Szczaw
Szczaw (łac. Rumex), a właściwie cały szereg jego gatunków od wieków jest zbierany i zjadany w całej Eurazji oraz Afryce - najpopularniejszy i zwykle kupowany w sklepach czy bazarach jest Szczaw Zwyczajny (łac. Rumex acetosa L.). Do pewnego stopnia szczaw traktowany był i jest podobnie do szpinaku. Uprawiany kiedyś Szczaw Tarczolistny był nawet nazywany rzymskim, cz też francuskim szpinakiem (dziś w ten sposób nazywa się raczej szpinak górski), a Grecy niekiedy zastępu...
Cykoria
Cykoria, a ściśle rzecz ujmując
Cykoria Podróżnik (łac.
Cichorium intybus), wywodzi się z basenu morza śródziemnego. W wersji dzikiej listki cykorii rosną na łodydze luźno i mają długi lancetowany kształt (są nieco podobne do
mniszka lekarskiego) - zobacz też . Jej znana dzisiaj postać biało-zielonych kolb została wyhodowana dopiero
w 1830 roku w brukselskim ogrodzie botanicznym, a właściwie w jego piwnicach. To wówczas odkryto, że zagrzebane w ziemi pędy są bardzo smaczne. W
Belgii upowszechnienie tego warzywa przypadło na połowę XIX wieku. Belgowie poddają ją w najróżniejszych wersjach, nawet jako puree, ale najpopularniejsze danie z Cykorii to
Les Chicons au Gratin.
Resztę Europy cykoria podbiła dopiero 100 lat później – tutaj, przede wszystkim we Włoszech, wcześniej była już znana inna jej odmiana
Radicchio, zwana też czerwoną cykorią. Włosi, a zwłaszcza Rzymianie preferują cykorię odmiany
catalogna, z której przygotowują tylko w świętym mieście podawany przysmak,
Preboggion. Nie mniej popularna jest nieco gorzkawa
cykoria polna. Wiosną jada się ją jako sałatkę, a jesienią gotuje, a potem doprawia olejem i
cytryną, albo podsmaża na
oliwie z
czosnkiem i
papryką pepperoncino.
Używa się także korzenia, który po ususzeniu i zmieleniu imituje kawę (dzięki zawartości
inuliny)
...
Crudités
Crudité to francuskie określenie oznaczające niegotowane jedzenie - od łacińskiego crudus czyli surowy. Crudités jest to więc rodzaj zakąski, zestaw świeżych warzyw zwykle krojonych w paski, takich jak marchew, seler czy papryka (albo np. różyczki kalafiorów). Często serwuje się je z sosem (dipem) do maczania.
Mesclun
Mesclun w gwarze nicejskiej znaczy tyle co mieszać i w istocie jest to mieszanina. Mieszanina młodych listków roślin jadalnych. W skład tej prowansalskiej sałatki pierwotnie wchodziły liście rokiety, młodego mniszka lekarskiego i zielonej sałaty. Z biegiem czasu Francuzi zaczęli wzbogacać bukiet i dziś do Mesclun dodaje się również rukiew wodną, trybulę, portulakę, pietruszkę, oraz różne rodzaje sałat: polną, dębolistną, rzymską, fryzowaną, endywię, a także ...
Kasztany jadalne
Kasztany jadalne zazwyczaj kojarzą się z Paryżem i maszynkami do ich pieczenia. A jednak jadalne kasztany przywędrowały do stolicy Francji z południa – tradycyjnym miejscem ich uprawy był płaskowyż Cevenes na pograniczu Langwedocji i Owernii, Limousinne, a także Korsyką. Nie mniej popularne są zresztą także we Włoszech - pieczone kasztany to m.in. popularna, jesienno-zimowa przekąska w Rzymie, a w Lombardii nadziewa się nimi świąteczną gęś Oca Farcita.
Od wieków ...
Piquillo / Pimientos del Piquillo de Lodosa
Niezbyt ostra, trójkątna i płomiennie czerwona papryka Piquillo trafiła do Europy wraz z Kolumbem – przywiózł ją z sobą już z pierwszej wyprawy do Nowego Świata. Od razu znalazła sobie nową ojczyznę w okolicach Nawarry, czyli baskijskiego Lodosa. Do dziś Baskowie uważają ją jako swój narodowy skarb - bardziej ci hiszpańscy, bo francuscy hołdują raczej nieco ostrzejszej Piment d’Espelette - a Pimientos del Piquillo de Lodosa jest objęta ochroną produktu regionaln...
Lucerna
Lucerna (łac. Medicago) to roślina bobowata występująca na obszarze Afryki Północnej, Europy i znacznecj części Azji. Od wieków stosowana jest jako karma dla zwierząt gospodarskich, konkurencja koniczyny. Przez wieki wchodziła jednak także w skład diety ludzkiej. Dziś jadana jest raczej w formie skiełkowanej. Najpopularniejsza jej odmiana to Lucerna Siewna (łac. Medicago sativa), w krajach anglosaskich znana jako Alfalfa.
Agretti / Barba di Frate / Solanka
Chleb zakonników bo tak się tłumaczy nazwę Barba di Frate (łac. Salsola soda) to rodzaj popularnego we włoszech warzywa liściastego – jest to odmiana rośliny zwanej w Polsce Solanka. Jak wskazuje nazwa ma ona nieco słony smak. Zbierane są młode dość wąskie kłącza. Jadane są na surowo lub gotowane do miękkości.
Podobną i podobnie przyżądzaną odmianą Solanki jest popularne w Japonii Okahijiki.
Rukola / Rokietta Siewna
Włoska Rucola, która w Polsce popularna w Polsce jest od paru lat, to od dawna rosnąca u nas Rokietta Siewna (łac. Eruca vesicaria subsp. sativa). Jej ciemnozielone wydłużone listki mają ostry i wyrazisty smak. Najczęściej trafiają do mieszanki sałat, podaje się je jednak także jako dodatek do ciepłych dań – makaronów (takich jak Cavatieddi con la Ruca e Ricotta Salata), risotto, pizzy, a także mięs.
