Nasi Ulam (Sałatka ryżowa)
Nasi Ulam to dość proste połączenie
ryżu (
nasi) oraz mieszanki ziół i zielonych warzywa (
ulam) - stąd też często nazywany jest też
Sałatką Kampung, czyli
wiejską. Szczególnie popularna jest wśród ludu
Peranakan, potomków chińskich emigrantów mieszkających w
Malezji i zalicza się do klasyki ich kuchni zwanej Nyonya (w ten sposób malajowie tytułują kobiety należące do potomków chińskim imigrantów). Wariantów Ulam dodawanych do ryżu jest kilkadziesiąt, a zawsze bazują na lokalnych roślinach. Jako „dressing” dodaje się jeden z sosów
sambal. Sposób przygotowania Nasi Ulam jest podobny do popularnego na północnym-wschodzie kraju
Nasi Kerabu. Często oba dania są zresztą ze sobą utożsamiane – w Nasi Ulam zawsze jest jednak więcej ziół.
Sposób przygotowania: Wszystkie składniki Ulam wymieszać z sobą. Ryż ugotować (jeśli się da to z wykorzystaniem niebieskiego barwnika) i posypać przygotowaną mieszanką.
...
Nasi Kerabu / Khao Yum (Ryż z mieszanką warzywno-rybną)
Nasi Kerabu to
malajskie danie, często jadane na śniadanie (podobnie jak np.
Nasi Lemak). Szczególnie popularne jest na północy kraju w
Kelantanie, malezyjskim stanie graniczącym z
Tajlandią (tutaj bardziej znane jest jako
Khao Yum). W tym przypadku
nasi czyli
ryż łączy się z tzw.
Kerabu czyli swego rodzaju mieszanką warzyw oraz ryby (najczęściej są to prażone
sardele Ikan Bilis lub po prostu pieczona makrela).
Cechą charakterystyczną tego dania jest niebieska barwa ryżu. Podczas gotowania dodaje się do niego bowiem niebieskie kwiaty
Klitorii Ternateńskiej, które oddają mu swój kolor.
Patrz:
Nasi Ulam
Sposób przygotowania: Wszystkie składniki Kerabu zmielić w moździerzu lub malakserze. Ryż ugotować (jeśli się da to z wykorzystaniem niebieskiego barwnika) i posypać przygotowaną mieszanką.
Nasi Kerab najlepiej serwować z
Sambal Ikan, czyli rybnym sambalem, lub
Smabal Belacan. Poza tym można go przybrać świeżymi warzywami (
ogórkiem,
chili,
dymką,
fasolką) oraz ziołami (
bazylią tajską,
kolendrą,
miętą).
...
Sai Gork Leuat
Sai Gork Leuat to krwawa kiszka popularna nie tylko w rodzinnym Laosie, ale także Tajlandii.
Złota Góra (sos)
Złota Góra to popularny już od stu lat, tajski sos dodawany do dań smażonych. Jest nieco podobny do sosu sojowego, a nawet Maggi, tyle że zdecydowanie bardziej słodki – dodaje się do niego m.in. cukier – bardziej wyrazisty i aromatyczny (przy produkcji używa się m.in. wzmacniaczy smaku). Sprzedaje się go zwykle w butelkach z charakterystycznym zielonym korkiem.
Sataw / Sator
To rodzaj fasolki (łac. Parkia speciosa) rosnącej w Południowo-wschodniej Azji. Ziarna dojrzewają w długich nieco zwiniętych, zielonych strąkach. Mają dość intensywny zapach (stąd jedna z nazw to śmierdząca fasola) i czosnkowy posmak. Z tych względu zwykle dania z niej komponuje się z innym „mocnymi” dodatkami tak jak czosnek, chili czy pasta krewetkowa. W Indonezji jest np. składnikiem pasty Sambal Petai (popularny jest przede wszystkim na Jawie i Sumatrze). W Tajlandii ...
Grzyby Słomkowe / Het Fang / Straw Mushroom
Tzw. Grzyby Słomkowe (łac. Volvaria volvacea) znane są w Polsce jako Pochwiak Pochwiasty lub Wielkopochwowy (gatunek pieczarkowca). Uprawiany jest jednak przede wszystkim w Azji Południowo-wschodniej, przede wszystkim w Tajlandii (nazwa: Het Fang), Wietnamie (Nam Rom) oraz Chinach (Caogu). Do Europy są sprowadzane już ususzone lub w puszkach - po angielsku nazywane są Straw Mushroom.
Pąki Bananowca / Hua Plee
Hua Plee to pąki kwiatów bananowca używane m.in. w kuchni północnej Tajlandii do zup i sałatek – w smaku przypominają karczochy. Sprzedaje się je świeże, marynowane w puszkach oraz suszone.
Sathon
Sathon to sos używany w kuchni Północno-wschodniej Tajlandii – w regionie Isaana. Przygotowuje się go z liści dwóch rodzajów, pokrewnych drzew łac. Millettia utilis oraz łac. Millettia leucantha (na zdjęciu), również nazywanych Sathon.
Phak Khom
Phak Khom (łac. Amaranthus spinosus) to popularne w Tajlandii warzywo zielone przypominające nieco szpinak. Korzenie swoje ma jednak w Ameryce, a uprawy powszechne są także w Afryce. Ma jednak nie tylko zastosowanie kulinarne. W Indiach (nazw. Tanduliyaka) jest używane jako zioło lecznicze w Ajurwedzie, a w Kambodży (nazw. Pti Banlar) służyło także jako szary barwnik do tkanin.