Torzella / Cavolo Greco / Torza Riccia
Torzella, Cavolo Greco czy też Torza Riccia to różne nazwy tej samej starożytnej odmiany kapusty. Jej miejscem pochodzenia i uprawy jest basen morza śródziemnego - dziś jednym z głównych miejsc jej uprawy są okolice Neapolu. Torzella ma charakterystyczne liście, ciemnozielone, pomarszczone i mięsiste - w największym stopniu przypominają liście jarmużu (jest jego krewniakiem). W kuchni używa się ich tak jak każdej innej zieleniny: do sałatek, dań z patelni oraz zup, ...
Escarole / Scarola
Escarole lub Scarola to jedna z dwóch głównych odmian endywii. Ma charakterystyczne, szerokie gładkie liście, które zawierają przy tym znacznie mniej goryczki niż zwyczajna endywia. Używa się jej jak każdej innej zieleniny, dodając do sałatek, podsmażając, zapiekając i gotując w zupach (takich jak Minestra Maritata)
W zależności od kraju Escarole ma alternatywne nazwy: Endywia Bawarska, Endywia Batawska lub Grumolo.
Cytryna Meyera
Cytryna Meyera (łac. Citrus × meyeri) to krzyżówka popularnej cytryny oraz mandarynki, ew. pomarańczy. Na początku XX wieku do USA sprowadził ją Frank Nicholas Meyer, odkrywca pracujący na rzecz Departamentu Rolnictwa. Podróżował głównie po Azji, a swoją cytrynę przywiózł z Chin, gdzie była uprawiana jako roślina ozdobna. Popularność zdobyła jednak dopiero w latach 90-tych, w Kaliforni gdy miejscowi kucharze zaczęli podejmować eksperymenty kulinarne.
Chociaż jest ...
Topinambur
Topinambur (łac.
Helianthus Tuberosus) w Polsce znany jest jako
Słonecznik Bulwiasty albo po prostu
Bulwa. To gatunek słonecznika, ale nie ceniony ze względu na
oleiste ziarna lecz bulwiaste korzenie. Jego historia i zastosowanie jest podobna do
ziemniaka. Także topinambur wywodzi się z Ameryki Północnej i był podobnie jadany przez tutejszych Indian. Do Europy trafił nawet jako pierwszy, ale już w XVIII wieku został zastąpiony przez bardziej pożywnego ziemniaka.
Topinambur wymaga długiego gotowania w czasie którego zyskuje sporo słodyczy (warzywo zawiera sporo fruktozy przez co jest polecane cukrzykom), a w smaku robi się podobny do
karczoch - w literaturze anglojęzycznej nazywany jest nawet
Jerozolimskim Karczochem (etymologia nie do końca jasna - wcześniej nazywany był
Karczochem Słonecznikowym).
W Badenii-Wirtenbergii z topinamburu robi się wódkę o tej samej nazwie co sama roślina.
Topinambur to warzywo bogate w potas.
...
Salsefia
Salsefia (łac. Tragopogon porrifolius) w Polsce ochrzczona została nazwą Koziobród Porolistny, co nawiązuje do jej długiego i włochatego korzenia - określenie salsefia odnosi się także do całej gatunku Tragopogon. To właśnie on jest główną jadalną częścią rośliny. Po ugotowaniu smak porównuje się do smaku ostrygi, dlatego też sama salsefia nazywana jest Warzywem Ostrygowym.
Roślina ta wywodzi się z basenu Morza Śródziemnego i tu najczęściej jadana. Przez wieki ...
Skorzonera / Czarna Salsefia
Skorzonera (łac.
Scorzonera hispanica) w Polsce nazywana jest
Wężymordem Czarny Korzeń. Przy pewnej dozie wyobraźni ukryte pod ziemią kłącza mogą przypominać węża - taki jest też źródłosłów nazwy systematycznej, w starofrancuskim
scorzon oznacza właśnie węża.
Skorzonera nazywana jest też
Czarną lub
Hiszpańską Salsefią jako że jest podobna do nieco krótszej i jaśniejszej
salsefii (czasem wręcz z nią utożsamiana). Jeśli chodzi o zastosowanie kulinarne, to równie blisko jej do
szparagów i to nie tylko ze względu na kształt. Ugotowana skorzonera ma równie łagodny smak oraz konsystencję. Jako warzywo korzenne nie posiada jednak charakterystycznych włókien - miąższ ma bardziej jednorodny. Podobnie za to się podaje - w towarzystwie
masła lub np. zapiekane pod
beszamel (można też zanurzać w cieście i smażyć w głębokim tłuszczu).
W alternatywnej nazwie ciekawy jest przydomek: hiszpańska. Wskazuje na to, że warzywo, które najprawdopodobniej wywodzi się z
Bliskiego Wschodu do Europy trafiło za pośrednictwem iberyjskich Arabów. Bardzo dobrze przyjęło się jednak nie tylko w na południu, ale także na zachodzie i w środku kontynentu.
...
Marynowane cytryny
Marynowanie cytryn to technika używana w kuchni Afryki Północnej, a także odległych od niej Indiach. W zamyśle był to po prostu sposób na zakonserwowanie owoców na długo po ich zbiorach. Po kliku tygodniach marynowania cytryny nabierają jednak na tyle charakterystycznego, świeżego smaku, że stały się wyjątkowo cenioną składnikiem/przyprawą. Na szerokie wody wypłynęły w XIX wieku, kiedy przepis zaczął pojawiać się w anglojęzycznych książkach kucharskich. Do ...
Pickles / Picalilli
Pikle czyli marynowane warzywa oraz owoce na brytyjskich stołach pojawiła się prawdopodobnie w XVII wieku. To wówczas powstało tzw. Piccalilli czyli warzywa takie jak kalafior, rokambuły, marchew i ogórki, gotowane w zalewie z octu, gorczycy, cukru, czosnku i innych przypraw. Najprawdopodobniej była to jedna z pierwszych potraw przywiezionych do Anglii z indyjskich kolonii. Dziś brytyjczycy marynują wszystko – od ogórków do ziemniaków.
Mesimarja / Malina Tekszla / Jeżyna Arktyczna (Polarna)
Mesimarja to rosnący na północy Skandynawii owoc zwany w Polsce Maliną Tekszlą, Jeżyną Arktyczną lub Polarną (chociaż jej nazwę należy tłumaczyć jako Midodowa Jagoda). W istocie jest podobna do jeżyny, tyle że ma czerwony kolor. Podobnie jak z nieco jaśniejszej od niej Maliny Moroszki czyli Lakka, robi się z niej przede wszystkim konfitury.
Lakka / Multe / Molte / Hjortron
To relikt epoki lodowcowej zwany Malina Moroszka lub Moroszka. W Polsce prawie już jednak nie występuje – rośnie raczej w strefie polarnej: krajach nordyckich (w Laponii), Rosji oraz Kanadzie (tu związana jest z kulturą Inuiti). Wyglądem i smakiem przypomina niedojrzałą, żółtawą jeżynę (jest dość kwaśna) – nie mylić z bardziej czerwoną Jeżyną Arktyczną czyli Mesimarja. Robi się z niej powidła, wina (m.in. w Szwecji i Kanadzie), a także nalewki – fiński ...
