Escarole lub Scarola to jedna z dwóch głównych odmian endywii. Ma charakterystyczne, szerokie gładkie liście, które zawierają przy tym znacznie mniej goryczki niż zwyczajna endywia. Używa się jej jak każdej innej zieleniny, dodając do sałatek, podsmażając, zapiekając i gotując w zupach. Głównie uprawiana jest w basenie Morza Śródziemnego – szczególnie popularna we Francji (w Prowansji i Langwedocji) i Włoszech. Dużą rolę odegrała w kuchni Rzymu. Sprowadzili ją emigrujący tu sefardyjskich Żydzi po wygnaniach z Hiszpanii oraz Sycylii w latach 1492-1493, a z czasem wytworzyli wokół niej się cały kulinarny mikroświat oraz długą listę dań m.in.: zupę z ryżem i endywią, Pizza Ebraica d’Erbe, Torselli czyli pieczone serca endywii, czy niewielki ciasto tortino z sardelami i endywią. To kuchnia getta, która z tanich, sezonowych warzyw robiła dania świąteczne i codzienne. Pozostała też ważnym składnikiem kuchnia południa i takich dań jak neapolitańska Minestra Maritata.
W zależności od kraju Escarole ma alternatywne nazwy: Endywia Bawarska, Endywia Batawska lub Grumolo.
