Limburger (Ser Limburski)
Ten miękki ser wywodzący się z Limburga, położonego we wschodniej części Belgi, na pograniczu niemieckim - dawne księstwo Limburskie znajdowało się pod obu stronach granicy. Dlatego też do jego autorstwa przyznają się też Niemcy, i dziś to oni go przede wszystkim produkują. Ma bardzo intensywny zapach, a jednocześnie bardzo łągodny smak. Często serwowany z piwem. Ser Limburski uznawany jest jednocześnie za typ sera do którego należy m.in. Herve.
Chimay (ser)
To pięć gatunków serów przygotowywanych przez trapistów z belgijskiego klasztoru Notre-Damme-de-Scourmont, na południe od Chimay. Robią je już od 1876 roku. Jest tu nie tylko ser z surowego mleka, ale jak przystało na zakon słynący z produkcji piwa, także delikatny ser piwny. Nie mniej znane jest zresztą tutejsze piwo.
Trapiści z klasztoru Scourmont oferują:
Chimay Grand Classic - to półtwardy ser dojrzewający cztery tygodnie. Ma naturalną skórę i bardzo kremowy ...
Herve
Miękki ser wywodzący się z leżącego w okolicach Akwizgranu miasteczka Herve jest najbardziej charakterystycznym produktem nabiałowym Belgów. Dojrzewa w małych kwadratowych kostkach i z wiekiem nabiera intensywnego aromatu i ostrego smaku. Obecnie sprzedaje się zarówno sery 4-tygodniowe jak i kilkumiesięczne – te najlepsze określa się mianem muri a coeur, czyli dojrzałe po serce.
Herve jest przy tym uznawany za jedną z odmian sera limburskiego.
Saint-Felicien
Saint-Felicien to miękki ser produkowany w Delfinacie. W istocie to krewniak bardziej znanego tutejszego sera Saint-Marcellin. Podobny w smaku i konsystencji jest jednak znacznie większy. Nazwę wywodzi od miejscowości w której powstał. Pierwotnie robiony był z mleka koziego, ale obecnie używa się raczej krowiego. Dojżewa 4 do 6 tygodni.
Chaubier
Chaubier to delikatny półtwardy ser wywodzący się z doliny Loary. Do jego produkcji używa się pasteryzowanego mleka krowiego oraz koziego, mieszanego w równych proporcjach. Dojrzewa około pół roku. Jest to produkt francuskiego koncernu nabiałowego Eurial wytwarzany pod marką Soignon zarezerwowaną dla serów z koziego mleka.
Brie de Nangis
Jak sama nazwa wskazuje Brie de Nangis to rodzaj sera Brie produkowanego w miejscowości Nangis (Ile-de-France). Wytwarza się z mleka krów hodowanych w rejonie Seine-et-Marne, ale nie jest objęty ochroną regionalną. Formowany w dość spore kręgo jak na miękkie sery - ważą 1 kg każdy. W smaku przypomina nieco Brie de Meaux, ale jest nieco wyraźniejszy.
Brie de Montereau / Ville-Saint-Jacques
Brie de Montereau to miękki ser nazywany niegdyś Ville-Saint-Jacques od nazwy miejscowości pod Paryżem, w której był produkowany. Ze względu na podobieństwo do klasycznego Brie produkowanego w tym samym regionie zakwalifikowano go jednak właśnie do tej rodziny (najbardziej przypomina pobliskie Brie de Melun). Przydomek Montereau nadano mu od miasta, które tradycyjnie pełniło rolę głównego rynku zbytu sera. Brie de Montereau to 400 gr krążek, który dojrzewa około 6 tygodni.
Saint-Paulin
Saint-Paulin to bardzo popularny we Francji półmiękki, kremowy ser z krowiego mleka. Tradycyjnie sprzedaje się go otoczonego pomarańczową skórką. Dokładna genealogia tego sera nie jest znana, przypuszcza się jednak iż Saint-Paulin to wymysł mnichów trapistów z klasztoru Notre Damme du Port du Salut. Zanim skomercjalizowali swój Port Salut chcięli bowiem rozpopularyzować swoją recepturę i tak stworzyli Saint-Paulin. Jesli to prawda zrobili to na tyle skutecznie, że nie ...
Langres
Jak Szampania przez wieki rywalizowała z Burgundią, tak tutejszy ser Langres zawsze starał się wypierać tamtejszy słynny Epoisses. Mimo że z zewnątrz oba wyglądają podobnie - są miękkie i pokryte czerwoną pleśnią - to Langres jest dużo łagodniejszy od Epoisses.
Ser ten przywilejem AOC został obdarzony w 1991 roku.
Fourme de Montbrison
Jak każdy Fourme również ten ma kształt wysokiego walca. Montbrison, czyli miejscowość z której się wywodzi leży na pograniczu Owerni oraz doliny Rodanu. W smaku i strukturze ten półtwardy, przerośnięty niebieską pleśnią ser, jest na tyle podobny do swojego krewniaka Fourme d’Ambert, że od 1972 przez 30 lat były objęte wspólną apelacją (w 2002 oba sery dostały własne AOC).
