Bale d’Aso
Bale d'Aso to rodzaj grubej, nieco kulistej (stąd nazwa) kiełbasy robionej z różnego rodzaju mięs. Miejscem jej pochodzenia jest piemonckie miasteczko Monastero di Vasco, leżące w prowincji Cuneo. Zwykło się ją przyrządzać 8 grudnia, z okazji dnia patrona miasta. W skład wchodzi wieprzowina (ok. 50 proc. masy) w tym podgardle, wołowina (ok 30 proc.) oraz oślina (20 proc.). Całość po zmieleniu trafia do flaka wołowego, który się zaszywa. Jada się świeżą lub po ugotow...
Salame di Cavallo
Salame di Cavallo to włoskie salami z koniny. Wytwarza się je z chudego końskiego mięsa wzbogacanego wieprzowym tłuszczem oraz boczkiem. Jednym z popularniejszych miejsc produkcji jest Lombardia (okolice Brescii) oraz Piemont, m.in. granicząca z Lombardią prowincja Novara. W tych rejonach utrzymywano bowiem stadniny koni kawaleryjskich (np. w piemonckich Castelletto Sopra Ticino oraz Oleggio) i miejscowi rzeźnicy mieli stałe dostawy mięsa koni zbyt starych bądź niezdolnych do ...
Salame di Capra
Salame di Capra to włoskie salami produkowane z koźliny. Jednym z głównych ośrodków produkcji jest Piemont, szczególnie jego górskie rejony takie jak Valle di Lanzo (znanego też z produkcji sera Toma) gdzie przygotowywanie kiełbas z kóz było formą konserwacji mięsa. Tutaj do koźliny stanowiącej 70 proc. (czasem w 20 proc. używa się także wieprzowiny lub wołowiny) masy dodaje się smalec. Salame di Capra formuje się w grube i krótkie 10 cm kiełbaski o nieregularnym ...
Salame di Cinghiale
Salame di Cinghiale to po prostu włoskie salami z dzika. Produkuje się je głównie w północnych i środkowych rejonach Włoch. W Piemoncie np. wytwarza się z chudego mięsa wzbogaconego o boczek (ok. 15 - 20 proc.) i formuje w krótkie, grube kiełbaski (5 cm szerokości i 20 cm długości). Salame di Cinghiale dojrzewa 20 do 30 dni kiedy to nabiera ciemnoczerwonej barwy.
Salame di Testa
Salame di Testa to właściwie salceson czyli włoska Testa, w formie grubej kiełbasy salami. Przygotowywana jest z gotowanej i drobno posiekanej głowizny wieprzowej, doprawionej oraz wzmocnionej winem, a czasem też Grappą. Zwykle była przygotowywana z okazji świąt i ofiarowana biskupowi. Taki przynajmniej obyczaj panował w Piemoncie.
Salame di Patate
Salame di Patate to włoskie salami produkowany z połączenia mięsa wieprzowego oraz gotowanych ziemniaków. Jest to dawny sposób tutejszych chłopów na proste i tanie zwiększanie wartości odżywczej posiłków. Jednym z ważniejszych miejsc produkcji jest piemoncki rejon Canavese, a także nieodległa prowincja Biella. Salame di Patate wytwarza się od października do marca i zwykle jada świeże lub lekko starzone (od 5 do 15 dni dojrzewania).
Salame di Giora
Salame di Giora to dość specyficzny, piemoncki rodzaj salami. Produkuje się go ze starszych krów, które przestały być już wykorzystywane do reprodukcji. Wówczas chłopi zwykli paść aby, aż do jesiennie nabrały tłuszczu - po włosku ingrassate i stąd ma się wywodzi nazwa giora - a później szły na rzeź.
Wołowinę miesza się ze smalcem oraz wieprzowiną, po czym doprawia białym pieprzem, gałką muszkatołową, cynamonem, cukrem i winem Barolo. Salame di Giora produkuje ...
Salame di Turgia
Turgi w piemonckim dialekcie znaczy tyle co zwierze, które doszło swych dni i stało się bezużyteczne. Taka też jest geneza produkcji Salame di Turgia produkowanego w okolicach Turynu, w dolinie Lanzo. Trafia do niego zarówno mięso wieprzowe – boczek i słonina – jak i wołowe. Jest doprawiane solą, pieprzem, czosnkiem oraz zestawem tutejszych przypraw. Je się je jednak nie tylko jako wędlinę dojrzewającą ale także surową oraz gotowaną.
Salametto Casalingo
Nazwę Salametto Casalingo można tłumaczyć jako małe salami domowej roboty. Wytwarza się je w całym Piemoncie, ale szczególnie silnie związane jest z miastem Biella. Chude mięso wieprzowe mieli się ze słoniną, doprawia i nadziewa niewielkie flaki wieprzowe – kiełbaski mają 200 gr wagi. Salametto casalingo jest kiełbasą dość delikatną, często używaną do grillowania.
Vermouth
Vermouth swoją nazwę najprawdopodobniej wywodzi od niemieckiego słowa werimouta oznaczające rodzaj gorzkiego ziołowego napitku. We Włoszech ziołowe wino zrobiło furorę dopiero kiedy je dosłodzono. W 1786 roku dokonał tego Antonio Benedetto Carpano, właściciel turyńskiego baru. Także on jako pierwszy zaczął jego produkcję. Wkrótce potem dołączył Cinzano. Martini & Rosso, którego nazwa symbolizuje dziś włoski wermut, dołączył do konkurencji dopiero 80 lat ...
