Bazlama
Bazlama to płaski, okrągły drożdżowy turecki chlebek. Zwykle ma ok. 2 cm grubości i średnicę od 10 do 25 cm. Zwykle jada się go na ciepło.
Sharbat
Sharbat to rodzaj słodkiego naparu z owoców i płatków kwiatów, popularny na bliskim i środkowym wschodzie oraz w Turcji. Zwykle serwuje się ją na zimno.
Salep / Sahlep
Salep czy też Sahlep to popularny w Turcji i krajach arabskich napój przygotowywany na bazie sproszkowanych bulw storczyka męskiego – nazwę swoją zawdzięcza kształtowi tych bulw, tłumaczy się ją jako lisie jądra. Serwuje się go na gorąco podobnie jak kawę. Kilka wieków temu Salep popularny był także w Europie, skąd ostatecznie został wyparty przez kawę i herbatę.
Şalgam
Şalgam to rodzaj fermentowanego soku z rzepy popularny w okolicach Adany, tureckiego miasta na wybrzeżu morza Śródziemnego. Zabarwia się go sokiem z marynowanej „czarnej” marchwi i doprawia chili. Jest to tradycyjny dodatek do Adana Kebap.
Ayran / Laban
Ayran to napój jogurtowy powszechny w Turcji i na bliskim wschodzie, gdzie niekiedy używa się nazwy Laban. Przygotowuje się rozcieńczając jogurt wodą, niekiedy dosalając – podobnie przygotowuje się hinduskie Lassi.
Mangal
Mangal to nazwa tureckiego grilla – w ten sposób nazywa się zarówno sam ruszt, jak i imprezę, podczas której piecze się mięso.
Kuyruk Yağı
Kuyruk Yağı to turecka nazwa łoju baraniego. Tradycyjnie używano go do przgotowania dań mięsnych. Teraz jest to praktyka coraz rzadsza.
Kokoreç / Kokoretsi
Turecki Kokoreç czy też grecki Kokoretsi to rodzaj opiekanych podrobów: głównie wątróbki, serca, nerek i płucek. Głównie jagnięcych. Po zamarynowaniu w cytrynie z dodatkiem oliwy, oregano i innych przypraw nadziewa się je na ruszt i zawija w jagnięce flaki. Turcy podobnie jak w przypadku doner kebaba często podroby opiekają obracając w pionie - Grecy zwykle robią to klasycznie w poziomie. W Turcji Kokoreç także podobnie jak kebab stał się rodzajem street foodu serowan...
Pasturma / Pastirma / Bastirma / Pastrami
Turecka Pastirma to bliski krewny, a właściwie nawet protoplasta obecnego
Pastrami produkowanego w całej Europie i za Oceanem - rozpopularyzować mieli je aszkenazyjscy Żydzi. W obu przypadkach mamy do czynienia z suszonym mięsem sprzedawanym w postaci wędliny – tureckie
bastirma et oznacza
prasowane mięso. Historia powstania Pastirmy jest jednak dość niejasna. Wielu Turków przekonuje, że to Anatolia jest ich matecznikiem. Biorąc jednak pod uwagę, że przez wieki była to specjalność mieszkających tutaj
Ormian, można podejrzewać, że oni po prostu sprowadzili ją z północnego-wschodu.
Pastirma popularna jest w obrębie całego dawnegp imperium Ottomańskiego - w samej Turcji występuje ponad 20 gatunków Pastirmy z czego najpopularniejsza jest produkowana w
Kayseri, miasta leżącego w środkowej
Anatolii. Najczęściej przygotowywana jest z
wołowiny, czasem też z
baraniny,
koźliny, mięsa bawołów wodnych, a nawet wielbłądów (to specjalność
Syrii). Mięso najpierw jest myte, solone i pozostawione na dwa tygodnie do wysuszenia. Po tym okresie dodatkowo się je wyciska aby pozbyć się resztki płynów – wody i krwi – po czym naciera pastą przyprawową składającą się zazwyczaj z takich składników jak
kmin,
kozieradka,
czosnek i ostra
papryka. Tak spreparowane mięso dojrzewa przez kilka tygodni. Zwykle jada się je jako wędlinę, m.in. na śniadanie lub jako
meze. W niektórych krajach także się ją grilluje lub smaży – m.in. w
Syrii, Libanie i Palestynie.
W Turcji Pastirmę wykorzystuje się m.in. jako bazę smakową duszonej
fasoli Pastırmalı Kuru Fasulye, a także do nadziewania ciasta
Börek.
...
Kesme / Kespe
Kirgizki Kesme czy też kazachski Kespe to rodzaj domowego makaronu popularnego w Azji Środkowej. Jego nazwa wywodzi się od czasownika ciąć. Używa się jej także do dań przygotowanych na bazie tego makaronu.
Bardzo podobne są tureckie kluski domowe Erişte.
