post-format-aside 3186 w tej kategorii

Tom Yum (Zupa ostro-kwaśna)

Na zachodzie nie ma chyba bardziej znanej tajskiej zupy niż ostro-kwaśna Tom Yum. To wyjątkowo prosta potrawa, a jej smak tworzą z jednej strony ostra chili, a z drugiej kwaśna limonka kaffir oraz trawa cytrynowa, wszystko wzmocnione ostro-kwaśnym galangalem. Samą nazwę należy tłumaczyć jako gotowana sałatka, wykorzystuje się w niej bowiem te same składniki co w klasycznych tajskich sałatkach. Tom Yum bardzo popularna jest też w Laosie, gdzie serwowano ją na królewskim dworze, a obecnie robi karierę w całej Azji Południowo-wschodniej. Wersja laotańska od tajskiej różni się przede wszystkim tym że do zupy dodaje się ryż. Inny sporny składnik to mleko kokosowe. Do Tom Yum tradycyjnie się go nie dodaje, jest za to składnikiem podobnej do nie zupy Tom Kha. Niemniej wraz z popularyzacją przepis ten zaczął się istotnie modernizować, więc obecnie również w jej przypadku dodaje się mleka – taka zupa nazywa się często Tom Yum Nam Khon. Tom Yum gotuje się z różnymi wkładkami mięsnymi. W zależności od tego którą się używa można otrzymać najpopularniejszą na zachodzie Tom Yum Gung czyli zupę z krewetkami (przepis poniżej), Tom Yum Gai (z kurczakiem), Tom Yum Pla lub Tom Yum Hua Pla (zupa z rybim mięsem lub rybimi głowami), Tom Yum Mu Pa (z wieprzowiną). ...

Choucroute a l’Ancienne (Kapusta z wieprzowiną)

Mówi się że Choucroute czyli kapusta kiszona i gorące danie z niej przygotowywane to znak rozpoznawczy alzackiej kuchni. Nie ma się więc co dziwić, że tutaj każdy dom ma własny przepis. Niezmiennie pozostaje to, że podobnie w przypadku polskiego bigosu do jej przygotowania poza samą kapustą używa się przede wszystkich różnego rodzaju mięs wieprzowych. Poniżej przepis tradycyjny. ...

Pot au Feu (Wywar z mięsem)

Pot au Feu to jeden z najbardziej podstawowych dań kuchni francuskiej. Garnek na ogniu, bo tak wprost tłumaczy się jego nazwę to po prostu długo gotowany bulion wołowy. Sam bulion serwuje się z dodatkiem ziemniaków lub makaronu, a mięso i warzywa można podać oddzielnie. Dań tego typu sporo można znaleźć w całej Europie, poczynając od polskiego rosołu. Celebra z jaką powstaje Pot au Feu bardziej przywodzi jednak na myśl tak mocno zakorzenione kulturowo dania jak austriacki Taffelspitz (także tutaj mile widziane jest używanie kostek ze szpikiem i podobny jest sposób podania) czy też włoskie Bollito Misto. Co więcej swój klasyczny obiad rodzinny Francuzi pozostawili nawet w indochińskich koloniach. Dziś wraca w postaci popularnego, wietnamskiego bulionu Pho. Pot au Feu rzecz jasna nie musi być dostojnym niedzielnym daniem. Czasem po prostu gotuje się je tylko dla pozyskania wywaru, który później można użyć jako bazę innych zup lub sosów (chociaż typowym francuskim czystym bulionem jest Consomme). Na bazie wywaru można nawet robić galaretę. Dlatego do przygotowania Pot au Feu konieczny jest dodatek kości oddających sporą ilość żelatyny. ...

Baba Ghanoush / Moutabbal (Puree z bakłażana)

Baba Ghanoush czyli swego rodzaju puree z pieczonego bakłażana, to jedno z najpopularnieszych przystawek (meze) serwowanych w Libanie - inna nazwa to Moutabbal, który niekiedy przyprawiany jest na ostro. Popularność zdobył zresztą w całym regionie – w Egipcie serwuje się go jako przystawkę, a w Turcji znany jest jako Patlıcan Salatası czyli sałatka z bakłażana. Szeroki obszar występowania Baba Ghanoush powoduje, że nie ma jednej ścisłej receptury na to danie. Nie wszędzie dodaje się Tahiny (np. w Izraelu często zastępuje się ją majonezem), a niekiedy jogurt aby uczynić je bardziej delikatnym. Także pietruszka nie jest obowiązkowa i często zastępuje się ją kolendrą. Podobnymi przystawkami są także grecka Melitzanosalata, pendżabski Baingan Bartha oraz grecko-turecki Köpoğlu/Kyopoolu. ...

Karjalanpiirakat (Placki z ryżem)

Jest to rodzaj pasztecików wywodzących się z Karelii, obszaru Finlandii położonej tuż przy granicy z Rosją. Są one na tyle charakterystycznym produktem tej krainy, że zostały objęte nawet europejską ochroną regionalną. Karjalanpiirakat są produktem wyjątkowo zbożowym. Ciasto powstawało i powstaje przede wszystkim z mąki żytniej, rzadziej pszennej (w okolicach jeziora Ładoga). Farsz pierwotnie robiony był z jęczmienia oraz mieszanki mielonych ziaren Talkkuna. Póżniej w XIX wieku wzbogacono go o ziemniaki, gryki, a nawet proso oraz ryż. Dziś jest to też najpopularniejszy składnik. ...

