Dynię Olbrzymią (łac. Cucurbita mazima) wyhodowali ponoć Inkowie i był to ich podstawowy pokarm. Dziś obok Dyni Zwyczajnej jest najpowszechniejszym gatunkiem uprawianym na kontynencie Europejskim. Jak wskazuje nazwa charakteryzuje się dużymi owocami regularnie osiągjącymi 50 kg masy, chociaż rekordzistka miała 766 kg (rekord Polski to 403 kg).
W Polsce uprawianych jest kilka odmian dyni olbrzymiej.
Najstarsze i najpopularniejsze to m.in.:
Dynie (łac. Cucurbita) zasadniczo dzieli się na trzy popularne gatunki jadalne i kilkanaście mniej znanych. Najczęściej jadane są:
Dynia Zwyczajna (łac. Cucurbita pepo) – przyjmująca najbardziej zróżnicowane kształty i obejmująca takie warzywa jak Cukinia czy też Patison
Dynia Olbrzymia (łac. Cucurbita maxima) - regularnie dochodząca do 50 kg.
Dynia Piżmowa (łac. Cucurbita moschata Duch.) – mało popularna w Polsce średniej wielkości dynia o nieco gruszkowatym kształcie.
[yellow_box]Odmiany Dyni: Zwyczajna | Olbrzymia | Figolistna | Ayote | Kabocha | Kuri | Piżmowa | Spaghetti | Cukinia | Patison [/yellow_box]
...
Trukwa lub Gąbczak (łac. Luffa) to polskie nazwy rośliny z rodziny dyniowatych. Wywodzi się z Afryki północnej – nazwa Luffah to słowo Arabskie – skąd wyemigrowała do Indii i na Daleki Wschód (znana jest także po nazwą Chińskiej Okry, owoce ma bowiem podobne choć, dużo większe niż w przypadku okry, nie jest z nią jednak blisko spokrewniona). Większość odmian ma kształt dość dużego ogórka, a w Europie oraz Polsce najlepiej znane są w postaci tzw. Gąbek Roślinnych: owoce po obraniu ze skóry i wypestkowaniu wysusza się. W ten sposób powstają charakterystyczne wydłużone gąbki, z pustymi przegrodami w środku – pozostałościami po nasionach. Robi się z nich także podeszwy do sandałów.
Trukwa to także warzywo. Chętnie jadane jest szczególnie w Indiach (nazwy Godka, Ghosavala) - gdzie podaje się je z orzechami i fasolą – oraz na Dalekim Wschodzie, gdzie używa się jej podobnie jak wszystkich dyniowatych – w Tajlandii jest to jeden z głównych składników warzywnego curry Kaeng Liang.
Trukwa ma kilka charakterystycznych odmian, m.in.:
Bengal: Jhingge, Jhinga Birma: Bju Da, Boun loun Indie: Turai, Tori, Gossale, Dodaki, Beera kaaya Wietnam: Mướp Khía. Cejlon: Pirkanga Indonezja: Gambas, Oyong Tajlandia: Buap Liam Chiny: Guǎngdōngsīguā
Tykwa (łac. Lagenaria Ser.) to nie tylko wyschnięty owoc służący jako instrument muzyczny w rodzinnej Afryce. Z czarnego lądu wyemigrowała bowiem do Azji, gdzie zdobyła uznanie jako element kuchni. W Chinach oraz krajach Azji południowo-wschodniej ceniona jest za swój miąższ. Tutaj się ją smaży, dusi i gotuje, a w Japonii marynuje.
...
Bób (łac. Vicia faba) wywodzi się ze wschodniej części morza Śródziemnego gdzie była kultywowana już 6.000 lat p.n.e. - to właśnie z niego, a nie z ciecierzycy powstawały pierwsze Falafele. Dziś najwięcej upraw prowadzonych jest w północnych Chinach oraz w Wielkiej Brytanii i Francji. W Polsce znana przede wszystkim w postaci świeżych ziaren. Na świecie sprzedawana jest także suszona. W krajach anglojęzycznych znane w Polsce duże ziarna bobu nazywane są Szeroką Fasolą (Broad Bean). Przyjęte na całym świecie określenie Fava wywodzi się z języka włoskiego i oznacza właśnie szeroka fasola.
We Włoszech bób jest zresztą dość popularna, trafia m.in. do gęstej umbryjskiej zupy Imbrecciata. Większe wzięcie ma jednak w rodzimym ziemi, na wschodzi i południu Morza Śródziemnego: Fūl Medames to tradycyjne, egipskie danie z bobu które rozprzestrzeniło się w wielu krajach arabskich, a w Tunezji bób często trafia do gęstych zup takich jak Berkoukech, Dchich czy też Bissara.
Istnieje także mniejsza odmiana bobu o twardszych ziarnach i intensywniejszym zapachu (łac. Vicia faba var. equina) zwana Końską Fasolą - używa się jej także jako paszy dla zwierząt.
...