Tapioka to mączka, a właściwie skrobia wydobyta manioku, a także rodzaj „perłowej kaszy”, która z niej powstaje. Mąką z manioku w dosłownym tego znaczeniu jest bowiem Kassawa, która powstawała po zmieleniu bulw tej rośliny, odciśnięciu soku i wysuszeniu. Z kolei Tapioka powstaje w wyniku płukania zmielonego manioku w wodzie. Wówczas oddziela się od niego skrobia, która opada na dno, po czym jest odsączana, suszona i mielona na drobny proszek. Dlatego brak jej błonnika, a w konsystencji przypomina mąkę ziemniaczaną. Pierwotnie był to produkt uboczny przy produkcji Kassawy – osad jaki wytrącił się z odciśniętego soku.
Ze względu na konsystencję Tapioka używana jest głównie jako zagęszczacz lub do tworzenia żelowej tekstury. Jest używana zarówno w Ameryce Południowej, skąd się wywodzi, jak i w Azji, gdzie bardzo dobrze przyjęły się uprawy manioku. Na Dalekim Wschodzie robi się z niej małe okrągłe granulki, rodzaj „kaszki perłowej”, którą zwykliśmy nazywać Tapioką – np. w Tajlandii znane są jako Sa Khu Met Lek. Jest to proces podobny to wytwarzania kuskusu, czyli przez zlepienie ze sobą cząsteczek w tym przypadku skrobii. Robi się to przez dodanie wrzącej wody i „ulepieniu” odpowiedniego kształtu kulek, które ulegają żelatynizacji. Podobnie jak kusksus się je także przyrządza, zalewając gorącą wodą i podając jako dodatek do posiłku. Gdy są suche mają białą barwę, ale po namoczeniu robią się szkliste. Klasyczne „perły” z tapioki nie są wiele większe od znanej nam kaszy – mają kilka milimetrów średnicy – z czasem powstały jednak duże kulki Boba, naturalne lub barwione, używane jako dodatek do tzw. Bubble Tea.
W Azji Tapioka podobnie jak Sago służy też do wyrobu alkoholu.
