Mostarda di Cremona

Przepis na Mostardę do Włoch przywędrował z Francji (patrz: Musztarda z Dijon). Do  Lomabrdii, a potem Emilii-Romagni dotarł już przynajmniej w XIV wieku – w liście do podesty z Voghera z 1397 roku lombardzki książe Gian Galeazzo Visconti w jednym ze swoich listów wspomina o „owocowej musztardzie” (patrz: Mostarda di Voghera). Tutaj zrobiono z niej jednak nieco lżejszą wersję niż we Francji. Z podstawowego przepisu pozostawiono gorczycę, ale ocet zastąpiono syropem cukrowym. Co więcej ostra gorczyca przestała być już bazą smakową. Zastąpiono ją kndyzowanymi owocami – wiśniami, figami czy gruszkami – krojonymi na duże kawałki. Sama Mostarda di Cremona wywodzi się ze średniowiecznych klasztorów lombardzkich, gdzie mnisi-aptekarze konserwowali owoce w moszczu i mączce gorczycowej, ale pierwszy udokumentowany przepis pochodzi z 1604 roku. Wśród jej wielbicieli byli Giuseppe Verdi i Giuseppe Garibaldi. Jada się ją jako dodatek do mięsa. Podaje się ją także z serami, takimi jak Mascarpone. Musztarda z Cremony stała się zresztą inspiracją do kilku innych, podobnych past tworzonych przede wszystkim przez inne nie mniej ambitne nadpadańskie miasta. Są więc Mostarda di Mantova, Mostarda Vicentina, Mostarda di Voghera, ale także Cougna Mostarda d’uva Piemontese, Mostarda Siciliana czy Mostarda Bolognese. W warunkach polskich trudno jest dostać Mostarda di Cremona, można więc pokusić się o przygotowanie jej domowym sposobem. ...