Polenta Pasticciata (Zapiekanka z polenty)
Polenta Pasticciata to rodzaj zapiekanki przygotowywanej na bazie Polenty, wywodzącej się z regionu Wenecji, która rozprzestrzeniła się po całej północy Włoch. Nie ma jednego „aktu założycielskiego" – wyrasta z bardzo starej chłopskiej praktyki: nie wyrzucać wczorajszej polenty, tylko ją pasticciare (wł. pomieszać, zabałaganić) mięsem, sosem i serem, a potem zapiec, aż zamieni się w coś w rodzaju Lasagne z polenty - z tego samego pasticcio oznaczającego mieszan...
Polenta (Polenta Bianca)
Polenta – kaszka lub grubo mielona mąka gotowana do uzyskania gęstej i sycącej pasty – znana była już w starożytnym Rzymie jako podstawowy posiłek legionistów. Nie używali oni jednak wówczas nieznanej w Europie kukurydzy, lecz orkiszu – włoskiego farro. Kleik przygotowywany z tej kaszy nazywany był Puls, a Rzymian wręcz określano mianem pultiferi – „zjadaczy puls", co dobrze oddaje, jak centralna była ta potrawa dla ich codziennej diety, od żołnierzy ...
Frico (Placek serowy)
Frico – serowy placek wywodzący się z Karnii, graniczącego z Austrią alpejskiego regionu włoskiej Friulii – to jedno z najbardziej symbolicznych dań kuchni friulijskiej, którego pisemne ślady sięgają połowy XV wieku. Pierwsze znane zapisy o potrawie tego typu wiążą się z Maestro Martinem da Como, XV wiecznym kucharzem patriarchy Akwilei. W jego dziele De Arte Coquinaria pojawia się przepis na Caso in Patellecte – ser smażony na patelni i jedzony „bardzo gorący na ...
Minestra di Fagiole e Orzo (Zupa fasolowa z kaszą)
W północno-wschodnich regionach Włoch, które jeszcze do I Wojny Światowej wchodziły w skład cesarstwa Austro-Węgierskiego (Górna Addyga znana też jako Dolny Tyrol), fasola jest szczególnie popularnym pożywieniem. Stąd sławna Jota wywodząca się z Triestu i jadana w całej Wenecji Julijskiej. W sąsiedniej Friuli wieśniacy również od wieków żywili się gęstą zupą fasolową Minestra di Fagiole e Orzo, wzbogacone nie łupaną kaszą lub wręcz ziarnami pszenicy lub ...
Jota (Zupa fasolowa)
W późnej łacinie słowo jutta oznaczało rosół lub dowolną cienką zupę – „polewkę, byle jaką zupę" – i właśnie od niego mieszkańcy Triestu wywodzą nazwę swojego sztandarowego dania Jota. Jeszcze inna hipoteza wywodzi nazwę od greckiej litery I czyli iota (używanej idiomatycznie w znaczeniu „nic, odrobinka") – jota byłaby więc „zupą z niczego". Niektórzy wskazują też na celtyckie korzenie potrawy - Gallowie w IV wieku p.n.e. w ramach dalekosiężnych ...
