Grecka 91 w tej kategorii

Labneh / Jogurt Grecki

Labneh czy też tzw. Jogurt Grecki to po prostu mocno odsączony z wody zwykły jogurt. Jest to wymysł bliskowschodni, popularny m.in. wśród Beduinów, którzy właśnie używają nazwy Labneh – oni jogurt także suszą przez co przypomina nieco ser i zyskuje na trwałości, wówczas powstaje kashk. Wbrew pozorom w samej Grecji nie używa się jedynie jogurtu odsączanego. ...

Tulum Peynir / Touloumisio

Tulum Peynir to półtwardy kozi ser popularny w Turcji. Tradycyjnie, posolona masa serowa po 24 godzinach odsączania do koziego żołądka – w Tureckim tulum znaczy pojemnik ze skóry (tak samo nazywa się zresztą instrument muzyczny, odpowiednik polskich dud – w staropolskim dudy oznaczały zresztą także wnętrzności zwierzęce, a sam instrument szyto zwykle z koźlej lub baraniej skóry). Tak spreparowany ser trafia do jaskini (teraz także do piwnicy) o wilgotności 75 – 80 ...

Pita / Pide

Pita co z greko-bizntyjskiego oznacza ciasto to popularny rodzaj okrągłego placka, którego ciasto zwykle rozwarstwia się, tworząc w środku rodzaj kieszeni. To efekt pieczenia go w wysokiej temperaturze (ponad 230 st.) co powoduje, że gorące powietrze nadyma ciasto i tworzy przestrzeń pomiędzy jego warstwami. Tak Pita powstaje w większości krajów bliskiego wschodu oraz Bałkanów, szczególnie w Grecji. Nieco inna jest tradycja samej Turcji, gdzie cienkie placki używane do zawijania mięs i warzyw to zazwyczaj rozpowszechnione przez Ormian Lawasze. Tutejsza Pide to najczęściej miękki, ale jednocześnie dość cienki drożdżowy placek nie posiadający kieszeni, który podaje do dań aby po kawałku odrywać maczając w sosie, ale także używa jak podpłomyka to takich potraw jak Lahmacun. Pide tradycyjnie spożywana była w czasie ramadanu, m.in. jako składnik kolacji iftar. W szerokim świecie dziś nazwę Pita odnosi się praktycznie do wszystkich podobnych placków używanych na bliskim wschodzie, czy jest to Pide, Lawasz, turecka Yufka, libański Kumaj czy też arabski Khubz. Poniżej przepis na turecką Pidę: ...

Patlıcan Salatası (Sałatka z bakłażana)

Tureckie Patlıcan Salatası tłumaczy się jako sałatka z bakłażana, a jest to tutejsza wersja arabskiego Baba Ghanoush. W Turcji bakłażany są jednak raczej rozcierane niż siekane, tak jak w Libii czy Syrii. Analogicznym greckim daniem jest Melitzanosalata. Podobną przystawką jest także Köpoğlu/Kyopoolu.

Lukániko

Lukániko (gr. λουκάνικο) to ogólna nazwa używana przez Greków w odniesieniu do wieprzowych kiełbas. Uwidaczniają się w tym względzie wpływy włoskie - Lucanica to jedna z najstarszych kiełbas półwyspu apenińskiego. W Grecji poza czosnkiem i innymi ziołami do aromatyzowania kiełbas używa się dość specyficznych dodatków jak nasiona fenkuła (podobnie jak w lucanice) czy też skórkę pomarańczową. Niektóre zaprawiane są także warzywami, m.in. porami. Później ...

Metaxa

Grecki winiak Metaxa nie jest robiony dokładnie jak brandy w innych krajach europejskich. Poza winiakiem wzmacnia się go bowiem czystym spirytusem rozcieńcza wodą destylowaną i jeszcze w dodatku aromatyzuje – stąd ten nieco słodko-kwaśny posmak. W podstawowej wersji Metaxa ma pięć gwiazdek i 38 proc. alkoholu. Nieco lepszej klasy jest Amphora, która w beczkach leżakuje 7 lat i ma też siedem gwiazdek. Jeszcze wyżej pozycjonuje się Grand Olympian Reserve, oraz Centanary, która ...

Ouzo

Ta anyżówka popularna jest w całej wschodniej części basenu Morza Śródziemnego, chociaż ze względów religijnych piją ją raczej chrześcijanie, w szczególności Grecy. Pierwsze nalewki na anyżu już w VIII wieku robili Arabowie, za pomocą opracowanego przez siebie aparatu do destylacji ciągłej, Alembik. Pierwotnie miały zastosowanie w medycynie jak lek na wszystko. Dziś Ouzo produkuje się mieszając aromatyzowany anyżkiem destylat z czystym alkoholem, cukrem oraz wodą ...

Raki (Tsikoudia)

Wywodząca się z Krety wódka Raki, nazywana niekiedy Tsikoudia, w koncepcie bardzo przypomina Jugosłowiańską Rakiję. W Grecji do jej produkcji stosuje się jednak tylko jeden rodzaj owoców, winogrona, a w szczególności nieco sfermentowane wytłoki z winogron. Są one produktem ubocznym w procesie wytwarzania wina. Co ciekawe w ten sam sposób Francuzi produkują swój Marc, Włosi Grappę, a Macedończycy Tsipouro. Na Krecie Raki to w znacznej mierze wciąż produkt chałupniczy, ...

Tsipouro

Tsipouro to destylat pierwotnie pochodzący z Macedonii, ale dziś znana jest już w całej Grecji. Jest to rodzaj Grappy - również jego się starzy w beczkach, przez co nabiera złocisto-brązowego koloru. Wytwarza się go zarówno z wina, jak i wytłoków winnych, podobnie jak Raki. Tsipouro niekiedy aromatyzowane jest lubianym przez greków anyżem i wówczas bardzo przypomina Ouzo (również burzy się po dolaniu wody).

