Malezyjska 92 w tej kategorii

Hor Fun

Hor Fun to popularny w Malezji makaron ryżowy w kształcie wstążek. Jego pierwowzorem jest chiński Kway Teow (Shahe Fen), który tamtejsi emigranci rozpopularyzowali w całej Azji Południowo-wschodniej – w Tajlandii np. jest on znany jako Kuai Tiao. Najbardziej znanym przepisami wykorzystującymi ten makaron są Char Hor Fun oraz Wat Tan Hor. ...

Cincalok / Chinchalok / Cencaluk

Cincalok to rodzaj pasty krewetkowej wywodzącej się z malezyjskiej kuchni Nonya – z regionu Mallaca. Używa się do niej krótko fermentowanych krewetek – małe sztuki (czasem nawet Kryl) miesza się z solą oraz ryżem aż do uzyskania pasty i odstawia na trzy dni. Cincalok podaje się z siekanymi chili, szalotką oraz sokiem z limonki. Podobną pastą jest filipiński Bagoong Alamang. ...

Char Hor Fun / Wat Tan Hor (Makaron ryżowy w sosie)

Char Hor Fun to sposób na podawanie makaronu, który przywędrował do Malezji z Chin, poprzez Tajlandię, gdzie także osiadł i nazywa się Kuai Tiao Rat Na. Hor Fun to po prostu malajska nazwa ryżowego makaronu w kształcie wstążek (a char oznacza smażyć). Nieco podobny przepisem. Pewną wariacją tego dania jest Wat Tan Hor. W tym przypadku do sosu dodaje się jednak surowego jajka – Wat Tan w kantońskim oznacza delikatne jajko (przepis na filmie powyżej). Podobnie przygotowywanym daniem jest natomiast Mee Krob, gdzie używa się jednak cienkiego makaronu varmicelli. Poza tym charakterystyczne pozostaje smażenie go oddzielnie i zalewania sosem. Nawet bardziej pokrewnym daniem jest jednak Char Kway Teow, także wykorzystujący szeroki makaron - Kway Teow, to chiński pierwowzór Hor Fun i nie różni się zasadniczo. ...

Mee Siam (Makaron po Syjamsku)

Mee Siam czyli Makaron Syjamski wbrew nazwie nie jest związany z Tajską sztuką kulinarną. To jedno z najpopularniejszych prostych dań kuchni Nonya królującej w Singapurze. Do przygotowania tej wersji smażonego makaronu (najsłynnieszej w południowo-wschodniej Azji to malajski Mee Hokkein, indonezyjski Mi Goreng oraz tajski Phat Thai) zwykle używa się makronu ryżowego typu Vermicelli. Sposobów na przygotowanie Mee Siam jest wiele – co do zasady jednak należy pamiętać, że Malajowie preferują bardziej „suchą” wersję, podczas gdy chińscy emigranci zwykli robić zawiesisty sos. Poniżej właśnie wersja z dość bogatym i ostrym sosem ...

Bak Kwa (Zapiekana wieprzowina)

Bak Kwa to rodzaj suszonego słodko-kwaśnego mięsa wywodzącego się z południowych Chin, z prowincji Fujinan (gdzie znane jest bardziej jako Rou Gan i przygotowuje się je już od starożytności). Dziś bardzo popularne jest też w Malezji (inne nazwy to: Bakkwa, Bak Kua, Bak Kawa, ew. Ba Gua) oraz Tajlandii - przepis przywieźli ze sobą chińscy emigranci. Pierwotnie był to sposób na zakonserwowanie większych ilości mięsa, po dużych uroczystości. Tradycyjny sposób jego ...

Chai Tow Kway (Ciasteczka z rzodkwi)

Chai Tow Kway to nazwa popularnych w Malezji i Singapurze smażonych ciasteczek z tartej rzodkwi i mąki ryżowej. Najbardziej kojarzą się z tutejszym street-foodem, ale w rzeczywistości mają korzenie Chińskie. Tak jak wiele dań przywędrowały tu wraz z migrantami z północy, a oryginalnie przynależą do kuchni Chaoshan, regionu leżącego na południu Chiń. Problematyczna może być nazwa wywodząca się od chińskiego słowa Chhài Thâu (w dialekcie Hokkien) oznaczającego rzodkiew (czyli dalekowschodni Daikon). Niemniej w sposób mylący tłumaczy się ją na angielski Carrot Cake, co wynika z mylnego przekładu pierwszej części nazwy Chai Tow - odnosi się go zarówno do marchwi jak i rzodkwi (Kway oznacza ciasteczko). ...

