Taro (łac. Colocasia esculenta) w Polsce nazywane Kolokazją Jadalną, to roślina bulwiasta wywodząca się z dorzecza Gangesu. Stąd rozprzestrzeniła się w Azji południowowschodnie oraz Idniach, a później zawędrowała na Oceanię, do Europy, Afryki (dziś Nigeria i Ghana to najwięksi producenci taro), aż do Ameryki Środkowej i Południowej. Jadalne są nie tylko bulwy, ale i liście zwane niekiedy Kapustą Kraibską, chociaż na samych Karaibach używa się nazwy Dasheen, która wprowadza jeszcze większa zamieszanie – jest to bowiem przekształcone francuskie Chou de Chine, czyli kapusta z Chin. Tutaj nazywana jest także Callaloo, które jest jednak określeniem obejmującej jeszcze inne rodzaje zieleniny.
To jedno z najpowszechniejszych warzyw skrobiowych na świecie. Już Rzymianie gotowali je podobnie jak dzisiejsze ziemniaki – w ten sposób przygotowywane są w Ameryce Południowej (np. w Brazylii), Afryce oraz Oceanii. Tutaj także się je piecze i dodaje do bardziej złożonych sosów. To tradycja przywieziona z Azji, gdzie Taro bywa składnikiem różnych curry, pierogów (Chiny), spring-rolls’ów (Wietnami), a nawet ciastek noworocznych. Taro z Europy wyparły ziemniaki, wciąż jadane jest jednak na Cyprze – dusi się je tutaj w sosie pomidorowym z selerem i ziarnami kolendry.
Taro jest nazwą, która przyjęła się w większości europejskich języków. W Ameryce Łacińskiej można się jednak spotkać z alternatywnymi określeniami, przede wszystkim Malanga, ale także Uncucha, Pituca czy Papa China.
