Sartù di Riso (Neapolitańskie ciasto ryżowe)
Mimo, że
Kampania w ogóle z
ryżem się nie kojarzy
Sartù di Riso to jedno z najbardziej tradycyjnych dań kuchni neapolitańskiej.
Sartù to pochodna
francuskiego sur tout co można tłumaczyć jako
w okryciu - chodzi o to, że całe danie jest opatulone, w tym przypadku w ryżu. To spadek po
Burbonach, którzy rządzili południem
Włoch w XVIII wieku i ich kucharzy zwanych
Monsu (od Mounsier), którzy wprowadzili zwyczaj serwowania bogatych i efektownych posiłków.
Sartù zwykle podawane było przy ważnych uroczystościach. To tłumaczy nie tylko skąd się wziął ryż, który na południu Włoch był po prostu dobrem rzadkim, ale również wyjaśnia bogactwo farszu, którym napełnia się ciasto.
Sartù di Riso tradycyjnie występuje w dwóch wersjach
in Rosso, czyli z
pomidorami oraz
in bianco, bez nich. Bardziej klasyczna jest druga wersja, ale dziś bardziej popularna ta pierwsza.
...
Impepata (Pepata) di Cozze (Małże na ostro)
W Neapolu omułki to jedne z najpopularniejszych małży i owoców morza w ogóle. Co do samej nazwy Impepata di Cozze (czasem też Pepata di Cozze) trudno dać dosłowne polskie tłumaczenie. Pepata to przymiotnik „pieprzna" – od pepe (pieprz) – odnoszący się do pikantnego, pieprznego charakteru wywaru - w dialekcie neapolitańskim mówi się 'a 'mpepata 'e cozze. We Włoskim czarny pieprz i papryka (peperone) mają przy tym ten sam rdzeń językowy wykorzystany w nazwie potrawy, ...
Gattò (Neapolitański placek ziemniaczany)
Gattò – czyli po neapolitańsku „kot" – to prosty i tradycyjny placek ziemniaczany, którego nazwa jest trwałym śladem francuskiej obecności na dworze królewskim w Neapolu. Wywodzi się bezpośrednio od francuskiego gâteau, czyli „tort/ciasto" – słowa używanego kiedyś zarówno dla wypieków słodkich, jak i wytrawnych. Lingwiści z Accademia della Crusca podkreślają wręcz, że Gattò di Patate „nie jest gâteau", lecz całkowicie odrębną, lokalną specjalności...
