Salame di Giora
Salame di Giora to dość specyficzny, piemoncki rodzaj salami. Produkuje się go ze starszych krów, które przestały być już wykorzystywane do reprodukcji. Wówczas chłopi zwykli paść aby, aż do jesiennie nabrały tłuszczu - po włosku ingrassate i stąd ma się wywodzi nazwa giora - a później szły na rzeź.
Wołowinę miesza się ze smalcem oraz wieprzowiną, po czym doprawia białym pieprzem, gałką muszkatołową, cynamonem, cukrem i winem Barolo. Salame di Giora produkuje ...
Salame di Turgia
Turgi w piemonckim dialekcie znaczy tyle co zwierze, które doszło swych dni i stało się bezużyteczne. Taka też jest geneza produkcji Salame di Turgia produkowanego w okolicach Turynu, w dolinie Lanzo. Trafia do niego zarówno mięso wieprzowe – boczek i słonina – jak i wołowe. Jest doprawiane solą, pieprzem, czosnkiem oraz zestawem tutejszych przypraw. Je się je jednak nie tylko jako wędlinę dojrzewającą ale także surową oraz gotowaną.
Salametto Casalingo
Nazwę Salametto Casalingo można tłumaczyć jako małe salami domowej roboty. Wytwarza się je w całym Piemoncie, ale szczególnie silnie związane jest z miastem Biella. Chude mięso wieprzowe mieli się ze słoniną, doprawia i nadziewa niewielkie flaki wieprzowe – kiełbaski mają 200 gr wagi. Salametto casalingo jest kiełbasą dość delikatną, często używaną do grillowania.
Vermouth
Vermouth swoją nazwę najprawdopodobniej wywodzi od niemieckiego słowa werimouta oznaczające rodzaj gorzkiego ziołowego napitku. We Włoszech ziołowe wino zrobiło furorę dopiero kiedy je dosłodzono. W 1786 roku dokonał tego Antonio Benedetto Carpano, właściciel turyńskiego baru. Także on jako pierwszy zaczął jego produkcję. Wkrótce potem dołączył Cinzano. Martini & Rosso, którego nazwa symbolizuje dziś włoski wermut, dołączył do konkurencji dopiero 80 lat ...
Ratafia
To o rodzaj nalewki popularny dziś przede wszystkim w rejonie morza śródziemnego, szczególnie we Włoszech - centrum tutejszej produkcji znajduje się w Piemoncie. Nie jest to jednak alkohol rdzennie Włoski, ale raczej Francuski. Świadczy o tym chociażby nazwa
Ratafia wywodząca się z malajskich słów
araq czyli
arak oraz
tafia oznaczają
rum, które w Europie rozpopularyzowali francuscy Kreole (mało autentyczne włoskie teorie łączą nazwę z łacińskim wyrażeniem
rata fiat, co oznacza
sam decydujesz, a sami piemontczycy wywodzą ją od własnego
gratta fiato czyli
świeży oddech). W samej Szampanii i Burgundii, które są uznawane za matecznik francuskiej Ratafii, produkuje się je jak podobnie francuskie napitki typu Pommeau czy też Pineau, świeżą brzeczkę winną zalewając winnym destylatem Marc. We Włoszech sposób przygotowywania nalewki jest bogatszy, a sam napój znacznie słodszy. Świerze owoce – przede wszystkim wiśnie i brzoskwinie – oraz migdały i świeże zioła zasypuje się cukrem oraz zalewa grappą i sokiem z winogron.
We Włoszech produkcja Ratafii rozpoczęła się w XVII wieku w piemonckim Andorno Micca. Pionierami byli tutejsi mnisi z klasztoru
Santa Maria della Sala. Później alkohol rozpowszechnił się we wszystkich wsiach, a w 1880 powstała pierwsza fabryka
Cav. John Rapa. W XIX wieku ratafię zaczęto produkować także w dolinie Aosty, a nawet w odległej Abruzji, gdzie do jej wyrobu stosuje się słynne tutejsze wiśnie z
Montepulciano (Montepulciano d'Abruzzo). Podobny alkohol produkuje się też we Francji, Szwajcarii oraz Hiszpanii, przede wszystkim w północnej Katalonii, gdzie jest praktycznie napojem narodowym.
Ratafia metodą domową.
...
Elisir del Prete
Elisir del Prete czyli eliksir księdza to wytwarzana już od XIX wieku nalewka roślinna stosowana jako lek na ból żołądka. Przed użyciem aromatyzowany alkohol zwykle jest kilkukrotnie destylowany i osiąga moc 50 proc. Tradycyjnie mieszało się go z kawą. Produkowany jest w Piemoncie w miejscowości Pinerolo.
Elisir d’erbe Barathier
Elisir d'erbe Barathier, nalewka datowana na 1905 rok, wcześniej klasyfikowana była jako jedna z odmian Amaro, a precyzyjnie Amaro Cozie, pochodząca z górnych Alp. Produkuje się ja w piemonckim Pomaretto z podobnych składników jak każde Amaro.
Arquebuse / Alpestre
Arquebuse zwany też Alpestre, czyli alpejski, to ziołowa nalewka. Wytwarza się ją przede wszystkim w piemonckim miasteczku Carmagnola, już od kilkuset lat. Zaczęło się pod koniec XVII wieku w tutejszych klasztorach. Wówczas Arquebuse było stosowane jako lekarstwo, m.in. na dolegliwości żołądkowe, o czym świadczy nazwa nalewki. Poza alkoholem i cukrem składa się na nią około 33 ziół, m.in.: bylica, werbena, mięta, rumianek, waleriana, hyzop i facelia.
Zobacz również: ...
Amaro
Amaro to gorzka ziołowa nalewka produkowana we włoskich Alpach. Jedną z jej bardziej znanych odmian jest Amaro alle erbe alpine delle montagne di Cesana wywodząca się z okolic piemonckiej Ceseny. Tradycja macerowania ziół w alkoholu są długie, produkcja Amaro zaczęła się jednak dopiero w XX wieku. Podstawowymi ziołami do tej 33 – 35 proc. nalewki są arcydzięgiel, piołun, majeranek oraz tymianek.
Zobacz również: Arquebuse
Rosolio
Rosolio w Polsce znany bardziej jako Rosolis to po prostu likier na bazie płatków róży. Jego miejscem pochodzenia jest Piemont, gdzie produkt jest objęty ochroną regionalną, ale już w XVI wieku Rosolio zrobił ogromną karierę na południu Włoch, szczególnie na Sycylii. Jest on tu także popularną bazą do innych likierów – cytrusowych, anyżowych, kawowych czy też miętowych.
