Hiszpańskie i baskijskie Angula, francuskie Civelle oraz oksytańskie Pibala to nazwa malutkich, jeszcze przezroczystych węgorzy. Ich narybek jest jedynym, który można odławiać komercyjnie i stąd na stałe zagościł w jadłospisach północnej Hiszpanii oraz atlantyckiego wybrzeża Francji. Rybki których długość nie przekracza 8 cm odławia się, gdy z biegiem rzek płyną na Atlantyk. Kiedyś było to podrzędne jedzenie – młode węgorze traktowano jako szkodniki i we Francji skarmiano nimi nawet drób – a dziś stało się rarytasem cenionym zwłaszcza w Azji, w Japonii, Korei i na Tajwanie.
Angula tradycyjnie kojarzy się przede wszystkim z kuchnią Basków. Najbardziej znane jest tutejsze Angulas a la bilbaína. To jak nazwa wskazuje specjał z Bilbao – węgorzyki krótko podsmaża się w glinianych garnuszkach (cazuela) wypełnionych gorącą oliwą z dodatkiem czosnku i papryczek chili (danie to popularne jest też we Francji pod nazwą Civelles à la bilbayenne). Angulę także się po prostu podsmaża i podaje jako przekąskę, a we Francji po zblanszowaniu Civelle zalewa się Vinaigrettem (to tradycja Nantes). Popyt na węgorze jest jednak na tyle duży, że ceny niekiedy sięgają kilkuset euro za kilogram. To sprawiło, że zaczęto szukać zamienników – jednym z nich jest mięso Mintaja, z którego robi się także popularne paluszki Surimi.
