Smørrebrød to tradycyjna duńska otwarta kanapka, serwowana na cienkiej kromce żytniego chleba Rugbrød bogato przybranej dodatkami takimi jak śledź, inne ryby, wędliny, sery, jaja czy warzywa. Wywodzi się z chłopskiej i robotniczej praktyki wykorzystywania chleba jako jadalnego „talerza” na resztki z obiadu, ukształtowanej w XIX wieku w realiach industrializacji, gdy pracownicy zaczęli zabierać do pracy proste kromki z masłem i przybraniem jako lunch.
W drugiej połowie XIX wieku w miejskich restauracjach Kopenhagi Smørrebrød uległ „uszlachetnieniu”: pojawiły się rozbudowane zestawy dodatków (pålæg), reguły kompozycji i serwowanie na zimnych bufetach, a około lat 80. XIX wieku forma nowoczesnego Smørrebrød – wysokiej, wielowarstwowej kanapki na Rugbrødzie – zostaje utrwalona. Kluczową rolę odegrały tu lokale takie jak winiarnia Oskara i Petry Davidsen, słynąca z dziesiątek wariantów Smørrebrød, oraz restauracje rodziny Nimb w ogrodach Tivoli, które wyniosły to danie do rangi kulinarnego symbolu Danii.
W XX wieku Smørrebrød funkcjonował zarówno jako codzienny lunch (w domach, kantynach i barach przekąskowych), jak i forma reprezentacyjna serwowana w wyspecjalizowanych restauracjach. Pod koniec stulecia stracił jednak część prestiżu, kojarząc się z ciężkim, tradycyjnym jedzeniem. W XXI wieku zaczął się jednak renesans – reinterpretowane przez szefów kuchni związanych z nurtami New Nordic Cuisine, którzy zachowują podstawowe zasady (ciemny chleb, warstwowość, osobne nazwy i reguły łączenia dodatków), a równocześnie odświeżają produkty, techniki i estetykę podania.
