Balsamka Ogórkowata (łac. Momordica charantia) to wywodząca się z Azji środkowej i wschodniej roślina z rodzaju ogórkowatych. W angielskiej nomenklaturze określana jest jako Bitter Melon czyli gorzki melon (czasem też używane jest określenie gorzki ogórek), bo goryczka to jej główny smak - dlatego przed użyciem zasala się go, podobnie jak bakłażana, aby pozbyć się nieco goryczy. Balsamka przypomina nieco niewielkiego pomarszczonego ogórka, w środku jest jednak pusta podobnie jak papryka.
W Chinach (nazwa: Kǔguā) używa się ją do dań smażonych (stri-fry), zup a nawet herbat
W Indonezji (nazwa: Pare) nie tylko się ją smaży i gotuje, ale też może być składnikiem słynnego Gado-Gado
W Tajlandii (nazwa: Ma Ra) to składnik zup curry Kaeng Jued Ma Ra
W Wietnamie (nazwy: Muop Dang, Kho Qua) jada się ją na surowo i używa się jako składnika zup, m.in. z okazji święta Tet (30 stycznia) czyli wietnamiskiego nowego roku – ma przypominać o tym jaką gorycz może z sobą nieść życie (w to święto 1968 roku ruszyła słynna ofensywa Tet – najbardziej krwawa kampania Wojny Wietnamskiej)
Na Filipinach balsamki (Amplaya) używa się przede wszystkim do dań duszonych i smażonych - takich jak duszone mięso Giniling czy też duszona ryba Paksiw - a kiełki i liście jada się w sałatkach, np. Kinilnat.
W Japonii (nazwa: Goya) jako warzywo jadają ją zwykle mieszkańcy Okinawy (klasyczny przepis na Goya Chanpuru, na filmie poniżej)
Na północy Indii (nazwa: Karela) przygotowuje się ją podobnie jak ziemniaki i podaje z jogurtem, w Penjabie smaży, a na południ wykorzystuje w warzywnym daniu zwanym Thoran. Poza tym podobnie jak w Pakistanie i Bangladeszu balsamka jest składnikiem wielu curry
W Nepalu popularne jest marynowanie balsamki
Poza owocem w Południowo-wschodniej Azji popularne są także liście, traktowane jako warzywo zielone.
...
Beninkaza (łac. Benincasa hispida) zwana szorstką albo woskodajna (czasem też Woszczą Szorstką) to tropikalna roślina z rodzaju dyniowatych – w angielskiej literaturze najczęściej używa się określenia Winter Melon. Uprawia się ją w Azji południowo-wschodniej oraz środkowej, a wyglądem przypomina nieco dość grubego, zielonego kabaczka. Chińczycy oraz Tajowie zwykli dodawać ją do zup (dwa chińskie przepisy na zupę z beninkazy, na filmach poniżej) – w Tajlandii jest jednym z głównych składników zup curry Kaeng Jued Fak, a także dodaje się jej do curry z ananasem. Jako składnik Curry używany jest zresztą także w Indiach. Drugim głównym zastosowaniem jest produkcja słodkości: w Pakistanie i Indiach z beninkazy robi się cukierki Petha, a w Chinach oraz Tajlandii kandyzuje się je (jako słodycz na nowy rok) lub robi ciastka na święto księżyca. Beninkaza jest także używana jako baza do cocktaili.
...
Tofu to chiński wymysł jeszcze z czasów dynastii Han, która rządziła nad Huang-ho między III wiekiem przed naszą erą, a III wiekiem naszej ery. Sposób jego wytwarzania przypomina nieco europejską metodę warzenia serów. Do pozyskanego z soi mleka dodaje się koagulant – sól lub kwas – i podgrzewa. Podobnie jak ser tofu pod wpływem ciśnienia zaczyna się zbierać w grudki. W następnym etapie są one prasowane, tak aby otrzymać bloki Tofu.
Tofu urzywane jest dziś na całym Dalekim Wschodnie od Japonii po Indonezję.
...
To makaron ryżowy wywodzący się z Chin ale popularny też w Tajlandii. Nazwę Khanom Chin (przekręcaną często na Khanom Jeen) nie tłumaczy się jednak jako chiński makaron ale makaron dwa razy gotowany, co nawiązuje do sposobu jego przygotowania. Khanom Chin robi się z ryżu fermentowanego przez trzy dni, a później gotowanego i mielonego. Tak powstałe ciasto, formowane jest w dość grube nitki podobne do włoskiego Bucatini i zwijane w gniazda. Przed podaniem gotuje się go drugi raz.
Według tradycji to właśnie ten makaron był serwowany w czasie ostatniego posiłku Buddy Siakjamunniego w Kusinagar.
...