Mirrabelle de Lorraine
Mirrabelle de Lorraine to słynna wódka z lotaryngii, która podobnie jak Cognac, Armagnac czy Calvados została objęta ograniczeniem apelacji (jest to w rzeczywistości jednak z odmian Eau-de-vie). Produkuje się ją oczywiście z mirabelek, które przed destylowaniem są smażone w cukrze. Mirrabelle de Lorraine ma oczywiście swoje odmiany uzależnione od regionu i odmiany owoców – najsłynniejsze to Mirrabelle de Nancy oraz Mirrabelle de Metz.
Eau-de-vie
Eau-de-vie, czyli woda życia czy też jak się ją w dawnej Polsce nazywało okowita (od łacińskiego aqua vita) to oczywiście wódka, którą produkuje się również w Alzacji. Historię rozpoczął pod koniec XIII wieku templariusz Arnaldus de Villanova, który przepis miał ponoć przywieźć z wypraw krzyżowych. Co ważne do dziś przy produkcji wódki używa się tu owoców – od tych z sadu typu wiśnie i śliwki do leśnych jeżyn i poziomek – i często leżakuje ją (nawet ...
Sueri nierli
Sueri nierli to jeden ze specjałów Alzacji – kwaśne, marynowane w occie nerki cielęce. Pierwotnie do Sueri nierli wykorzystywane były nerki wieprzowe.
Schiffale
Schiffale to nazwa używana we francuskiej Alzacji, a Kasseler po drugiej stronie renu w Niemczech. W gruncie rzeczy chodzi jednak o tę samą peklowaną i wędzoną łopatkę wieprzową. Jada się ją nie tylko na zimno – Schiffale stanowi jeden z podstawowych składników alzackiego specjału regionalnego Choucroute.
Salade de Cervelas / Salade Alsacienne (Sałatka z kiełbasy)
Aby przyrządzić tę prostą sałatkę, popularne w Alzacji kiełbaski Cervelas obiera się ze skórki, kroi na plasterki lub w kostkę, przyprawia octem winnym, oliwą i posypuje drobno posiekaną cebulą. Zazwyczaj serwuje się ją z:
dość dowolnie dobranym warzywem - może być to np. świeży ogórek, marchew lub rzodkiewki (ew. rzodkiew jak na filmie powyżej) lub/i wprost przeciwnie: gotowane ziemniakami
serem - pokrojonym w słupki Gruyèrem ewentualnie Emmentalem
...
Cervelas / Cervellata / Servelat / Zervelat
To rodzaj kiełbasek popularnych w Alzacji, nad Rodanem (Cervelas de Lyon), Bawarii, Szwajcarii, a nawet północnych Włoszech - w południowych można za to spotkać nieco inną Cervellatine. Stąd taka wielość nazewnictwa - Cervelas, Cervelat, Cervellata, Servelat, Zervelat - od których wywodzi się także określenie polskich Serdelków.
Ich nazwa nawiązuje do łacińskiego cerebrum, oznaczającego mózg. U zarania historii tej kiełbaski wieprzowy, a później wołowy móżd...
Presskopf
Presskopf w dosłownym tłumaczeniu znaczy miażdżona głowa. Jest to bowiem salceson z głowizny wieprzowej. W Alzacji często serwuje się go jako dodatek do tutejszych alkoholi: wina lub piwa. W przeciwieństwie do salcesonu znanego z Polski, który jest zwykle okrągły lub owalny, swój Presskopf Alzatczycy często robią w prostokątnych formach jakie używa się do pasztetów i terrine.
Bibelskäs
Bibelskäs, specjalność alzackiego serowarstwa, przypomina nieco słowacki Liptovsky Syr. Tutaj ser w czasie produkcji doprawia się szalotkami, czosnkiem i różnymi przyprawami. Zwykle jada się go z pieczonymi ziemniakami.
Munster-Gerome (Gerome)
To młodszy brat Munstera. Kiedy bowiem w XIII w. alzatcy pasterze zaczęli ekspandować z hodowlą krów i produkcją sera dotarli do Lotaryngii, gdzie wraz z tutejszymi rolnikami w 1285 założyli miasto Sancti Gerardi Mare, w miejscowym dialekcie skracane Geradmer. Wkrótce obie nacje się zwaśniły, ale Lotaryntczycy nie zaprzestali już produkowania swojego Munster-Gerome. I słusznie, bo do dziś jest on bardzo cenionym serem tego regionu.
Munster
Historia tego słynnego alzackiego sera sięga przełomu VI i VII wieku, kiedy to irlandzki benedyktyn Columbanus przez Burgundię dotarł do Włoch i gdzie założyć klasztor. Po jego śmierci miejscowi mnisi postanowili wrócić nad Ren do Alzacji i założyli opactwo w dolinie rzeki Fecht. Niebawem wokół niego szybko wyrosła miejscowość Munster co po niemiecku oznacza kościół. Benedyktyni nie jadają mięsa więc sztukę wytwarzania sera opanowali do perfekcji i podzielili się ...
