Myseost / Mesost / Brunost / Mysuostur
To skandynawski ser serwatkowy - Mys znaczy serwatka. W odróżnieniu od znanej włoskiej Riccoty, tutaj serwatkę z krowiego mleka odparowuje się, aż na dnie zostanie skarmelizowany, nieco już brązowy skrzep. Później tężeje jeszcze w formie i jest cięty na kawałki.
Nazwę ma różna w zależności od kraju:
Szwecja – Mesost lub Brunost
Norwegia - Brunost
Dania - Myseost
Islandia - Mysuostur
Norvegia
Norvegia to rodzaj półmiękkiego norweskiego sera wytwarzanego w stylu holenderskim. Jego producentem jest koncern Tine i dziś to jeden z najpopularniejszych serów w kraju.
Gammelost / Gamalost
To dość ostry norweski ser kozi. Zwykle podaje się go na koniec posiłku i popija wódką. Gammelost robi się z zakwaszonego, chudego mleka. Dojrzewa zawinięty w słomę namoczoną w jałowcówce i/lub owocach jałowca. Stąd bierze się nie tylko charakterystyczny aromat, ale otoczka pleśniowa, której ser zawdzięcza nazwę gammelost czyli stary ser.
Nøkkel / Nøkkelost
Nøkkelost to dość łagodny norweski ser, zwykle używany do zapiekania (m.in. z ziemniakami). Do jego przygotowania używa się mleka odtłuszczonego, a on sam dojrzewa około trzy miesiące. W smaku przypomina nieco sery holenderskie: był tworzony w XIX wieku w oparciu o ser Leiden (stąd nazwa Nøkkel oznaczająca klucze, które znajdują się w herbie Leidy). Cechą charakterystyczną Nøkkelost jest dodawanie do masy przypraw takich jak goździki oraz kmin - stąd niekiedy nazywa ...
Jarlsberg
Jarlsberg to najbardziej znany ser Norweski. Robi się go z odtłuszczonego mleka krów wypasanych na wysoczyznach gór skandynawskich. Jest to ser półmiękki i jak inne norweskie sery jest robiony nieco w stylu holenderskim – ma lekko słodkawy i orzechowy smak. Nazwę swoją wywodzi od dawnej osady wikingów, ale w handlu pojawił się dopiero w 1959 roku.
Jarlsberg dobrze się topi, dlatego często wykorzystuje się go do zapiekania.
Krotekaker / Hardangerkaker
Krotekaker to płaski słodki chlebek wywodzący się z norweskiego regionu Hardanger – dlatego poza nim jest nazywany Hardangerkaker. Jest bardzo trwały. Zwykle przygotowuje się go więc na raz w dużych ilościach. Tradycyjnie robiło się to w kilka osób, co było dobrą okazją do spotkań towarzyskich.
Lefse: Tykklefse, Tynnlefse, Potelefse, Hardangerlefse / Lompe
Lefse to ogólna nazwa cienkich placków popularnych w całej Norwegii (grubości naleśników). Generalnie robione są z mąki – zwykle z dodatkiem ziemniaków - i mleka (lub śmietany). Jada się je na słono – np. z rybą (np. Rakfisk), cebulą, ziemniakami i śmietaną – albo na słodko – z dżemem lub cynamonem, cukrem i śmietaną. Najpopularniejszy sposób to jednak podawanie ich po prostu z masłem: nazywają się wówczas Lefse-Klenning.
W Norwegii występuje przy tym ...
Flatbrød
Flatbrød czyli płaski chleb jęczmienny, a właściwie placek lub podpłomyk, był przez wieki popularnym jedzeniem norweskich pasterzy, rybaków czy nawet wikingów, którzy zabierali go z sobą jako suchy prowiant. Dziś jada się go przede wszystkim jako dodatek do zup albo słonych przekąsek – ryb i wędlin.
Grovbrød
Grovbrød to popularny w Norwegii chleb razowy. Wymagane jest aby zawierał co najmniej 50 proc. mąki z pełnego przemiału (razowej). Podobnie jak w Polsce jest formowany w prostokąt, chociaż nie jest to obligo.
Rakfisk (Kiszone ryby)
Rakfisk to norweski odpowiednik szwedzkiego Surströmming. W tym przypadku przez dwa lub trzy miesiące w solance nie kisi się jednak zazwyczaj śledzi ale najczęściej ryby łososiowe, takie jak łososie czy trocie (Raksfisk z pstrąga nosi też nazwę Rakorret). Danie to jest iście starożytne – pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą z 1348 roku. Nazwa wywodzi się od słów rakr i fisk czyli namaczanie oraz ryba.
Sposób przygotowania: Domowe przygotowanie Rakfisk nie ...
