month : 09/2013 126 w tej kategorii

Ozór

Ozór, najczęściej wołowy, rzadziej wieprzowy czy barani, a czasem nawet kaczy (taki trafia się we wschodnio-chińskiej prowincji Syczuan) to chyba jeden z najbardziej cenionych elementów podrobów. Podobnie jak serce jest to czysty mięsień dlatego po ugotowaniu lub upieczeniu ma dość twardą konsystencję. W Polsce, podobnie jak np. w Czechach ozór, najczęściej wołowy jada się jako zimną zakąskę (trochę jak wędlinę). Podobnie jest zresztą na całym świecie: w Anglii ...

Nerki

Nerki to w Polsce przede wszystkim Cynaderki – potrawka z gotowanych i smażonych nerek. Zdecydowanie bardziej popularne nerki są jednak w Wielkiej Brytanii, gdzie zasilają tradycyjne mięsne zapiekane ciasta (pie) oraz słynne puddingi, ale także są elementem śniadaniowego danka Devilled Kidneys. Podobnie jak wątróbkę używa się ich jednak w całej Europie, a także poza nią – w Argentynie Riñón to element Asado, a w Chinach tak jak wątróbkę podsmaża się je na szybko w woku z dodatkiem sosu ostrygowego i dymki. Wiele osób zniechęca się do nerek ze względu na obiegową opinię, że mogą nieco pachnieć moczem. Jeśli są źle wyczyszczone faktycznie tak się może zdarzyć. Wówczas wystarczy je po prostu parę godzi moczyć w mleku, a później dobrze wypłukać. Przed przygotowaniem nerek należy je zblanszować, dzięki czemu daje się usunąć powlekające ja, ale niejadalna błona. Najbardziej cenione są nerki cielęce oraz jagnięce. ...

Płucka

Przez swoją galaretowato-chrząstkowatą konsystencję płucka nie mają wielkiej rzeczy admiratorów. Nie mniej doceniane są przez niektóre kuchnie i ich kucharzy. W Bawari robi się z nich np. gulasz, a Wiedniu są elementem ragout nazywanego Beuschel. W Polsce Płucka cielęce czy też w wieprzowe gotuje się i podaje w kwaśnym sosie śmietanowym, lub dodaje jako farsz do pierogów. Szwedzi za to szykują z nich rodzaj kiszki, nazywanej Lungmos, czyli mielone płucka. Konsystencja ...

Serca

Serca nie są tak popularnymi podrobami jak wątróbka, bo to czysty mięsień i jako taki po ścięciu białek w wysokiej temperaturze robi dość twardy– zdecydowanie ustępuje delikatności wątróbki. Dlatego zazwyczaj poddaje się je długiemu duszeniu. Nie mniej mają one w Polsce spore tradycje kulinarne – zazwyczaj się je dusi lub gotuje. Podobnie prosto przyrządzone serca jadane są np. w Ameryce południowej: w Meksyku smaży się je lub gotuje w bulionie, a Brazylijczycy ...