Lor Mee / Loh Mee (Duszony makaron z mięsem)

Lor Mee to danie często sprzedawane w ulicznych garkuchniach Malezji, z którego słynie leżące na południe od Kuala Lumpur miasto Ulu Yam. Chińska mniejszość, która się w nim specjalizuje rozpowszechniła jej jednak w całym kraju – od granicy z Tajlandią, aż po Singapur. Lor Mee karierę swoją zawdzięcza przede wszystkim prostocie – jego nazwę tłumaczy się jako duszony makaron. Istotą jest bowiem gruby pszenno-jajeczny makaron Mee, zanurzony w gęstym ciemnym sosie, wzbogaconym mięsem i warzywami. W dedykowanych Lor Mee malajskich i singapurskich knajpkach serwuje się różne kompozycje, zależne od dobranych składników oraz ich proporcji, jedyną stałą pozostaje makaron (tak jak na filmie poniżej). Podając Lor Mee można również dodać jajko gotowane na twardo. Wskazane będzie też posypanie dania kolendrą, dymką, a także siekanym chili (wedle upodobań). ...

Satay Bihun (Makaron ryżowy z sosem orzechowym)

Satay Bihun (znane też jako Satay Bee Hoon) to fuzja kuchni chińskiej i malajskiej. Bazą smakową dania jest orzechowy sos przypominający ten do satay’ów, co oczywiście stanowi o nazwie (używa się sosów przygotowanych w bardzo różny sposób, np. niektóre są z mlekiem kokosowym, inne je pomijają - jeden z nich na filmie poniżej). Do tego dochodzą jeszcze dodatki z owoców morza (ew. mięs) oraz warzyw i całość ląduje na stercie ryżowego makaronu Vermicelli, w Malezji nazywanego Bihun. Prostota tego dania powoduje, że w Malezji jest jednym z popularniejszych posiłków serwowanych w street-food. Zamiast owoców morza, można podsmażyć chude mięso: pierś z kurczaka lub polędwiczkę wieprzową. ...

Kaya / Sri Kaya (Dżem kokosowy)

Kaya lub Sri Kaya to malajski dżem kokosowy. Robi się go z mleka kokosowego z dodatkiem jajek (kurzych lub kaczych) oraz cukru i odrobiny pandanu. W Malezji używa się go tak jak zwykłego dżemu, najczęściej jako element śniadania - np. rozsmarowany na tostach. Kaya często towarzyszy także racuchom Cakoi.

Bak Kut Teh (Bulion wieprzowy)

To chińska zupa wywodząca się z prowincji Hokkien (znanej bardziej jako Fujian) na bazie wieprzowiny, która ogromną karierę zrobiła przede wszystkim w Malezji. W XIX wieku sprowadzili ją tu chińscy emigranci, którzy w większości pochodzili z regionu Hokkien. Zwykle jada się ją jako danie śniadaniowe. Dosłowne tłumaczenie nazwy Bak Kut Teh znaczy herbata na mięsie i kościach. Jest to bowiem rodzaj wywaru wieprzowego wiele godzin duszonego z przyprawami – serwuje się ją z makaronem, ryżem a także tzw. Cakoi, racuszkami które miesza się w zupie. Do zupy podaje się także herbatę, która ułatwia trawienie dużych ilości tłuszczu w niej zawartych. Przez dwa wieki posiłek ten mocno ewoluował i w całej Malezji jest dziś wiele rodzajów Bak Ku Teh. Oryginalna wersja emigrantów z Hokkien, którzy cenią intensywność smaku, jest dość słona m.in. przez użycie ciemnego sosu sojowego. Pokrewni im Chińczycy z Guangdong, czyli tzw. Teochew, robią zupę jaśniejszą, mniej słoną, ale za to bardziej pieprzną. W mieście Klang robi się jej bardziej skoncentrowana wersję tzw. dry – wywar się odparowuje i dodaje suszone warzywa. W chińskim Kantonie tę samą zupę zaprawia się za to większą ilością ziół i raczej popija. Inna wersja Bak Kut Teh to Chik Kut Teh. Robi się go z kurczaka i jest popularny m.in. wśród malajskich muzułamnów, którzy nie jadają wieprzowiny (w poniższym przepisie można nim zastąpić wieprzowinę). Bak Kut Teh gotuje się używając mieszanki różnego rodzaju ziół w skład której zazwyczaj wchodzi chińskie Dong Quai. W Polsce jest raczej nie dostępny, poniższy przepis pomija więc ten składnik. ...