Tajarin to makaron często określany jest jako piemonckie Linguini. Ma on bowiem około 2 – 3 mm szerokości, dlatego też porównuje się go z Tagliolini (a także błędnie ze znacznie szerszym Tagliatelle). Najistotniejszym wyróżnikiem Tajarin jest jednak fakt iż dodaje się do niego bardzo dużo żółtek (bez białek). Według tradycyjnej receptury na każde 100 gr mąki powinno się ich dodać aż trzy – stąd określenie Richi czyli bogaty. Przedział proporcji jest jednak dość zróżnicowany: z jednej strony znana jest ekstremalna reguła „czterdziestu żółtek na kilogram”, ale Slow Food przytacza też przepis z 18 jajkami na 1 kg mąki.
Klasyczny dodatek do Tajarin to truflowe masło lub oliwa ewentualnie sos z truflami.
Makaron ten jest szczególnie silnie związany z Langhe, Roero i Monferrato, a Luciano Bertello, autor Piccola storia dei Tajarin, podkreśla regionalną odrębność nazwy i podaje, że dokumenty z XV wieku wspominają Tajarìn jako pożywienie mamek. Bertello zwraca też uwagę na zmianę receptury. Dawne wiejskie Tajarin mogły zawierać zaledwie jedno lub dwa jajka na kilogram mąki, a czasem powstawały z samej mąki i wody. Wersja bogata w żółtka, dziś uznawana za wizytówkę Langhe, upowszechniła się więc później.
