Salame di Capra
Salame di Capra to włoskie salami produkowane z koźliny. Jednym z głównych ośrodków produkcji jest Piemont, szczególnie jego górskie rejony takie jak Valle di Lanzo (znanego też z produkcji sera Toma) gdzie przygotowywanie kiełbas z kóz było formą konserwacji mięsa. Tutaj do koźliny stanowiącej 70 proc. (czasem w 20 proc. używa się także wieprzowiny lub wołowiny) masy dodaje się smalec. Salame di Capra formuje się w grube i krótkie 10 cm kiełbaski o nieregularnym ...
Salame di Cinghiale
Salame di Cinghiale to po prostu włoskie salami z dzika. Produkuje się je głównie w północnych i środkowych rejonach Włoch. W Piemoncie np. wytwarza się z chudego mięsa wzbogaconego o boczek (ok. 15 - 20 proc.) i formuje w krótkie, grube kiełbaski (5 cm szerokości i 20 cm długości). Salame di Cinghiale dojrzewa 20 do 30 dni kiedy to nabiera ciemnoczerwonej barwy.
Salame di Testa
Salame di Testa to właściwie salceson czyli włoska Testa, w formie grubej kiełbasy salami. Przygotowywana jest z gotowanej i drobno posiekanej głowizny wieprzowej, doprawionej oraz wzmocnionej winem, a czasem też Grappą. Zwykle była przygotowywana z okazji świąt i ofiarowana biskupowi. Taki przynajmniej obyczaj panował w Piemoncie.
Salame di Patate
Salame di Patate to włoskie salami produkowany z połączenia mięsa wieprzowego oraz gotowanych ziemniaków. Jest to dawny sposób tutejszych chłopów na proste i tanie zwiększanie wartości odżywczej posiłków. Jednym z ważniejszych miejsc produkcji jest piemoncki rejon Canavese, a także nieodległa prowincja Biella. Salame di Patate wytwarza się od października do marca i zwykle jada świeże lub lekko starzone (od 5 do 15 dni dojrzewania).
Salame di Giora
Salame di Giora to dość specyficzny, piemoncki rodzaj salami. Produkuje się go ze starszych krów, które przestały być już wykorzystywane do reprodukcji. Wówczas chłopi zwykli paść aby, aż do jesiennie nabrały tłuszczu - po włosku ingrassate i stąd ma się wywodzi nazwa giora - a później szły na rzeź.
Wołowinę miesza się ze smalcem oraz wieprzowiną, po czym doprawia białym pieprzem, gałką muszkatołową, cynamonem, cukrem i winem Barolo. Salame di Giora produkuje ...
Salame di Turgia
Turgi w piemonckim dialekcie znaczy tyle co zwierze, które doszło swych dni i stało się bezużyteczne. Taka też jest geneza produkcji Salame di Turgia produkowanego w okolicach Turynu, w dolinie Lanzo. Trafia do niego zarówno mięso wieprzowe – boczek i słonina – jak i wołowe. Jest doprawiane solą, pieprzem, czosnkiem oraz zestawem tutejszych przypraw. Je się je jednak nie tylko jako wędlinę dojrzewającą ale także surową oraz gotowaną.
Salametto Casalingo
Nazwę Salametto Casalingo można tłumaczyć jako małe salami domowej roboty. Wytwarza się je w całym Piemoncie, ale szczególnie silnie związane jest z miastem Biella. Chude mięso wieprzowe mieli się ze słoniną, doprawia i nadziewa niewielkie flaki wieprzowe – kiełbaski mają 200 gr wagi. Salametto casalingo jest kiełbasą dość delikatną, często używaną do grillowania.
Vermouth
Vermouth swoją nazwę najprawdopodobniej wywodzi od niemieckiego słowa werimouta oznaczające rodzaj gorzkiego ziołowego napitku. We Włoszech ziołowe wino zrobiło furorę dopiero kiedy je dosłodzono. W 1786 roku dokonał tego Antonio Benedetto Carpano, właściciel turyńskiego baru. Także on jako pierwszy zaczął jego produkcję. Wkrótce potem dołączył Cinzano. Martini & Rosso, którego nazwa symbolizuje dziś włoski wermut, dołączył do konkurencji dopiero 80 lat ...
Ratafia
To o rodzaj nalewki popularny dziś przede wszystkim w rejonie morza śródziemnego, szczególnie we Włoszech - centrum tutejszej produkcji znajduje się w Piemoncie. Nie jest to jednak alkohol rdzennie Włoski, ale raczej Francuski. Świadczy o tym chociażby nazwa
Ratafia wywodząca się z malajskich słów
araq czyli
arak oraz
tafia oznaczają
rum, które w Europie rozpopularyzowali francuscy Kreole (mało autentyczne włoskie teorie łączą nazwę z łacińskim wyrażeniem
rata fiat, co oznacza
sam decydujesz, a sami piemontczycy wywodzą ją od własnego
gratta fiato czyli
świeży oddech). W samej Szampanii i Burgundii, które są uznawane za matecznik francuskiej Ratafii, produkuje się je jak podobnie francuskie napitki typu Pommeau czy też Pineau, świeżą brzeczkę winną zalewając winnym destylatem Marc. We Włoszech sposób przygotowywania nalewki jest bogatszy, a sam napój znacznie słodszy. Świerze owoce – przede wszystkim wiśnie i brzoskwinie – oraz migdały i świeże zioła zasypuje się cukrem oraz zalewa grappą i sokiem z winogron.
We Włoszech produkcja Ratafii rozpoczęła się w XVII wieku w piemonckim Andorno Micca. Pionierami byli tutejsi mnisi z klasztoru
Santa Maria della Sala. Później alkohol rozpowszechnił się we wszystkich wsiach, a w 1880 powstała pierwsza fabryka
Cav. John Rapa. W XIX wieku ratafię zaczęto produkować także w dolinie Aosty, a nawet w odległej Abruzji, gdzie do jej wyrobu stosuje się słynne tutejsze wiśnie z
Montepulciano (Montepulciano d'Abruzzo). Podobny alkohol produkuje się też we Francji, Szwajcarii oraz Hiszpanii, przede wszystkim w północnej Katalonii, gdzie jest praktycznie napojem narodowym.
Ratafia metodą domową.
...
Elisir del Prete
Elisir del Prete czyli eliksir księdza to wytwarzana już od XIX wieku nalewka roślinna stosowana jako lek na ból żołądka. Przed użyciem aromatyzowany alkohol zwykle jest kilkukrotnie destylowany i osiąga moc 50 proc. Tradycyjnie mieszało się go z kawą. Produkowany jest w Piemoncie w miejscowości Pinerolo.
