Coulis to słowo pochodzące od starofrancuskiego coleïs i oznacza czasownik przecedzać. Stąd w średniowieczu i wczesnej nowożytności w gastronomii francuskiej oznaczał przede wszystkim odcedzony, gęsty wywar z mięsa – soki z pieczeni, intensywny bulion. Podobnie było w kuchni angielskiej, gdzie funkcjonowała forma Cullis na określenie właśnie takiego zagęszczonego, przecedzonego sosu mięsnego. Z czasem termin przesunął się z mięsa na inne składniki: zaczęto tak nazywać gęste, przecierane zupy z mięsa, dziczyzny, ryb, a później głównie zupy z owoców morza, przecierane i przecedzane.
Wraz z rozwojem klasycznej kuchni francuskiej i zamiłowaniem do purée warzywnych oraz owocowych, Coulis zaczęło oznaczać gładkie, przecierane sosy z warzyw, owoców czy roślin strączkowych – intensywne w smaku, podawane jako dodatek.
I tak pozostało do dziś. We współczesnym języku kulinarnym Coulis to:
- albo gęsta zupa (np. rakowy Coulis d’Écrevisses czy Coulis de Tomates – na filmie poniżej)
- albo sos z przetartych, przecedzonych owoców (maliny, truskawki, mango)
- albo warzyw (np. z papryki, pomidorów, groszku), zwykle lekko doprawiony i wciąż płynny.
W kuchni restauracyjnej Coulis służy dziś równie mocno do dowania smaku, jak i dekorowania talerza – smuga koloru pod czy obok dania to klasyczny gest nouvelle cuisine lat 70./80., który spopularyzował termin w świecie anglojęzycznym.