Wątróbka

Bogata w żelazo, bo bardzo ukrwiona, wątróbka to najczęściej jadane element podrobów. Najprostszy sposób podania to wątróbka obsmażona z dodatkami takimi jak cebula. Tak jada się ją w Europie Środkowej, Włoszech, Hiszpanii, Egipcie a nawet Ameryce Łacińskiej – wedle jednej z teorii to ten sposób przygotowania rozpowszechnili żydzi (chociaż znana w Polsce wątróbka po żydowsku istnieje także w wersji duszonej). Wątróbka ma także uznanie w Azji, gdzie Chińczycy używają jej do dań typu stir-fry (np. z sosoem ostrygowym, imbirem i dymką), a w Indonezji używana jest m.in. w tzw. Gulai czyli miejscowym rodzaju curry, a także jako składnik satayów. Istotna jest rodzaj zwierzęta z którego pochodzi wątróbka. Najwyżej ceniona jest oczywiście stłuszczona wątróbka z gęsi, czyli francuskie Foie-gras, oraz imitująca ją kaczą wątróbka. W Polsce zawsze popularna była twarda wątróbka wieprzowa, najwyżej ceniona wątróbka cielęca i delikatna wątróbka drobiowa, do której wielu podchodzi jednak nieufnie (w związku ze sposobem żywienia kurcząt). Stosunkowo mało popularna jest za to wątróbka wołowa, a mało znana wątróbka jagnięca czy też barania, ceniona m.in. w kuchni Francuskiej, a także krajach śródziemnomorskich, arabskich, a nawet w Indiach. Tutaj popularna jest też wątróbka kozia. Ten rodzaj podrobu jest ceniony nie tylko w kuchni ale także w masarstwie. Wątróbka najczęściej kojarzy się z pasztetami, i to nie tylko tymi Strasburskimi. Poza tym trafia do tzw. krwawych kiszek (m.in. kaszanki). W Niemczech, a także Wielkopolsce popularna jest też Wątrobianka, a sama wątróbka stanowi też jeden z głównych składników szkockiego Haggis. Wątróbka ceniona za wyrazisty smak i bogactwo minerałów, ma też jednak kulinarne wady – jest tłusta i zawiera peptyny, wyjątkowo szkodliwe dla chorujących na dnę moczanową. ...

Mangalica

Mangalica to nazwa dość specyficznej węgierskiej rasie świń. Występuje w trzech odmianach: biała, czerwona i pasiasta. Najstarsza z nich, białą, została stworzona w latach 20-tych XIX jako krzyżówka miejscowych ras z dzikimi świniami. Mięso ma dość chude. Czasami się je piecze, ale lepiej nadaje się w masarstwie. Z Mangalici produkowane są m.in. doprawiane papryką kiełbasy i salami, a także wędzona szynka. Najpopularniejsza jest w miejscu swojego pochodzenia – Węgrzy ...

Ibérico / Alentejano

Ibérico a precyzyjnie Cerdo Ibérico (czarna iberyjska) to najsłynniejsza hiszpańska rasa świń – hodowana jest też w Portugalii pod nazwą Alentejano. Wieprzowinę tę ceni się za przerosty łuszczu w mięśniach, nadających smaku i soczystości, oraz samej hodowli. Świnie rasy Ibérico hoduje się na pastwiskach obejmujących tereny leśne. Dzięki temu zażywają dużo ruchu w poszukiwaniu jedzenia, a przy tym mają różnorodną dietę, na którą składają się się m.in.żo...

Yorkshire

Yorkshire zwana też Wielką Białą (nie mylić z Wielką Białą Polską) to jedna z najpopularniejszych ras świń nie tylko w Anglii, ale wręcz na całym świecie. Jako oddzielna rasa została zidentyfikowana pod koniec lat 60-tych XIX wieku i w ciągu kilku następnych dekad rozprzestrzeniła się po świecie. Dziś występuje w różnych wariantach, jest m.in. Yorkshire amerykańska. Znana też jest rasa Biało-niebieska, ale tylko spokrewniona z Wielką Białą.

Tamworth

Tamworth to angielska rasa świń wywodząca się z Kettlebaston w Suffolk, na zachodnim wybrzeżu kraju. Jest średniej wielkości. Ceniona za ciemne, czerwone mięso, poprzeszywane białymi nićmi tłuszczu – tak jak w wołowinie – które uchodzi jednak za dość chude.

Gloucester

Łaciata Gloucester to jedna z najbardziej charakterystycznych świń brytyjskich. Jest dość spora, a jej mięso szczególnie cenione. Jest czerwone i poprzerastane żyłkami tłuszczu – przypomina nieco wołowinę taką jaką daje np. Angus. Nadaje się zarówno na kotlety, do pieczenia jak i robienia kiełbas. W 2010 roku została objęta ochroną regionalną UE, jako tzw. Gwarantowana Tradycyjna Specjalność.