Laksa (Zupa z mlekiem kokosowym i krewetkami)

Tak jak Tajowie mają swoje Kaeng (miejscowe curry), to jednym z najbardziej znanych malajskich dań jest Laksa. To również rodzaj curry, tyle że w formie zupy z dodatkiem makaronu ryżowego typu vermicelli i różnego rodzaju wkładek mięsno-rybnych. Jest ona elementem kuchni Nonya, czyli fuzji tradycji kulinarnych chińskich imigrantów z malajskimi składnikami – źródłosłów słowa laksa nie jest jednak wyjaśniony (wskazuje się zarówno na pochodzenie Hinduskie, Chińskie jak i Malajskie). Laksa występuje w dwóch podstawowych wariantach. Najczęściej spotyka się ją jako ostrą zupę kokosową zwaną też Curry Laksa albo po prostu Curry Mee czyli curry z makaronem zwanym właśnie Mee - ten termin obowiązuje raczej w prowincji Penang. Występuje ona zresztą w kilku wariantach znanych jako Laksa Lemak, Laksam czy Katong Laksa. Drugi podstawowy typ Laksy to kwaśna Asam Laksa z pastą tamarydnowca, również występująca w kilku wariantach. Mniej popularne są Johor Laksa, Sarawak Laksa, Kalentan Laksa, Bogor Laksa i Batewi Laksa. Poniżej przepis na klasyczną Curry Laksa z krewetkami. ...

Pasta alla Carbonara (Makaron z boczkiem i jajkami)

Po całym dniu pracy chochlą rzymscy węglarze - carbon znaczy węgiel a cały przepis należy tłumaczyć jako makaron węglarzy - musieli posilić się czymś sycącym. Dlatego Pasta alla Carbonara którą jadali była mocno natłuszczona i wzbogacona jajkami – chociaż do dziś prowadzone są dyskusje, czy zamiast jajek nie należy używać śmietany, albo nawet obu składników naraz. Ta dość prosta wysokokaloryczna dieta nie dotyczyła wyłącznie ich. W Rzymie również dorożkarze mieli swoją ciężką pastę - Bavette alla Carrettiera – co więcej podobna baza składnikowa jest przecież podstawą Quiche Lorraine, którą na szychtę do dziś zabierają z sobą lotaryńscy górnicy (zobacz również Funšterc). Pierwotnie do Carbonary nie dodawało się pancetty czyli boczku, ale bardzo popularny w Lacjum, sporo tańszy podpieczony i dojrzewający policzek wieprzowy Guanciale. Poniższa wersja zakłada użycie jajek, w wersji bardziej na bogato można dodać też kubek śmietany. ...

Enchilada (Nadziewane placki, zapiekane w sosie)

Enchilar z hiszpańskiego można tłumaczyć jako doprawiane chili. Enchilada jest więc nadziewanym kukurydzianym plackiem gdzie chili występuje w postaci sosu, którym doprawia się zawiniętą tortillę. Jest to już dość stary wymysł - na tego typu danie Aztekowie mówili Chīllapītzalli. W nowożytnej, meksykańskiej kuchni po raz pierwszy o Enchilladzie wspomina książka kucharska z 1831 roku, El cocinero mexicano. Pierwotnie był to prosty kukurydziany placek, zanurzony w sosie. Z czasem przyszedł farsz (taka właśnie wersja prezentowana jest na filmie na dole). Placek dziś jest nie tylko podlewany sosem ale bardzo często razem z nim zapiekany. W wersji na bogato całość przysypuje się jeszcze serem. W zależności od użytego sosu placek może mieć jednak nieco inną nazwę. Enmolada jest podlewana mole, do Enfrijolady dodaje się odsmażaną fasolę, a Entomatadas serwowana jest z sosem pomidorowym. Co do farszu to panuje spora dowolność. Najbardziej klasyczne są dodatki mięsne takie jak chociażby Picadillo, Barbacoa lub Carnitas. W grę wchodzą jednak także mieszanki warzywne, a także ryby - ta jak w przepisie poniżej. Zamiast niej można dodać każdego z wymienionych mięs albo np. prostego farszu opisanego przy przepisie na Burrito. ...

Tabasco

Tabasco to zarówno nazwa meksykańskiego stanu położonego na południe od Jukatanu, jak i nazwa wywodzącej się stąd chili. Jako odmiana dość ostrej Papryki Krzewiastej (łac. Capsicum frutescens) - w skali Scovilla 30.000 – 50.000 punktów – zrobiła chyba największą karierę spośród wszystkich chili. Dokonała tego jednak nie za sprawą samych owoców, ale sosu Tabasco, którego stała się podstawą (jest od niego jednak kilkanaście razy ostrzejsza). Niewielkich rozmiarów ...