day : 09/08/2013 34 w tej kategorii

Bakłażan / Oberżyna

Bakłażan czy też Oberżyna to powszechne nazwy Psianki Podłużnej (łac. Solanum melongena). Jest to gatunek zaliczany do licznej rodziny Psianek wywodzących się z Indii i Azji południowo-wschodniej (psiankami są zresztą także pochodzące z Ameryki pomidory i ziemniaki). Oberżyna pochodzi z Indii, do Europy przybyła około XII - XIII wieku. Najpierw pojawiła się w Persji jako Badanjan od którego wywodzi się przekształcona słowiańska nazwa Bakłażan. Stąd we wczesnym średniowieczu ruszyła na północ do Azji Środkowej (gdzie została przemianowana już na bliższy naszemu Boklajon, tadż. Боқлаҷон) oraz krajów Arabskich (al-Biadhinjan), a wraz z ich podbojami dotarła na zachód Europy do Hiszpanii, o czym świadczy dziedzictwo tutejszej nazwy oberżyny: Berenjena (patrz: Boronía). Od arabskiego al-Biadhinjan wywodzi się też nazwa Aubergine używana we francuskim i angielskim, a także coraz żadziej stosowana w Polsce Oberżyna. Jeśli chodzi o Europę szczególną popularność zdobyła jednak na wschodzie w Grecji - tutejsza nazwa Melitzana (gr. μελιτζάνα) wywodzi się od włoskiego Malanzana - gdzie jest głównym składnikiem jednej z najpopularniejszych zapiekanek Moussaka, ale także Melitzanosalata, tutejszej wersji arabskiego Baba Ganoush. Za najlepsze uchodzą bakłażany hodowane w greckiej Tsakonii, a także Komotini (południowa Tracja). Niemniej za bakłażanami przepadają zresztą mieszkający po sąsiedzku Turcy, którzy mają niezliczoną ilość sposobów na przyrządzanie Patlıcan, jak go nazywają - jest wśród nich m.in. słynny nadziewany bakłażan Karnıyarık, duszony kurczak Patlıcanlı Tavuklu Saç Kavurma, a także Patlıcanlı Kebabı jeden z popularniejszych wariantów Kebaba. Naturalny jest fioletowy, niekiedy ciemnobrązowy kolor oberżyny, chociaż uprawia się już także owoce białe, zielone, żółte a także w kolorach będących melanżami tych barw. Ma kształt wydłużony, rzadziej kulisty - te bardziej popularne są na Dalekim Wschodzie. Surowy bakłażan jest goryczkowaty za sprawą nieco toksycznej solaniny, dlatego przed smażeniem lub duszeniem plastry bakłażana soli się lub namacza w słonej wodzie – sól wchłania toksynę, ale także powoduje, że bakłażan w czasie smażenia wchłania mniej oleju. Botanicy od lat pracują jednak nad obniżenie poziomu trującej solaniny, więc kolejne warianty oberżyny są mniej gorzkie i coraz częściej rezygnuje się z ich zasalania. Nazewnictwo w Azji południowo-wschodniej Chiny - Ngai Kwa, Gie Zi, Hon Pee Choi, Chan Che Zu, Ai Qwa Japonia - Nasu Wietnam - Cai Tim Tajlandia - Mackhera, Makhua Yaew Indie - Brinjai, Bangai, Baingan, Bhanta, Badanjan Malezja - Terung [yellow_box]Bakłażany: Tajski | Laotański | Wietnamski | Groszkowy | Mechaty | Etiopski | Afrykański | Jilo | Kantakari [/yellow_box] (Poniżej przepis na prostą sałatkę z grillowanym bakłażanem) ...

Marsilea / Koniczyna Wodna

Koniczyna Wodna (łac. Marsilea) to cały rodzaj roślin wodnych obejmujący około 65 gatunków. Wywodzi się z Australii gdzie była jadana zarówno przez Aborygenów, jak i brytyjskich osadników – w szczególności gatunek nazywany Ngardu czy też Nardoo (łac. Marsilea drummondii). Inny gatunek (łac. Marsilea crenata) popularny jest m.in. w Azji Południowo-Wschodniej.

Katuk / Szparagi Tropikalne

Katuk (łac. Sauropus androgynus) nazywany także Słodkim Liściem to popularna roślina, a zarazem warzywo liściaste południowo-wschodniej Azji. Bardzo smaczne są zresztą nie tylko liście, ale i młode pędy zwane Tropikalnymi Szparagami. Katuk zwykle używany jest do zup (w Wietnamie gotuje się go z krabem, wieprzowiną i suszonymi krewetkami), a także do szybkiego smażenia typu stir-fry – w Malezji przygotowuje się go tak z jajkami i suszonymi anchovis. Nazewnictwo Chiny: ...

Kantakari / Bakłażan Żółty

Kantakari (łac. Solanum Xanthocarpum) to wywodząca się z Indii roślina z rodziny psiankowatych (podobnie jak pomidory czy bakłażany). Jadalne są nie tylko owoce podobne nieco do pomidora (najpierw są marmurkowo-zielone, a później robią się żółte), ale także liście, kłącza i korzenie – w Indiach uznawane są za lecznicze i wykorzystywane m.in. w Ajurwedzie. Popularne są także w Tajlandii gdzie używa się nazwy Ma Keua Keun.