Greckie wina

Greckie winiarstwo swój renesans i odbudowę przeżywa od początku lat 70-tych. Podobnie jak wiele innych młodych rynków (np. Hiszpański) również tutaj dominują duzi, znani i markowi producenci. W Grecji dominują cztery firmy: - Jednym z najstarszych jest Achaia Clauss (zdjęcie niżej) utworzone jeszcze w 1861 przez niemieckiego emigranta Gustava Claussa. W swych winnicach w regionie Patras na północy Peloponezu, od ponad wieku produkuje m.in. znane czerwone wino Demestica, a od dwóch lat rozwija także sprzedaż białego wina Peloponesiakos. - Nie mniej znana jest działająca w Macedonii firma Boutaris, która stawia na słynne czerwone wino Naoussa. - Trzeci znany producent, firma Tsantalis (produkuje także Ouzo) swoje winnice ma na wyspie Athos gdzie na moszcz tłoczy winogrona szczepu Agriorgitiko – to z nich produkuje się popularne i dość słodkie wino Imglikos. Specjalnością ostatniego potentata, firmy Kourtakis jest za to produkacj Retziny. Poza ścisłą czołówką plasują się tacy winni producenci ja: Chateaux Calligas, Lazardis, Matsa, Pegasus, Cambas, Hatzimichalis, Parpatoussis oraz Semeli. W Grecji wina nie klasyfikuje się jednak wyłącznie według producentów ale także regionów upraw i charakterystycznych dla nich szczepów występujących zresztą praktycznie tylko tutaj. System kontrolowanego pochodzenia wprowadzono dość dawno w 1971 roku. Do dziś jest już 28 apelacji, pogrupowanych według regionów: Wyspy Morza Egejskiego - Kreta – największa grecka wyspa ma aż cztery własne regiony na północy Peza, Archanes, na południu Dafnes, a na wschodzie Sitia. Charakterystyczna dla tej wyspy jest czerwona odmiana winogron Kotsifali, która obrasta stoki wokół tutejszej stolicy Heraklionu, zlokalizowane w regionie Peza i Archanes – dla wzmocnienia koloru miesza się go także ze szczepami Mandilaria albo Syrah. Tutaj ceni się również białe winogrona szczepu Vilana, a na reszcie wyspy szczep Mandilaria. Na Krecie szczególnym uznanie cieszą się jednak wina wiejskie robione w gospodarstwach, a później sprzedawanych na ulicznych straganach. - Limnos - Paros - Rodos – tutaj wino wytwarza się m.in. z uprawianego również na Krecie szczepu Mandilaria, który daje trunek mocno taninowy – dlatego często się go rozcięcza. - Samos – bez przesady ta wyspa to jedna wielka winnica i tylko jej południowo-zachodni skrawek nie jest obsadzony winami. Dominującym tu szczepem jest biały Muskatteler, z którego wytwarza się słynne słodkie wina. Część z nich, takie jak Nectar, są robione z moszczu tak słodkiego (przed tłoczeniem winogorna są lekko podsuszane co zwiększa koncentrację cukru), że drożdże nie są go w stanie rozłożyć. Przy 14 proc. alkoholu aż 1/5 wina to wciąż cukier. W przypadku reszty win fermentacja jest po prostu przerywana przez dodanie destylatu winnego. - Santorini – ta turystyczna mekka znana jest z lekkich białych win pochodzących ze szczepu Assyrtiko nieco podobnego do Rieslinga oraz mniej kwaskowatego Athiri – ten szczep uprawia się zresztą także w Macedonii, Attyce oraz Rodos. Grecja Centralan - Attyka – to przede wszystkim region upraw winorośli Saviatano przeznaczonych na Retzinę. Niewiele popularny są jednak szczep Roditis przeznaczony na lekkie białe wina o cytusowym bukiecie. - Epir - Zumillahola - Tessalia – podobnie jak w Attyce również tu uprawie się szczep Roditis. - Rapsani - Ankleteios Wyspy Jońskie - Kefalonia – na tej wyspie choć niezbyt dużej są aż trzy rodzaje upraw o gwarantowanej jakości : Robola dające wina wytrawne o dymnym posmaku, Mavrodaphne zwana także „czarnym laurem” z której produkuje się ciężkie i naturalnie słodkie trunki, a także Muscat również przeznaczony na słodkie wina. Peloponez - Mantinia – wizytówką tego regionu są białe oraz musujące wina tłoczone ze szczepów Moascho i Filero. - Nemea – jest to region zdominowany przez czerwony szczep Agrigitiko (inaczej nazywane winogronami św.Jerzego), z których wytwarza się lekkie i owocowe w smaku wina. - Patra – region skupiony wokół miasta Patra to oczywiście matecznik znanego producenta win Achaia Clauss (zdjęcie obok). Patras słynie także z win naturalnie słodkich tłoczonych Muscata oraz Mavrodaphne (ten ostatni szczep często miesza się także z winogronami Korinthiaki). Jednym z najbardziej znanych, słodkich trunków Patry jest Brusco. Macedonia - Amyntaion - Goumenissa – poodobnie jak w Naoussa również tu dominuje szczep Xynomavro, ale jego uprawa daje słabsze efekty - Naoussa – w tym regionie szczególnie dobrze radzi sobie odmiana wingron którą Grecy określają je jako Xynomavro czyli czarny kwas. Daje ona bardzo silnie i taninowe wino. To tutaj działa słynna winiarska firma Boutaris. - Epanomi ...