Sałata Rzymska (łac. Lactuca sativa L. var. longifolia Lam.) to odmiana Sałaty Siewnej wywodzącej się ponoć z greckiej wyspy Cos – stąd też jej alternatywna nazwa Sałata Cos (ang. cos lettuce). Według alternatywnej teorii nazwa ta pochodzi od arabskiego określenia sałaty, czyli khus, i to właśnie zza Morza Śródziemnego miała ona trafić - przez Rzym - do Europy. Sałata rzymska na długie i mięsiste liście. Do dziś chętnie używana jest na Bliskim Wschodzie – podają ją nawet Żydzi w czasie Kolacji Sederowej, jako „gorzkie zioło” przypominające o egipskiej niewoli – ale przede wszystkim jest składnikiem wielu sałatek świata zachodniego – m.in. Sałatki Cezar. Jej cechą charakterystyczną jest fakt, iż inaczej niż inne sałaty bez problemu można ją podgrzewać, a nawet mrozić.
...
Sałata Siewna (łac. Lactuca sativa) uprawiana był już w starożytnym Egipcie. Ma przy tym kilka odmian:
Chayote znane w Polsce jako Kolczoch Jadalny (Sechium edule (Jacq.) Sw.) to bylina z rodziny dyniowatych wywodząca się z Ameryki Środkowej – nazwa chayotli wywodzi się z języka Nahuatl używanego m.in. przez Azteków.
Daje jadalne kłącza (przygotowuje się je tak jak Jams), liście z których przygotowuje się zdrowotne napary (np. na nadciśnienie, arteriosklerozę czy nawet kamienie nerkowe) ale przede wszystkim zielone owoce podobne do gruszek tyle że większe, od 10 do 25 cm długości – jedna z jej nazw to Dynia Gruszkowa (ang. pear squash). Jej miąższ porównuje się do czegoś pośredniego między ogórkiem, a ziemniakiem – aby spotkać się w pół drogi, jako substytut stosuje się zazwyczaj cukinię.
Podobnie się zresztą serwuje. Czasem na surowo, ale częściej po ugotowaniu lub uduszeniu. W Meksyku chayote to m.in. składniki bogatego Mole Chichilo. W kuchni Cajun i Kreolów z Luizjany, którzy używają nazwy Mirliton, jest używany m.in. na obiad z okazji święta dziękczynienia, a w Brazylii (nazwa miejscowa to Chuchu) i innych krajach ameryki południowej trafia do zup, sałatek, a także jest podsmażany.
Dzięki kolonizatorom kolczoch dotarł także na daleki wschód. W Tajlandii gdzie obowiązują dwie nazwy Sayongte i Fak Maeo chętnie jadane są młode pędy. Podobnie w Indonezji (nazwa Labu Siam), tutaj niekiedy używa się ich jako składnika sałatki warzywnej Lalab, a także dodaje do zupy z tamaryndowca Sayur Asam. Na Filipinach za to (nazwa Sayote) jest składnikiem takich dań jak Escabeche czy też Giniling
Nazewnictwo
Meksyk: Chayote
Gwtemala i Salwador: Güisquil
Ekwador i Kolumbia: Starprecianté, Citrayota, Citrayote
Brazylia: Chuchu
Austraila: Choko
Filipiny: Sayote
Tajlandia: Sayongte, Fak Maeo
Indonezja: Labu Siam
Tajwan: Lóng Xü Cài
Indie: Chow Chow
Nepal: Iskus
...
Problem czy Cukinia to Kabaczek nie jest trywialny. Zasadniczo to jedna i ta sama Dynia Szparagowa czyli odmiana dyni zwyczajnej po łacinie zwana Cucurbita pepo convar. giromontiina. Charakteryzuje się wydłużonym kształtem, przypominającym ogórka. Sprawę rozstrzygnąć można by etymologicznie: kabaczek to nazwa polska, a cukinia wywodzi się z Włoch gdzie tę odmianę dyni wyselekcjonowano – miało to miejsce w XIX w. prawdopodobnie w okolicach Mediolanu, a nazwa Zucchini to po prostu zdrobnienie słowa Zucca czyli Dynia. Praktyka jest jednak taka, że cukinia odnosi się raczej do zielonej odmiany, a kabaczki są przede wszystkim żółte i pomarańczowe, ewentualnie są nazwą ogólną obejmującą wszelkie modyfikacje tej dyni.
Ze względu na pochodzenie kabaczki najpopularniejsze są w basenie Morza Śródziemnego, ale karierę zrobiły także na północy Europy i poza nią. Mają one dość delikatny smak, ale niezbyt wiele walorów odżywczych, poza tym że odkwaszają organizm. Jadalne są także kwiaty Cukinii – Meksykanie wolą je nawet od samych owoców.
...