Xygala
To miękki grecki ser kozi, wywodzący się rejonu Sitia na Krecie. Dojrzewa i gęstnieje bez używania podpuszczki. Po tygodniu jest odcedzany. Xygala ma miękką konsystencję i nieco kwaśny smak. Jest używany jako starter.
Pokrewnym mu serem jest Pichtogalo.
Graviera
Graviera to twardy grecki ser tradycyjnie produkowany z bawolego mleka. Obecnie używa się jednak mleka krów i tylko na Krecie bazą jest mleko owcze. Charakterystyczny jest zresztą dla wysp. Objęty jest ochroną regionalną PDO, a poza dojrzewającym 5 miesięcy serem z Krety cenione są między innymi produkty z Lesbos i Naksos (ważnym miejscem jest jego wytwarzania jest też Agarafa w Tesalii). Choć nieco ostrzejszy w smaku, a przede wszystkim dużo bardziej słony, przypomina ...
Malaka / Tiromalama
Ten miękki grecki ser to po prostu niedojrzała jeszcze wersja twardego i bardziej znanego Graviera - malako znaczy tyle co miękki. Malaka często dodaje się do produkcji ciast, pasztecików i pierożki, zwłaszcza miejscowych kreteńskich Kalitsounia. Inna jego nazwa to Tiromalama
Mastelo
Mastelo to grecki ser pochodzący z wyspy Chios, który do dziś jest wyrabiany ręcznie. Jest półmiękki, biały i delikatny przez co bardzo przypomina włoską mozzarellę. Grecy także stosują go do zapiekania, bądź w połączeniu z warzywami.
Kasseri
Ten grecki jasnożółty, półtwardy i dość słony ser pochodzi z północy kraju - Tesalii, Macedonii, w Epirze oraz Tracji (w mieści Xanthi), ale produkowany jest też na wyspie Lesbos. Kasseri przygotowuje się techniką pasta filata znaną z wyrobu m.in. Mozzarelli i Caciocavallo - podgrzewając mocno masę ser nabiera elastycznej konsystencji i podobnie jak Caciocavallo daje mu się nieco czasu, aby dojrzał (conajmniej 3 miesiące). Włoski ser prawdopodobniej był dla niego ...
Tortelloni
Włoskie Tortelloni to Tortellini tyle że w nieco większym wymiarze. Zwija się je z dwa razy większych kawałków ciasta. W przeciwieństwie do Tortellini, które tradycyjnie powinny pływać rosole ich większy wariant podaje się wyłącznie w sosie.
Liście winogron
Liście winogron w kuchni krajów Bliskiego Wschodu, Turcji, Grecji i praktycznie całych Bałkanów używa się do wieków. Zastosowanie znalazły jednak także znacznie dalej, na Dalekim Wschodzie, gdzie używa się ich wymiennie z La Lot. Na terenach dawnego Imperium Osmańskiego używa się ich zwykle do dań typu Yaprak, czyli różnego rodzaju przekąsek których głównym motywem są właśnie liście winogron, którymi owija się różne dodatki - do tego typu meze należy Sarma ...
Boukovo
Boukovo (grec: Μπουκοβο) to greckie określenie ostrych papryczek chili. W węższym znaczeniu jest to suszona papryka w formie drobnych płatków. Zwykle wędzi się ją w piecu ponad rozżarzonymi węglami, dzięki czemu Boukovo ma charakterystyczny dymny posmak. Boukovo znaleźć można też w Bułgarii, a także w Turcji.
Feta
Sława
Fety, oryginalnie robionej z wolego mleka, obiegła cały świat. Nie mniej rozległa jest jego historia – o tego typu specjale wspominał już
Homer w Iliadzie, a nieco później
Arystofanes w komedii "Jeźdźcy". Co więcej sam Hipokrates zachwalał odżywcze właściwości tego
sera. Swoją obecną nazwę zawdzięcza długo okupującym wyspę
Wenecjanom, którzy nadali ją w XVII wieku.
Grecy eksportowany ser przed zapakowaniem w beczki cieli na plastry, co po włosku oznacza
fette.
Od 2002 roku, po wielu latach walk z podróbkami Feta uzyskała status europejskiego produktu regionalnego i tylko grecki specłał ma prawo do tej nazwy - wszystkie jej kopie, w których przodowała
duńska Arla, musiały wymyśleć nowe nazwy. Oryginalna Feta różni się nie tylko miejscem pochodzenia, ale także sposobem produkcji. Nie używa się do niej mleka krowiego, ale przede wszystkim owczego, którego musi być co najmniej 70 proc. ewentualnie uzupełnianego mlekiem kozim.
...
Maraschino / Maraska
Włoskie Maraschino czy też
Chorwacka Maraska to rodzaj wiśniówki wywodzący się z dalmackiego miasta
Zadarze (po Włosku
Zara). Pierwsze przepisy na tę nalewkę pochodzą z XVI wieku. Przez wieki był to obszar kontrolowany przez
Wenecjan, więc nić dziwnego, że pierwszą destylarnię Maraski (
Factory Maraschino Drioli Zadar) w 1759 założył
Francesco Drioli (w 1821 swoją fabrykę założył także
Genuańczyk Hieronim Luxardo). Dzięki nim Maraschino szybko zawojowało rynek Włoski.
Po drugiej wojnie światowej wraz z utraceniem Zadaru przez Włochy, produkcja została zakończona. Odnowioną ją na półwyspie apenińskim – rodzina
Luxardo założyła nową destylarnię koło
Padwy, a
Drioli wrócili do
Wenecji i wybudowali zakład w pobliskiej
Mirze, zamknięty zresztą w latach 60-tych. Poza nimi ważnymi producentami była także rodzina
Valhov która przeniosła się
Casoni koło Modeny. Produkcję Maraschino wznowili też Jugosłowianie. Po przegranym procesie musieli jednak zmienić jej nazwę na Maraska.
...
