Yufka
Yufka to rodzaj tureckiego, cienkiego placka podobnego do Lawaszu. Nie jest jednak prostokątny, ale okrągły (średnica nawe to 40 – 50 cm) i zawsze smaży się ją na specjalnej patelni znanej jako Saç. Sposób użycia Yufki zależy od grubości. Cienkie i duże płachty podobne są do greckiego ciasta filo i na surowo faszeruje się je i zapieka jak rodzaj pasztecika lub ciasta - tak powstaje Gözleme. Nieco grubsza Yufka odpowiada plackowi w całym świecie zwanym jako Pita – m.in. ...
Pita / Pide
Pita co z greko-bizntyjskiego oznacza
ciasto to popularny rodzaj okrągłego placka, którego ciasto zwykle rozwarstwia się, tworząc w środku rodzaj kieszeni. To efekt pieczenia go w wysokiej temperaturze (ponad 230 st.) co powoduje, że gorące powietrze nadyma ciasto i tworzy przestrzeń pomiędzy jego warstwami. Tak Pita powstaje w większości krajów bliskiego wschodu oraz
Bałkanów, szczególnie w
Grecji. Nieco inna jest tradycja samej
Turcji, gdzie cienkie placki używane do zawijania mięs i warzyw to zazwyczaj rozpowszechnione przez Ormian
Lawasze.
Tutejsza
Pide to najczęściej miękki, ale jednocześnie dość cienki drożdżowy placek nie posiadający kieszeni, który podaje do dań aby po kawałku odrywać maczając w sosie, ale także używa jak podpłomyka to takich potraw jak
Lahmacun. Pide tradycyjnie spożywana była w czasie
ramadanu, m.in. jako składnik kolacji
iftar.
W szerokim świecie dziś nazwę Pita odnosi się praktycznie do wszystkich podobnych placków używanych na bliskim wschodzie, czy jest to Pide, Lawasz, turecka Yufka, libański Kumaj czy też arabski Khubz.
Poniżej przepis na turecką Pidę:
...
Lavaş / Lawasz
To cienki placek czy też podpłomyk, popularny w
Turcji (tutaj znany jest jako
Lavaş), w rejonie Kaukazu (
Armenia, Gruzja),
Kurdystanie, a także w
Iranie.
Lawasz przygotowuje się z
mąki pszennej,
soli oraz wody. Formuje w prostokątne, owalne lub okrągłe arkusze. Podobnie jak w przypadku indyjskiego Naan, można je piec na wewnętrznych ścianach ziemnego pieca zwanego Tandir (odpowiednik indyjskiego Tandoor), w którym panują bardzo wysokie temperatury - przed włożeniem do pieca posypuje się go niekiegy ziarnami
sezamu lub
maku. Wówczas powstają prostokątne płaty ciasta. W warunkach domowych zwykle robi się to jednak na patelni zwanej
Saç - podobnie jak przygotowuje się
gözleme.
Lawasz znany jest przede wszystkim jako placek używany do zawijania mięs oraz warzyw i przygotowywania swego rodzaju kanapek – przede wszystkim
Kebapów. Nie mniej w
Ormiańskim Kościele Apostolskim używany jest podczas
eucharystii.
Etymologia słowa Lawasz nie jest znana. Językoznawcy wywodzą ją zarówno z Tureckiego, Armeńskiego jak i Perskiego. Najczęściej pojawiająca się interperetacja wiąże się z końców
–asz, co zarówno w Turcji jak i Armenii znaczy posiłek. Bardziej problematycznie jest początek
lav – w ormiańskim to przymiotnik dobry.
Patrz:
Pita
...
Bazlama
Bazlama to płaski, okrągły drożdżowy turecki chlebek. Zwykle ma ok. 2 cm grubości i średnicę od 10 do 25 cm. Zwykle jada się go na ciepło.
Sharbat
Sharbat to rodzaj słodkiego naparu z owoców i płatków kwiatów, popularny na bliskim i środkowym wschodzie oraz w Turcji. Zwykle serwuje się ją na zimno.
Salep / Sahlep
Salep czy też Sahlep to popularny w Turcji i krajach arabskich napój przygotowywany na bazie sproszkowanych bulw storczyka męskiego – nazwę swoją zawdzięcza kształtowi tych bulw, tłumaczy się ją jako lisie jądra. Serwuje się go na gorąco podobnie jak kawę. Kilka wieków temu Salep popularny był także w Europie, skąd ostatecznie został wyparty przez kawę i herbatę.
Şalgam
Şalgam to rodzaj fermentowanego soku z rzepy popularny w okolicach Adany, tureckiego miasta na wybrzeżu morza Śródziemnego. Zabarwia się go sokiem z marynowanej „czarnej” marchwi i doprawia chili. Jest to tradycyjny dodatek do Adana Kebap.
Ayran / Laban
Ayran to napój jogurtowy powszechny w Turcji i na bliskim wschodzie, gdzie niekiedy używa się nazwy Laban. Przygotowuje się rozcieńczając jogurt wodą, niekiedy dosalając – podobnie przygotowuje się hinduskie Lassi.
Mangal
Mangal to nazwa tureckiego grilla – w ten sposób nazywa się zarówno sam ruszt, jak i imprezę, podczas której piecze się mięso.
Kuyruk Yağı
Kuyruk Yağı to turecka nazwa łoju baraniego. Tradycyjnie używano go do przgotowania dań mięsnych. Teraz jest to praktyka coraz rzadsza.
