porównaniu z popularnym Ajvarem jest ona dużo bardziej ostra (ljuto znaczy ostre). W jej skład poza ostrą papryką wchodzą pomidory, cebula, czosnek, pieprz, sól, oliwa i cukier. Ljutenicę wykorzystuje się zwykle jako przyprawa do mięs (najlepiej grillowanych) ewentualnie serów lub kanapek.  Można ją jednak także potraktować poważniej, jako gotowy sos do ciepłego posiłku. Sprawdź również: Pindur ...

Za’atar / Zaatar

Zaatar, a właściwie Za'atar, to wyjątkowo pojemne określenie wywodzące się z kuchni Arabskiej. Nazwa ta przylgnęła zarówno do popularnego w tej części świata oregano syryjskiego jak i mieszanki w której poza oregano występuje również tymianek oraz majeranek (wszystko wiąże się z etymologicznymi problemami dotyczącymi pochodzenia nazwy). Zaatar przed dodaniem do potraw często mieszany jest także z sezamem, sumakiem, solą oraz innymi dodatkami – w Palestynie np. dodaje się kminku. Najprostsze zastosowanie we wszystkich krajach arabskich to rozcieranie Zaataru na plackach typu pita. Dodaje się go jednak też do dań warzywnych oraz mięsnych, posypuje Hummus, doprawia serek Labneh a także po prostu miesza z oliwą. Poniżej przepis na bogatą mieszankę Zaatar. ...

Tabasco

Tabasco to zarówno nazwa meksykańskiego stanu położonego na południe od Jukatanu, jak i nazwa wywodzącej się stąd chili. Jako odmiana dość ostrej Papryki Krzewiastej (łac. Capsicum frutescens) - w skali Scovilla 30.000 – 50.000 punktów – zrobiła chyba największą karierę spośród wszystkich chili. Dokonała tego jednak nie za sprawą samych owoców, ale sosu Tabasco, którego stała się podstawą (jest od niego jednak kilkanaście razy ostrzejsza). Niewielkich rozmiarów ...

Kalamondynka

Kalamondynka (łac. Citrofortunella microcarpa) zwana też Kwaśną Pomarańczą lub Pomarańczą Panamską ewentualnie Pomarańczą Chińską to krzyżówka kwaśnej mandarynki z kumkwatem. Wbrew nazwie najpopularniejsza jest jednak na Filipinach, chociaż występuje także w kuchni Malajskiej (w takich daniach jak Ikan Bakar czy Acar) oraz Indonezyjskiej. Kalamondynka jest wielkości limonki i również ma kwaśny smak. Podobmnie też jej się używa – m.in. popularny jest napój z ...

Lavaş / Lawasz

To cienki placek czy też podpłomyk, popularny w Turcji (tutaj znany jest jako Lavaş), w rejonie Kaukazu (Armenia, Gruzja), Kurdystanie, a także w Iranie. Lawasz przygotowuje się z mąki pszennej, soli oraz wody. Formuje w prostokątne, owalne lub okrągłe arkusze. Podobnie jak w przypadku indyjskiego Naan, można je piec na wewnętrznych ścianach ziemnego pieca zwanego Tandir (odpowiednik indyjskiego Tandoor), w którym panują bardzo wysokie temperatury - przed włożeniem do pieca posypuje się go niekiegy ziarnami sezamu lub maku. Wówczas powstają prostokątne płaty ciasta. W warunkach domowych zwykle robi się to jednak na patelni zwanej Saç - podobnie jak przygotowuje się gözleme. Lawasz znany jest przede wszystkim jako placek używany do zawijania mięs oraz warzyw i przygotowywania swego rodzaju kanapek – przede wszystkim Kebapów. Nie mniej w Ormiańskim Kościele Apostolskim używany jest podczas eucharystii. Etymologia słowa Lawasz nie jest znana. Językoznawcy wywodzą ją zarówno z Tureckiego, Armeńskiego jak i Perskiego. Najczęściej pojawiająca się interperetacja wiąże się z końców –asz, co zarówno w Turcji jak i Armenii znaczy posiłek. Bardziej problematycznie jest początek lav – w ormiańskim to przymiotnik dobry. Patrz: Pita ...

Rukola / Rokietta Siewna

Włoska Rucola, która w Polsce popularna w Polsce jest od paru lat, to od dawna rosnąca u nas Rokietta Siewna (łac. Eruca vesicaria subsp. sativa). Jej ciemnozielone wydłużone listki mają ostry i wyrazisty smak. Najczęściej trafiają do mieszanki sałat, podaje się je jednak także jako dodatek do ciepłych dań – makaronów (takich jak Cavatieddi con la Ruca e Ricotta Salata), risotto, pizzy, a także mięs.

Sriracha

Sriracha to ostry tajski sos wywodzący się z mista Si Racha. Tutejsi kucharze opracowali jego recepturę jako dodatku do owoców morza. Poza ostrymi papryczkami zawiera także ocet, czosnek, sól i cukier. Dość sprawnie został rozpopularyzowany na całym świecie za sprawą firmy Huy Fong, która rozpoczęła produkcje masową – charakterystyczne plastikowe butelki z zielonym korkiem i znakiem koguta. Sriracha sprzedawany na europejskim rynku wytwarzany jest m.in. na Węgrzech. Poza Tajlandia dziś używa się go do przyprawiania wszystkich dalekowschodnich dań i nie tylko – niektórzy używają się właściwie jak ketchupu. ...

Focaccia

Wbrew pozorom Focaccia nie jest formą pizzy pieczonej bez pomidorowego sosu i sera (bo i takie są pizze). Wywodzi się od starożytnego Panis Foacacius płaskiego chleba pieczonego w popiele w środku paleniska, które po łacinie tłumaczy się właśnie Foacacia. Nowożytna historia Focaccii wiąże się z Ligurią. Do tego portowego miast morze przynosi wilgotne, ostre i mocno zasolone powietrze. W takich warunkach drożdże niespecjalnie się namnażają, skórka chleba nie twardnieje, a miąższ pozostaje wilgotny. Zwykły chleb bardzo szybko pleśnieje. Dlatego zaczęto robić focaccię – płaski chlebek pierwotnie całkiem pozbawiony drożdży - którą podobnie jak pizze można jeść zaraz po wyjęciu z pieca, często przyozdobioną dodatkowymi składnikami. Nie mniej we Włoszech focaccię zwykle kupuje się w piekarni na wagę i robi z niej później przekąski. W zależności z którego pochodzi liguryjskiego miasta ciasto jest nieco inne – np. w Camogli placek jest bardzo twardy, a w Voltri dodaje się do niego tyle oliwy, że staje się wyjątkowo delikatny. Focaccia już dawno podbiła jednak całą Italię i między innymi w związku z tym zaczęto dodawać do niej drożdży (tak jak Gorodn Ramsey na poniższym filmie). Znana jest Focaccia z Recco podawana ze znanym serem stracchino, a o ogromnej karierze tego chlebka najlepiej świadczy fakt, że w odległej Apullii w wielki piątek przygotowuje się Focaccia del Venerdi Santo. Ten region szczególnie polubił zresztą liguryjski placek – najsłynniejszym tutejszym specjałem jest nadziewana Focaccia Ripiena, ale także przygotowuje się Focaccia di Patate. Podstawowym. liguryjskim wariantem Foccaci jest wysmarowanie wierchu oliwą i oprószenie solą, najlepiej gruboziarnistą. Nie wiele bardziej urozmaicone jest posypanie ciasta cebulą siekaną w półtalarki lub pióra. Taka Focaccia była tradycyjny posiłkiem genuańskich dokerów. ...