Munster
Historia tego słynnego alzackiego sera sięga przełomu VI i VII wieku, kiedy to irlandzki benedyktyn Columbanus przez Burgundię dotarł do Włoch i gdzie założyć klasztor. Po jego śmierci miejscowi mnisi postanowili wrócić nad Ren do Alzacji i założyli opactwo w dolinie rzeki Fecht. Niebawem wokół niego szybko wyrosła miejscowość Munster co po niemiecku oznacza kościół. Benedyktyni nie jadają mięsa więc sztukę wytwarzania sera opanowali do perfekcji i podzielili się ...
Piwo Alzackie
Piwo w Alzacji zawsze było uznawane za trunek pośledniej jakości. Dlatego m.in. jego produkcją zajęli się mnisi, którym nie starczało wina dla napojenia wszystkich pielgrzymów. Niemniej Alzacja skorzystała z bliskości Bawarii i dzis jest praktycznie jedynym regionem w którym we Francji na powarznie waży się piwo (drugi to graniczące z Belgią Picardia i Pas-de-Caleis). W Europie najbardziej rozpoznawalny trunek tego regionu to Kronenbourg, który wypromowała brytyjska grupa ...
Wina Alzacji
Alzackie wina to przede wszystkim Riesling, wydłużona butelka zwana flute i wciąż ograniczona obecność na europejskich stołach. Bo nie wiedzieć czemu alzatczycy zaopatrują przede wszystkim francuskich rodaków – najlepiej widać to w winach musujących spośród których zaledwie 10 proc. trafia na eksport, ale jednocześnie we Francji co trzecia butelka z bąbelkami to alzacki Cremant. Niemniej wina tłoczone z późnozbieranych (po niemiecku spatlese) rieslingów to produkty ...
Agretti / Barba di Frate / Solanka
Chleb zakonników bo tak się tłumaczy nazwę Barba di Frate (łac. Salsola soda) to rodzaj popularnego we włoszech warzywa liściastego – jest to odmiana rośliny zwanej w Polsce Solanka. Jak wskazuje nazwa ma ona nieco słony smak. Zbierane są młode dość wąskie kłącza. Jadane są na surowo lub gotowane do miękkości.
Podobną i podobnie przyżądzaną odmianą Solanki jest popularne w Japonii Okahijiki.
Rukola / Rokietta Siewna
Włoska Rucola, która w Polsce popularna w Polsce jest od paru lat, to od dawna rosnąca u nas Rokietta Siewna (łac. Eruca vesicaria subsp. sativa). Jej ciemnozielone wydłużone listki mają ostry i wyrazisty smak. Najczęściej trafiają do mieszanki sałat, podaje się je jednak także jako dodatek do ciepłych dań – makaronów (takich jak Cavatieddi con la Ruca e Ricotta Salata), risotto, pizzy, a także mięs.
Pasta di Olive
Włoska Pasta di Olive czyi pasta z oliwek częściej powstaje z dojrzałych, czarnych niż zielonych oliwek. Do jej przygotowania oliwki wyłącznie miksuje się z oliwą oraz solą. Służy zazwyczaj do smarowania pieczywa lub pizzy, ale często stanowi także dodatek do sosów, także do makaronu.
Kapary
To nic innego jak niedojrzałe, zamarynowane pączki kwiatowe Kaparów Ciernistych (łac. Capparis spinosa L.). Jest to specjalność całego basenu morza śródziemnego, zarówno Włoch jak i Afryki Północnej. Marynuje się je w occie lub solance. Na Sycyli używa się do tego samej soli, z której przed podanie opłukuje się kapary. Jako kapary sprzedawane są także marynowane pączki nasturcji, bardzo podobne w smaku.
Pecorino
Pecorino to ogólne określenie odnoszące się do wszystkich twardych włoskich serów owczych – pecora to po prostu owca. Co istotne pecorino, a w szczególności rzymski Pecorino Romano przez wielu znawców uznawany jest za najstarszy włoski ser – nawet bardziej tradycyjny od słynnych nadpadański Grana Padano oraz Parmigiano Regiano. Pecorino ma ostrzejszy smak od serów krowich (w szczególności Pecorino Romano) zwykle wykorzystuje się go jednak w podobny sposób – tartym serem ...
Serwatka
Serwatka to płyn pozostały po produkcji sera. W czasie tego procesu mleko zaprawione podpuszczą i nieco podgrzane zaczyna tworzyć skrzepy, które po tworzą bazę do dalszej produkcji mleka. Są one odławiane, a pozostały płyn zawierający jeszcze nieco białek mlecznych nazywa się właśnie serwatką. We Włoszech oraz Grecji służy ona do produkcji serów serwatkowych takich jak Ricotta czy też Myzithra.
Ricotta
Po włosku
Ricotta oznacza powtórnie gotowany, co wyczerpująco definiuje sposób powstawania tego
sera. Nie uzyskuje się go bowiem z mleka, ale z
serwatki pozostałej po produkcji sera mlecznego. Najpierw się ją dodatkowo zakwasza, a później gotuje, tak aby ścięły się pozostałe w płynie białka mleczne. Ricotta jest więc produktem serwatkowym, który z technicznego punktu widzenia wcale nie jest serem.
Ricotty najczęściej używa się jako dodatku do dań oraz nadzień m.in. pierogów takich ja
Ravioli. Chociaż popularna jest w całych Włoszech wywodzi się raczej ze środka i południa włoskiego buta – jest charakterystyczna m.in. dla
Abruzji oraz
Marche. Na północy pierwotnie używano raczej tłustego
Mascarpone.
Ricotta zwykle występująca jako ser świeży, w różnych częściach Włoch podlega ona jednak dalszej obróbce:
Swój odpowiednik Ricotta ma także w
Grecji (
Myzithra,
Manouri,
Ourda,
Anthotiros),
Francji (Sérac, Brocciu Corso) oraz
Hiszpanii (Requeson).
Zobacz także: Semicotta,
Cacioricotta
(Poniższej domowy sposób robienia Ricotty)
...
