Gorczycznik Wiosenny
Gorczycznik Wiosenny (łac. Barbaraea verna) to roślina z rodziny kapustowatych. Wywodzi się z Południowo-Wschodniej Europy skąd rozprzesrzeniła na resztę starego kontynentu, do Ameryki oraz Azji. Jest uprawiana jako warzywo liściaste. Dodaje się je zarówno do sałatek, jak i gotuje oraz smaży, podobnie jak szpinak.
Pandan
Pandan to rodzaj tropikalnych roślin obejmujący 700 gatunków drzew i krzewów. Zazwyczaj rosną one na dalekim wschodzie oraz oceanii i mają dość szerokie zastosowanie. W przypadku tzw. Screw Pine (łac. Pandanus tectorius) wywodzącego się z Malezji bardzo cenione są jego duże słodkie owoce, jadane na surowo, a także gotowane. Poza tym jadane są także liście Pandanu – również łac. Pandanus odoratissimus, Pandanus odorifer czyli Pandanu wonnego - które w całej południo...
Thaitańska (Malajska) Porzeczka
Thaitańska Porzeczka zwana też
Malaskją,
Gwiaździstą czy też
Wiejską (łac.
Phyllanthus acidus) to niewielkie żółto-zielone i bardzo kwaśne owoce. Roślina ta wywodzi się z Madagskaru, ale szybko rozprzestrzeniła się w Azji – w Indiach i na dalekim wschodzie – a później w Ameryce południowej i środkowej. W Azji południowo-wschodniej używana jest do duszenia jako kwaśny smak, ale nie tylko. W
Tajlandii np. marynuje się ją z
cukrem oraz
chili i je jako przekąskę.
...
Jengkol
Jengkol (łac. Archidendron pauciflorum) to rodzaj drzewa rosnącego w Azji Południowo-Wschodniej, przede wszystkim w Indonezji. Jadalne są zarówno jego strąki jak i pestki, które mogą jednak zawierać toksyczne aminokwasy. Mimo to często dodaje się je do dań duszonych – Rendang, a także potraw typu curry.
Nazewnictwo
Indonezja: Jengkol
Malezja: Jering
Birma: Da Nyin Thee
Tajlandia: Luk-Nieng lub Luk Neang
Pędy Bambusa
W południowowschodniej Azji jada się młode pędy różnego rodzaju bambusów (przede wszystkim Bambusa Zwyczajnego (łac. Bambusa vulgaris)). Z tego też względu mają one różne kształty (ich waga wacha się od kilkudziesięciu gram do kilku kilogramów) i są w różny sposób cięte (w słupki, kliny, plastry etc.). Mają lekko kwaśny smak. Zazwyczaj dodaje się do sałatek, smaży, gotuje oraz marynuje.
Chlebowiec
Drzewo chlebowe (łac. Artocarpus altilis) wywodzi się z Nowej Gwinei i Polinezji, skąd wywędrowało do Azji południowowschodniej oraz do Ameryki południowej. Ma okrągłe zielone owoce (20 – 30 cm średnicy) i jasno-żółty soczysty miąższ. Są bogate w skrobię (70 proc.) dlatego też traktuje się je jako jedzenie podstawowe, nośnik węglowodanów. Podobnie jak ziemniaki owoce chlebowca zazwyczaj się piecze, gotuje, a nawet poddaje fermentacji.
Nazewnictwo
Indonezja: Sukun, ...
Paciorecznik / Canna / Kanna
Paciorecznik (łac. Canna) to rodzaj rośliny podobnej do lilii. W Europie znana jest jako kwiat ozdobny, ale w Wietnamie ekstrahuje się z niej skrobię służącą m.in. do wyrobu makaronu celofanowego.
Jams Chiński / Pochrzyn Chiński / Pochrzyn Dziki
Jams Chiński zwany też Chińskim Ziemniakiem (łac. Dioscorea polystachya) to rodzaj Pochrzynu, uprawianego na dalekim wschodnie (przede wszystkim w Japonii, Korei i Chinach), ale także w innych regionach (w Polsce jako roślina ozdobna). W smaku i sposobie użycia jest zbliżony do ziemniaka, tyle że ma zdecydowanie więcej goryczki – zwykle jadano go w czasie głodu oraz w czasie podróży zamorskich, jako że dobrze się konserwował.
W Japonii nazywany jest Jinenjo, a w Chniach ...
Pochrzyn / Jams / Yam
Pochrzyn (łac. Dioscorea L.) zwany też Jamsem (ang. Yam) lub Ignamem to rodzaj rośliny bulwiastej, uprawianej przede wszystkim w Afryce Zachodnie (szczególnie Nigerii) oraz Azji Południowo-wschodniej. Bulwy Jamsu dorastają nawet do 50 kg, a są stosowane podobnie jak ziemniaki, a właściwie Maniok - na surowo również są toksyczne. W Azji przygotowuje się z nich także desery (mieszając z mlekiem kokosowym).
Jicama
Kłębiak Kątowaty (łac.
Pachyrhizus erosus) bo tak brzmi polska nazwa
Jicamy, to roślina bulwiasta wywodząca się z
Meksyku i Ameryki Środkowej, obecnie uprawiana na podobnych szerokościach geograficznych – m.in. w Azji Południowo-Wschodniej (Anglosasi nazywają ją Chinese Turnip czyli
Chińską Rzepą). W konsystencji podobna jest do
rzodkwi (nazywana jest nawet
Meksykańską Rzodkwią) i również ją jada się na surowo – najczęściej w sałatkach (w Meksyku posypuje się ją mieszanką przyprawową
Tajin, siekaną
chili,
kolendrą, czerwoną cebulą oraz skrapia sokiem z limonki). Używa się jej także do przygotowania
Sopes, zamiast
kukurydzianych placków (przepis na filmie poniżej).
Rzodkiew jest także dobrym substytutem Jicamy.
Nazwa Jícama wywodzi się od Azteckiego
xīcama. Inne nazwy zależą od regionu.
Wietnam:
Cây Củ Dậu, Củ Sắn, Sắn Nước
Chiny:
Bang Kuan, Dòu Shǔ
Filipiny:
Singkamas (tutaj serwuje się z pastą
Bagoong)
Tajlandia:
Man Kaeo
Bangladesz:
Shankhalu.
Indie:
Mishrikand Kandha
Malezja:
Ubi Sengkuang (w Malezji np. używa się go do
Rojaku, w Indonezji jest to Rujak)
Indonezja:
Bengkuang (tutaj szczególnie popularne jest na zachodzie Sumatry – miasto Padang jest nawet nazywane miastem Bengkuang)
...
