Brie de Meaux
Brie de Meaux, najsłynniejszy chyba rodzaj Brie powstał już we wczesnym średniowieczu, a przepadał za nim ponoć sam cesarz Karol Wielki. Historycznie jest natomiast przypisany do klasztoru w Jouarre (Île-de-France na wschód od Meaux), gdzie kiedyś ręcznie przygotowywali go mnisi. Dziś mimo że AOC ma już od 1980 roku tradycja mocno osłabła. Na liniach technologicznych obecni producenci wzmacniają jego smak coraz bardziej soląc swój ser.
Brie
Brie to miękki, dojrzewający pod białą pleśnią ser z historycznego regionu Brie w Île-de-France, produkowany na wschód od Paryża, gdzie łagodne łąki i hodowla krów od wczesnego średniowiecza czyniły z tego obszaru mleczną „spiżarnię" stolicy. Francuskie źródła podają, że brie wytwarzano tu już od V–VIII wieku, początkowo w klasztorach, m.in. w opactwie Rueil-en-Brie, gdzie mnisi szukali sposobu na konserwowanie nadmiaru mleka, a miękkie krążki dojrzewające ...
Valencay
Nazwa tego koziego sera wywodzi się od miasteczka Valencay położonego w Berry, w dolinie Loary . Według lokalnych opowieści swój obecny kształ zawdzięcza Napoleonowi. Przyszły cesarz Francuzów po powrocie z wyprawy do Egiptu zatrzymał się w Valencay. Zapach zaserwowanego sera nie spodobał mu się, no więc generał zniesmaczony ciął stożkowatę formę szablą. Mimo to Valencay zdobył uznanie francuzów i w 1998 otrzymał własne AOC
Saint-Maure
Saint-Maure to drugi obok Crottin de Chavignol słynny ser kozi pochodzący z nad Loary (nazwę wywodzi od miejscowości położonej w Turenii). Również tylko jemu ustępuje pod względem skali produkcji. W przeciwieństwie do swojego konkurenta nie jest jednak małym krążkiem, ale długą, pokrytą niebieską pleśnią roladą. Najlepsze Saint-Maure wyrabia się ręcznie, a swoją formę zachowują dzięki źdźbłu trawy wsuniętemu do środka rolki
Port Salut
Ten półmiękki krowi ser na początku XIX wieku zaczęli przygotowywać mnisi trapiści z klasztoru Notre Damme du Port du Salut, położonego w dolinie Loary. Wielu z nich w czasie Rewolucji Francuskiej zbiegło za granicę, gdzie dla zdobycia utrzymania musieli zająć się serowarstwem. Po upadku Napoleona wrócili do swojego klasztoru i zaczęli wykorzystywać nabyte zdolności. Pod koniec XIX wieku Port Salut zaczął być handlowany w Paryżu, gdzie został doceniony. W 1959 klasztor ...
Selles-sur-cher
Dla uszlachetnienia smaku tego koziego sera producenci posypują go popiołem z węgla drzewnego oraz solą. Charakterystyczne lekko zwężające się krążki Selles-sur-cher mają przyjemny orzechowy posmak. Ten doskonały ser powstaje w dolinie południowej Loary, prawdziwym zagłębiu koziego nabiału – inne tutejsze produkty to słynny Crottin de Chavignol i Pouligny-saint-pierre.
Pouligny-saint-pierre
Nie dającą się przeoczyć cechą charakterystyczną tego koziego sera jest kształ – ścięta piramida. Poza tym ma on nieco pomarańczowy kształt, a najlepszy jest z jasną błękitną pleśnią. Pouligny-saint-pierre to jeden z kilku wspaniałych kozich serów produkowanych w dolinie Loary – poza nim jest również najsłynniejszy Crottin de Chavignol oraz Selles-sur-cher.
Crottin de Chavignol
Ten kozi ser z Chavignol z doliny Loary zrobił furorę pod koniec XIX wieku. Kiedy bowiem w 1870 roku filoksera zaczęła pustoszyć winnice polbliskiego Sancerre, wielu rolników przerzuciło się na hodowlę kóz. Przygotowywany z ich mleka ser wkrótce zaczął podbijać rynki Auxer i Orleanu, aby ostatecznie trafić do Paryża. Dziś Crottin de Chavignol jest objęty prawem ochrony pochodzenia (appelation), a na rynek trafiają różne jego warianty zależne od długości procesu ...
Fourme
Fourme to wysoki walec w który formuje się ser. Ten kształt nadaje nazwę wielu serom Centralnej Francji, a także w Owernii. Najsłynniejsze sery tego typu to Fourme d’Ambert oraz Fourme de Montbrison, ale także przeszywany niebieską pleśnią Fourme de Rochefort. Taki sam przydomek nosi także ser z górnego biegu Loary, Fourme de Haut-Loire. Nawet Cantal nazywany jest niekiedy Fourme de Cantal.
Mimolette
Mimolette, zwany też Boule de Lille, pochodzi właśnie z tego wysuniętego na północ miasta i jest chyba najbardziej znanym produktem spożywczym wywodzącym się z francuskiej Flandrii (rejon Nord-Pas de Calais). Ten ser to w gruncie rzeczy francuska wersja holenderskiego Edama, tyle że pomarańczowa – i to nie przypadkiem.
Historia jego powstania sięga XVII wieku, kiedy minister Colbert, działający za panowania Ludwika XIV, wprowadził protekcjonistyczne embargo na import ...
