Bresaola
Ta objęta ochroną regionalną, słynna wędzonka produkowana jest przede wszystkim w lombardzkim regionie Vatellina (stąd Bresaola della Vatellina) - druga słynna jej wersja to Bresaola della Val d'Ossola z piemonckiej doliny Ossola. Nie jest to jednak produkt rdzennie Włoski. Do Vatelliny przywędrowała około sto lat temu. Nie ma jednak zgodności skąd się wzięła. Znaczna część ekspertów przychyla się do teorii, że trafiła tu ze szwajcarskiej Gryzonii, gdzie produkuje się ...
Cacciatori d’oca
Cacciatori d'oca to rodzaj kiełbasy robionej z mieszanki mięsa wieprzowego oraz gęsiego (po włoski oca), którego musi być nie mniej niż 30 proc. Jest to specjalność lombardzkiej Lomelliny, leżącej w prowincji Pawia. Mięso jest doprawiane solą oraz pieprzem i formowane w cienkie kiełbaski (średnica 4 cm, długość 20 cm).
Zobacz: Cacciatorino
Borzat
Borzat to mięsny rarytas z Livigno w lombardzkiej prowincji Sondrino. Leży ona w alpejskiej dolinie rzeki Spol na wysokości ok. 2 km. Z tego też względu bazą Borzat jest mięso jagnięce. Doprawia się je solą, pieprzem, czosnkiem oraz cynamonem, zaszywa w jagnięcą skórę i piecze. Borzat jada się na gorąco.
Bastardei
Bastardei to rodzaj kiełbasy wytwarzanej w Lombardzkim Valchiavenna, w prowincji Sondrino. Przygotowuje się ją z mieszanki mięsa wieprzowego oraz wołowego. Przed faszerowaniem flaków soli się je, dodaje saletry oraz przyprawy, przede wszystkim czarny pieprz.
Salametto
Salametto to rodzaj małego wieprzowego salami. Jest ono dość popularne w Lombardii. Przez swój niewielki rozmiar zwykle było traktowane jako rodzaj prowiantu na podróż.
Cacciatorino
W wolnym tłumaczeniu jest to po prostu kiełbasa myśliwska, a właściwie kiełbaska myśliwska – Cacciatorino oznacza mały myśliwy. Tradycyjnie myśliwi zabierali ją bowiem do lasu, aby móc się posilić podczas wielogodzinnych polowań. Te krótkie kiełbaski są przygotowywane z chudej wieprzowiny oraz cielęciny, z dodatkiem tłuszczu.
Luganega / Cauriota
To rodzaj świeżej, podgotowanej kiełbasy (patrz: salsicce). Luganega (Luganica / Lucanica) wywodzi się z obszaru Basilicaty oraz Apulii, które w starożytnym Rzymie były określane mianem Lucania (alternatywna wersja wiąże tę kiełbasę z miastem Lugana w pobliżu jeziora Garda) – patrz: Salsiccia Lucana. Dziś jest to jednak raczej specjał północy Włoch – Lombardii, Trydentu oraz Wenecji. Ta wywodząca się z Lombardii najczęściej powstaje z połączenia tłustej i ...
Salamini Italiani alla Cacciatora
Salami ta do Włoch sprowadzili ponoć Longobardowie, którzy jako lud ruchliwy z konieczności posługiwali się konserwowanym mięsem. W późniejszych czasach Salamini Italiani alla Cacciatora stały się ulubionym prowiantem myśliwych – małe kiełbaski (ich wymiar to około 20 cm i 350 gr wagi) bez problemu mieściły się w sakwach – stąd wzięła się współczesna nazwa (cacciatore znaczy myśliwy). Jest to wędlina objęta ochroną regionalną, ale produkuje się praktycznie w ...
Casera
Casera to najbardziej powszechny ser wywodzący się z lombardzkiej Valtelliny i produkowany tu już od co najmniej XVI wieku. Z tego też względu w 1996 roku został objęty ochorną regionalną DOP. Wytwarza się go z mleka częściowo odtłuszczonego pochodzącego z dwóch a nawet więcej udojów. Dojrzewa co najmniej 70 dni, nabierając słodkiego smaku z nutą suszonych owoców. Podobnie jak Bitto pochodzący również z Valteliny, wykorzystuje się go m.in. do słynnej Pizzoccheri.
...
Salame della Bergamasca
Specyfiką Bergamo (Lombardia) jest wysoka wilgotność powietrza. Przez to słabo dojrzewają tutaj szynki (prosciutto). Miejscowi masarze dają za to radę z robieniem salami. Efektem tej specyfiki klimatycznej jest z kolei to, że do Salame della Bergamasca trafiają nie tylko tłuste skrawki, ale także tak szlachetne części wieprza jak właśnie szynka. Nie mniej wilgotne powietrze nie pozwala też tutejszemu salami dojrzewać zbyt długo – 90 do 100 dni.
