day : 29/12/2014 15 w tej kategorii

Karjalanpiirakat (Placki z ryżem)

Jest to rodzaj pasztecików wywodzących się z Karelii, obszaru Finlandii położonej tuż przy granicy z Rosją. Są one na tyle charakterystycznym produktem tej krainy, że zostały objęte nawet europejską ochroną regionalną. Karjalanpiirakat są produktem wyjątkowo zbożowym. Ciasto powstawało i powstaje przede wszystkim z mąki żytniej, rzadziej pszennej (w okolicach jeziora Ładoga). Farsz pierwotnie robiony był z jęczmienia oraz mieszanki mielonych ziaren Talkkuna. Póżniej w XIX wieku wzbogacono go o ziemniaki, gryki, a nawet proso oraz ryż. Dziś jest to też najpopularniejszy składnik. ...

Kainuulainen Kalakeitto (Zupa Rybna)

Kainuu to położony w środkowo-wschodniej części Finlandii region graniczący z Rosją. Jest to jedno wielkie pojezierze. Lasy zajmują tu aż 95 proc. powierzchni i są poprzetykane setkami jezior i rzek - jedna z etymologicznych teorii nazwę Kainuu tłumaczy jako kraina bagien. Z tego względu Kainuu jest fińskim zagłębiem wędkarskim - szczególnie popularne są połowy okoni i szczupaków. To właśnie te ryby były tradycyjną bazą do tutejszej Kainuulainen Kalakeitto czyli zupy rybnej a la Kainuu. Od czasu, gdy danie to zdobyło popularność w całym kraju, do jego przygotowania zaczęto używać także ryb morskich nie tylko tych o białym mięsie, ale także łososia. Kainuulainen Kalakeitto zdążyła już wejść w skład menu Bożonarodzeniowego. Zwykle podaje się ją z żytnim chlebem. ...

Kalakukko (Ciasto z rybami)

Nazwa tego fińskiego dania znaczy tyle co rybi kogut. Wbrew pozorom nie jest to jednak rodzaj pieczonego drobiu, ale ciasto chlebowe nadziewane rybami. Kalakukko przypominające ruski piróg, wywodzi się z Savo (za jego miejsce narodzin uchodzi miasteczko Kupio). To prowincja ze środkowo-wschodniej części kraju, znajdującej się pod wpływem kultury ruskiej nie mniejszym niż polskie kresy wschodnie. Ten sposób przygotowania ryb powoduje, że długo zachowuje ono świeżość, dlatego Finowie często nazywają je „największą konserwą świata”. Na wschodzie Finalndii Kalakukko można dostać w dobrych piekarniach. ...

Paistettu Matia (Kawior smażony)

W Finalndii kawior ryb morskich jada się rzadko. Dlatego gdy trafi się ikra śledzia bałtyckiego (Mäti Silakka) zwykle się ją smaży. Robi się to krótko, 2-3 minuty, wraz z zeszkloną na maśle cebulą. Na koniec warto doprawić przynajmniej pieprzem i podawać z grzankami. ...

Keitetyt Ravut (Raki gotowane)

Liczne jeziora i rzeki Finlandii od wieków były wyjątkowo bogate w Raki. W szczególnie dużych ilościach łowiono je pod koniec lata. Finowie nie mięli jednak umiaru w łowieniu i jedzeniu tych skorupiaków. Dziś rodzime sztuki są już więc raczej rzadkością – najczęściej sprowadza się je z Turcji. Najprostszy i najbardziej powszechny sposób ich przyrządzania, to Keitetyt Ravut: gotowane z koperkiem, wszechobecnym w krajach nordyckich. ...

Rosvopaisti (Jagnięcina pieczona w ognisku)

W dosłownym tłumaczeniu nazwa tej fińskiej potrawy znaczy tyle co pieczeń zbójecka. W praktyce Rosvopaisti to po prostu pieczona jagnięcina. Szczególny jest jedynie sposób jej przyrządzania. Mięso zabejcowane przyprawami zawijane jest w folie zakopywane w piasku, na którym rozpala się ognisko. Tak mięso dochodzi w ciągu kilka godzin. Jest to tradycyjny zwyczaj pasterski na prosty i nieabsorbujący sposób przygotowania mięsa. Co ciekawe był on jednak popularny nie tylko na pustkowiach Finalndii, ale nawet stepach Eurazji. Różnica polegała na tym, że w ubogiej w drzewo Mongolii pieczono tak jagnięcinę w nocy, przy okazji wieczornego palenia ogniska. W Finlandii można było sobie pozwolić na ogień w środku dnia, tylko do celów kulinarnych. Zwykle mięso zakopywało się więc w południe, aby było gotowe na wieczór. Dziś jagnięcina to w Finalndii rzadki i drogi rarytas, więc Rosvopaisti pozostawione jest na specjalne okazje. ...

Mativoi

Mativoi to fińskie masło kawiorowe, którym smaruje się pieczywo. Zwykle do wbogacenia smaku jednej kostki masła (250 gr) wystarczy słoiczek (50 gr) kawioru byle z ryb słodkowodnych. Wypada jeszcze doprawić pieprzem.

Ridder / Ridderost

Ridder to  półtwardy norweski ser krowi o intensywnie żółtym kolorze. Ma dość łagodny smak. Ridder został opracowany w 1969 roku przez mleczarzy ze wsi Tresfjord, a dziś produkuje go koncern Tine.

Pultost

Pultost to norweska pasta serowa. Robi się ją z maślanki. Jest ostra i ma dość ciemny kolor. Do tego jest zaprawiany kminkiem. Występuje w dwóch wersjach: Loiten o jednolitej konsystencji oraz granulowany Hedemark.

Snøfrisk

Snøfrisk to norweski świeży kozi ser – jego nazwa znaczy tyle co świeży śnieg.