Sos 8 w tej kategorii

Salsa Roja (Czerwona Salsa)

Salsa Roja to jedna z najpopularniejszych meksykańskich sals. Przygotowuje się ją na bazie pomidorów, wcześniej grillowanych (przepis poniżej) lub duszone (przepis na filmie poniżej). To odróżnia ją od Salsa Cruda oraz Pico de Gallo robionych ze świeżych warzyw (chociaż ze względu na kolor także one nazywane są niekiedy czerwonymi salsami). Salsa Roja ostry smak zawdzięcza chili - Meksykanie do większości sosów dodają suszone i namaczane chili, także w tym przypadku. Ten rodzaj sosu ma bardzo uniwersalne zastosowanie - świetnie nadaje się do nadziewanych placków (tortilli), ale również pieczonego mięsa. ...

Slasa (Sos)

Salsa po hiszpańsku znaczy po prostu sos (podobnie zresztą jak po włosku - znana jest m.in. tutejsza Salsa Verde). Dopiero jednak w meksyku salsa urosła do miana oddzielnej kategorii kulinarnej. Tutaj salsa towarzyszy praktycznie każdemu posiłkowi, czy jest to mięso, czy nadziewana tortilla, a nawet zupa. Rodzajów sosów w Meksyku jest tyle ile upodobań przygotowujących je - panuje pełna dowolność i nawet nie trzeba używać pomidorów czy tomatillo. Jest jednak też kilka ...

Złota Góra (sos)

Złota Góra to popularny już od stu lat, tajski sos dodawany do dań smażonych. Jest nieco podobny do sosu sojowego, a nawet Maggi, tyle że zdecydowanie bardziej słodki – dodaje się do niego m.in. cukier – bardziej wyrazisty i aromatyczny (przy produkcji używa się m.in. wzmacniaczy smaku). Sprzedaje się go zwykle w butelkach z charakterystycznym zielonym korkiem.

Avgolemono (Sos cytrynowy)

Wywodzącą się Kaszmiru cytrynę do Grecji już w starożytności przywieźli Asyryjczycy. Zrobiła tu ogromną furorę m.in. jako podstawowy dodatek do jagnięciny. Jej sok jest również bazą wielu sosów dodawanych zarówno do mięs jak i zup. Najpopularniejszy to Avgolemono, który w nieco rzadszej formie, rozcieńczony bulionem, sam staje się zupą, jedną z najbardziej klasycznych w greckiej kuchni - również ona nazywa się Avgolemono. Sos używany jest również do dolm oraz gotowanych warzyw (takich jak karczoch), a także doskonale wzbogaca smak duszonego mięsa. Poza cytryną bazą sosu są jajka - stąd zresztą składowe nazwy avgo oraz lemon. Zobacz także: Delbia ...

Demi-glace

Demi-glace to po prostu rodzaj esencjonalnego i mocno zredukowanego bulionu. Glace znaczy po francusku tyle co szklić, a nazwa, którą wprost można tłumaczyć jako pół‑glazura, odnosi się do procesu redukcji: bardzo bogaty, klarowny wywar z kości cielęcych lub wołowych, z warzywami i ziołami, gotuje się wiele godzin, odparowując wodę, aż do konsystencji syropu lub wręcz galarety po wystudzeniu. Demi-glace powstał w XIX wieku jako odpowiedź na potrzebę posiadania zawsze pod ręką skoncentrowanego „fundamentu” pod sosy do mięs – czegoś pomiędzy bulionem a gotowym sosem. Jego receptura po raz pierwszy została opisana w monumentalnym Kucharzu paryskim Marie‑Antoine’a Carême’a, który skodyfikował ówczesną kuchnię francuską i opisał zestaw sosów podstawowych. Demi‑glace pojawia się tam jako sos bazowy oparty na długiej redukcji wywaru. Obecną recepturę spisał kolejny słynny francuski kucharz Auguste Escoffier. Z grubsza rzecz ujmując polega ona na połączeniu w proporcji jeden do jednego mocnego przygotowanego na pieczonych kościach wywaru Fond Brun oraz Sosu Hiszpańskiego, a następnie zredukowanie go o połowę. Można dodać  Bouquet Garni dla wzmocnienia aromatu. W tym zestawieniu sos hiszpański dostarcza strukturę, a Demi-glace robi z tego „koncentrat”. W nowoczesnej praktyce wielu szefów pomija go jednak, redukując sam bardzo bogaty wywar. W zależności od użytego mięsa wyróżnia się: - Demi-glace – bazujący na bulionie cielęcym - Demi-glace au Boeuf - bazujący na bulionie wołowym - Demi-glace au Poulet - bazujący na bulionie z kurczaka W samej Hiszpanii Demi-glace wzbogacany jest sherry lub maderą. Demi-glace można wykorzystywać jako gotowy sos, ewentualnie bazę do innych sosów....

