Źródłem angielskiej nazwy Barbecue (skracanej do BBQ) jest Barbicu, używane przez Indian Taíno, rdzennych mieszkańców Karaibów. Historia ta sięga już więc sześciu stuleci, ale wciąż odnosi się do potraw z rusztu tradycyjnie przygotowywanych na otwarty ogniu, która zaowocowała całkiem nowymi nazwami jak np. Boukannen używanym na Haiti.
Najlepiej prześledzić ją analizując tzw. linię etymologiczną nazwy, która ma kilka dość zaskakujących zwrotów:
- Początek w języku Taínów – rdzenni mieszkańcy Karaibów do pieczenia oraz wędzenia mięsa, ryb i warzyw nad otwartym ogniem używali drewnianego rusztu, który w języku Taíno nazywany była Barabicu
- Hiszpańskie przekształcenie – hiszpańscy Konkwistadorzy przywędrowali do Karaibów i zaadoptowali tę metodę latynizując nazwę na Barbacoa. Pierwszym, który w druku użył tego określenia był hiszpański podróżnik i historyk Gonzalo Fernández De Oviedo y Valdés – zamieścił je w wydanym w 1526 roku słowniku Diccionario de la Lengua Española. Z czasem zasięg nazwy został zresztą poszerzony i pojęcie Barbacoa przypisano również całkiem innej technice przygotowywania mięsa umieszczanego w piecach ziemnych. Po wiekach to się zresztą utrwaliło – dziś powszechnie tak właśnie się jej używana, czego dowodem jest meksykańska Barbacoa
- Francuskie przekształcenie – gdy francuscy handlarze i myśliwi w XVII wieku przybyli na Hispaniolę (obecne Haiti), zapożyczyli metodę od Taíno. Jednocześnie używali jednak metody pieczenia żyjących w Ameryce Południowej Indian posługujących się językiem Tupi. Tymczasem w ich języku ten sam ruszt nazywany był Mukem, stąd powstało francuskie zniekształcenie i nowa nazwa Boucan używana do dziś na niektórych karaibskich, francuskojęzycznych wyspach jak Reunion, Gwadelupie i Martynice (również w formie Boucané). Co więcej sami myśliwi, którzy przygotowywali mięso tą metodą zaczęli być nazywani Boucanier. Jej echa pobrzmiewają do dziś w kanadyjskich wędzarniach ryb zwanych Boucannerie.
- Angielskie przekształcenie – kolejne zmiany językowa wprowadzili Anglicy, którzy przejęli zarówno oryginalne jak i francuskie nazewnictwo. Pierwszą z nich Barbicu zmienili na używane do dziś Barbecue – pierwszy raz w 1672 roku użył go William Dampier w swojej książce New Voyage Round the World tyle, że w formie Borbecu. Z kole we francuskim Boucanier Anglicy tylko nieznacznie zmienili pisownię na Bucaneer. Ważniejsze, że nie odnosili go już do myśliwych, ale karaibskich korsarzy i piratów, którzy przejęli tę technikę gotowania.
- Haitańskie przekształcenie – wszyscy te wpływy (Taíno, francuskie, karaibskie) zlały się w jedno w haitańskim języku kreolskim tworząc lokalną nazwę Boukannen. Można tu spotkać m.in. mięsne Viand Boukannen, rybne Pwason Boukannen w których także pozostały ślady języka francuskiego (a także Mayi Boukannen czyli grillowana kukurydza)
