Brillat-Savarin
Normadzki ser Brillat-Savarin charakteryzuje się łagodnym, nieco kwaskowatym smakiem. Przy tym jest wyjątkowo kaloryczny – w suchej masie zawiera 75 proc. tłuszczu - i określa się go mianem potrójnie kremowego Brie. Jest produkowany już od 1890 roku. Pierwotnie nazywany był Excelsior lub Délice des gourmets. Nową nazwę dostał w 1930 roku na cześć francuskiego smakosza Jean Anthelme Brillat-Savarin. Dziś wytwarzany jest także w Burgundii.
Maroilles
Maroilles niekiedy nazywany jest również śmierdzielem z Lille (rejon Nord-Pas-de-Calais), co w pełni oddaje jego charakter. Jest to ser bardzo wyrazisty w smaku i jeszcze bardziej aromatyczny. Pierwsze wzmianki na piśmie na temat tego delikatesu z Maroilles (w pobliżu Lille), pochodzą z 960 roku, wówczas nazywano go jeszcze Craquegnon. O jego 1000-letnią tradycją, o którą zadbali benedyktyni z picardyjskiego klasztoru Maroilles. Pierwotnie produkowany tylko w opactwie, ...
Petit-Suisse
Petit-Suisse, czyli mały szwajcar to wynik eksperymentu jaki pewien młody szwajcarski serowar dokonał jakieś 150 lat w normandzkim Pays de Bray. Do mleka dodał śmietany i z tej mieszanki zrobił mały, biały, niesolony, cylindryczny ser bez skórki.
Pont-l’Eveque
Ser Pont-l’Eveque był przygotowywany już w średniowieczu pod nazwą Augelot, ale obecny przepis ustalił się dopiero w XVII wieku w normandzkiej wiosce Pont-l’Eveque. Podobnie jak Livarot jest zaprawiany czerwoną grzybnią, ale dojrzewa dwa tygodnie więc jest znacznie łagodniejszy.
Livarot
To sąsiad Camembert z rejonu Pays d’Auge (Normandia) i tak jak on dojrzewa około miesiące. Livarot to jednak ser z czerwoną pleśnią (barwiony jest jednak naturalnym barwnikiem annato) o ostrzejszym, korzennym aromacie. Charakterystyczny jest jednak nie tylko kolor, ale także kawałki trzciny z pałki wodnej, którymi obwiązuje się ser - pierwotnie używane były do ściskania sera podczas dujżewania, co pozbawiało go nadmiernej ilości tłuszczu. Dzięki tym 3 - 5 paskom ...
Gournay / Malakoff
Podobnie jak Neufchâtel, Gournay to również normandzki ser wywodzący się z prowincji Pays de Bray. Dojrzewa od tygodnia, wówczas jest bardzo łagodny, aż do miesiąca. Można go spotkać w dwóch wariantach. Nieco chudszym Gournay affiné (do 45 proc. tłuszczu) i tłustszy Gournay frais (45 - 55 proc.) nazywany też Malakoff. Wcześniej nazywano go także Imperial, jako że był przeznaczony raczej dla zamożnych osób.
Neufchâtel
Neufchâtel to biały ser pleśniowy podobny do Camembert, ale jaśniejszy i łagodniejszy, bo dojrzewa połowę krócej. Jest też dużo starszym serem – powstał w X wieku w Neufchâtel w północno-wschodniej Normandii. Choć robi się go zarówno w postaci walca jak i brykietu, to najbardziej charakterystyczny jest kształt serca. Wieść i legenda niesie, że to w czasie Wojny Stuletniej młode dziewczęta posyłały go swoim angielskim wielbicielom.
Camembert
Camembert to
ser dosyć młody, który powstał 200 lat temu. Dziś swoją popularnością przebija jednak nawet słynny
Brie, który w rzeczywistości jest jego protoplastą. Historia jest taka: w czasie Rewolucji Francuskiej w okolicach
normandzkiego Camembert w gospodarstwie chłopki
Marie Harel ukrywał się
Jean-Charles Bonvouste, benedyktyn wywodzący się z rejonu
Brie. W zamian za pomoc podzielił się z nią swoją serowarską wiedzą i tak powstał ser, który Marie Harel zaczęła sprzedawać na targu w Camembert. Stoły
Francji podbił jednak dopiero 60-lat później, kiedy kolej żelazna połączyła Normandię ze stolicą. Wówczas w jej otwarciu uczestniczył
Napoleon III. Kiedy przybył do
Granville, Victor Paynel, wnuk Marie Harel, poczęstował go serem . Cesarz zachwycił się Camembertem, a Paynel’a uczynił swoim nadwornym dostawcą.
Camembert robi się na całym świcie, ale Camembert de Normandie jest objęte ochroną regionalną
AOC i powstaje tylko w pięciu normadzkich departmantach –
Calvados, Eure, Manche, Orne i Seine-Maritime. Tradycyjnie powstaje też wyłącznie z mleka niepasteryzowanego i dojrzewa ponad miesiąc.
...
Bibelskäs
Bibelskäs, specjalność alzackiego serowarstwa, przypomina nieco słowacki Liptovsky Syr. Tutaj ser w czasie produkcji doprawia się szalotkami, czosnkiem i różnymi przyprawami. Zwykle jada się go z pieczonymi ziemniakami.
Munster-Gerome (Gerome)
To młodszy brat Munstera. Kiedy bowiem w XIII w. alzatcy pasterze zaczęli ekspandować z hodowlą krów i produkcją sera dotarli do Lotaryngii, gdzie wraz z tutejszymi rolnikami w 1285 założyli miasto Sancti Gerardi Mare, w miejscowym dialekcie skracane Geradmer. Wkrótce obie nacje się zwaśniły, ale Lotaryntczycy nie zaprzestali już produkowania swojego Munster-Gerome. I słusznie, bo do dziś jest on bardzo cenionym serem tego regionu.