Sauce Ravigote (Sos Ravigote)

Klasyczny dla francuskiej kuchni kwaśny sos Ravigote, przygotowuje się na bazie Sosu Aksamitnego. Dodaje się do niego (na ciepło lub zimno) biały ocet winny i często wzbogaca drobno siekanymi szalotkami, kaparami oraz ziołami. Ravigote serwuje się z potrawami wysokobiałkowymi, takimi jak jajka, mięso, pasztety, a nawet salceson. ...

Aïoli / Alioli / Ajoaceite / Ajonesa (Sos majonezowy z czosnkiem)

Ucieranie czosnku z oliwą to pomysł starożytnych Rzymian. Tak więc chociaż Aïoli to nazwa prowansalska, tego typu pastę używa się także w Roussillon oraz Katalonii, a nawet dalej na południu i na Balearach - w Hiszpanii używa się jednak katalońskiej nazwy Alioli lub Ajoaceite obowiązującej w Walencji oraz Murcji.  Jak daleko by nie sięgnął swoim zasięgiem to w XVIII-wiecznej książce kucharskiej La Suite des Dons de Comus, jest pierwsza wzmianka o tzw. maśle prowansal...

Meurette Sauce / Oeuf Poché Meurette (Sos Meurette / Jajko poszetowane w sosie Muerette)

Bazujący na czerwonym winie i zagęszczony mąką Sos Meurette to podstawa burgundzkiej kuchni. Według tradycji powstał na dworze książąt Burgundii i pierwotnie służył do podawania dziczyzny, najstarsze udokumentowane wzmianki o Meurette sięgają jednak XVI wieku i mają całkiem inny kontekst. W 1551 roku pojawiło się określenie murrette de poisson czyli sos, w którym gotuje się ryby, a w 1583 roku przepis na Raves saucées en la meurette poissonnière czyli rzepa w rybnym sosie meurette. W tym kontekście ciekawie wygląda kwestia pochodzenia samej nazwy: najprawdopodobniej wywodzi się od łacińskiego słowa muria czyli słona woda. Chodzić miało o konserwujące właśności soli. Z czasem solankę zastąpiono jednak winem, które również miało antyseptyczne właściwości i tak zaczęła się kształtować współczesna formuła sosu. Niektórzy nazwę Meurette wywodzą jednak z ciemnoczerwonego koloru nawiązując do czarnych jeżyn czyli mûres. To też wiąże z przedstawioną w 1928 roku teorią (przez Austina de Croze), która wskazywał na pochodzenie z doliny Rodanu lub Franche-Comté - Meurette miał być wariantem tutejszego sosu Matelote, w którym białe wino zastąpiono czerwonym. Burgundczycy upierają się jednak przy jego autorstwie, a już napewno przy Oeuf Poché Meurette czyli jajkach poszetowanych (w koszulkach) w sosie Meurette. I to mimo, że trudno powiedzieć gdzie i kiedy ta kompozycja powstała. Pierwsza zapisana receptura jest dość świeże - znalazła się w wydanej w 1827 roku książce Le petit cuisinier de la ville et de la campagne - popularność zyskała w drugiej połowie XIX wieku, ale dopiero w XX stała się daniem ikonicznym. Zawdzięcza to m.in. prezydentowi Francji Francois Mitterandowi, który przepadał za jedzeniem go na śniadanie.

Składniki:

- 0,5 l czerwonego wina, najlepiej burgunda - 2 cebule drobno posiekane - 2 szalotki drobno posiekane - ząbek czosnku drobno posiekany - gałązka tymianku - liść laurowy - 50 gr masła - łyżka mąki ...