Salame all’aglio (da l’ai) della Val Rendena
Salami nadziewane czosnkiem, produkowane w dolinie Randeny - Salame all'Aglio (da l'ai) della Val Rendena - jest najbardziej znane w całym Trydencie. Wieprzowina (tylko raz mielona) poza czosnkiem jest doprawiana pieprzem i solą. Po tygodniu suszenia na 50 – 75 dni trafia do dojrzewalni.
Carne Salmistrada
Carne Salmistrada to rodzaj marynowanego mięsa nieco podobny do Carne Salada, przygotowuje się je jednak w innej trydenckiej dolinie Valle di Cembra. Poza tym samo jego przygotowanie robione jest na większą skalę. Tutaj używa się udźców nie tylko wołowych, ale także innych zwierząt – m.in. koniny. Kroi się je na 1 – 2 kg kawałki i umieszcza w solance z dodatkiem pieprzu i jałowca. W następnym etapie mięso trafia do beczek. W nich warstwami przekłada się je mieszanką ...
Carne Salada
Trydenckie doliny Valle del Sarca i Val Rendena słyną ze swojej solonej wołowiny Carne Salada. Bo w przeciwieństwie do większości obszaru tej prowincji, tutejsi gospodarze mięsa nie konserwowali wędząc je, ale leżakując w solance. Tak dzieje się do dziś. Wołowina z udźca jest w niej umieszczana razem z przyprawami – w skład mieszanki wchodzi m.in. czarny pieprz, czosnek, rozmaryn, liść laurowy, szałwia i jagody jałowca. Całość umieszcza się w ceramicznym naczyniu ...
Carne Fumada
Wędzona wołowina Carne Fumada to specjalność trydenckiego Siror nel Primiero. Do jej przygotowania używa się mięsa z udźca – najlepiej zrazowego. Najpierw zasypuje się je solą i przyprawami – pieprzem, rozmarynem, liśćmi laurowymi, jałowcem etc. – w których leżakuje około 15 dni. Później wołowinę się wędzi w dymie z trocin drzew liściastych z dodatkiem jałowca. Ostatnim etapem jest dojrzewanie, które trwa około miesiąca.
Zobacz również: Carne Salada, Carne ...
Pancetta di Caderzone
Pancetta di Caderzone to specjalność miasteczek Caderzone i Strembo leżących w trydenckiej dolinie Rendeny. Technikę produkcji tego boczku (Pancetty) tutejsi masarze wypracowali ponoć przed wiekami. Sporo wówczas zapożyczali ze sztuki wędliniarskiej Lombardii oraz Emilii, gdzie wędrowali za pracą w miesiącach zimowych. Przywieźli stamtąd przede wszystkim nawyk dodawania dużej ilości czosnku – z tego też względu pełna nazwa tutejszego specjału brzmi La Pancetta Nostrana ...
Probusto
Probusto to dość zwyczajna kiełbasa typu salsiccia, którą w trydenckim Vallagarina produkuje się już od dwóch wieków. Używa się do niej wyłącznie mięsa wieprzowego. Zmielone i doprawione trafia do flaków. Najpierw się je krótko suszy, później nie mniej krótko wędzi, a na końcu parzy.
Brusti / Baldonazzi
Ten rodzaj krwawej kiszki w dolinie Val di Non nazywany jest Brusti, a na pozostałym obszarze Trydentu Baldonazzi. Bazą jest tu wieprzowa krew do której dodaje się niekiedy mięso z golonki. Całość mieszana jest z mąką, mlekiem, przyprawami, a niekiedy także orzechami włoskimi. Jada się ją zarówno na surowo, jak i z grilla. Często towarzyszy polencie.
Barbusti
Barbusti, charakterystyczne dla Trydentu oraz Wenecji świeże kiełbaski wywodzą się z trydenckiego miasteczka Valsugana. Już w XIX wieku tutejsi gospodarze w czasie świniobicia robili mieszankę mniej (podroby) i bardziej szlachetnych części mięsa. Dziś w skład tej mieszanki poza wieprzową łopatką i boczkiem wchodzą płuca oraz serce. Mięso się soli, pieprzy dodaje do niego czosnek oraz cynamon. Później nadziewa się nim flaki, które dojrzewają 8 do 10 dni. Podaje się je ...
Mortandela
Mortandela to rodzaj gotowanej kiełbasy popularnej w północno-wschodnich włoszech (nie mylić z Mortadelą). Podobnie jak w przypadku Mortadeli jej nazwa wywodzi się od słowa mortaio które oznacza moździeż. Chodziło o to, że Mortandelę tradycyjnie przygotowywało się z wieprzowych „odpadków” takich jak ozór, podgardle czy wątroba, których rozdrabnianie było dość pracochłonne. Dziś używa się już raczej mięsa z łopatki, szynki lub boczku. Doprawiona masa formowana ...
Ciuìga / Ciuighe
Ciuìga czy też Ciuighe to rodzaj kiełbasy charakterystycznej dla środkowo-zachodniego Trydnetu. Produkuje się ją w gmianch Dorsino, Giudicarie, a przede wszystkim w San Lorenzo in Banale (stąd najbardziej znana Ciuiga del Banale). Jej cecha charakterystyczna to dodawanie do masy wieprzowej drobno siekanej, gotowanej rzepy. To dowód na sięgające wieków ubóstwo tego obszaru. Po świniobiciu tutejsi gospodarze byli zmuszeni sprzedawać swoje mięso. Z resztek, czyli głowizny, serca ...
